โยนกันไป โยนกันมา พาปวดหัว!

บางครั้ง การทำงานในวงการบันเทิงนี่มันก็พาให้ปวดหัวดีพิลึกเนอะ

การติดต่อศิลปิน ส่วนใหญ่ต้องติดต่อผ่านตัวกลาง เพราะบางทีศิลปินไม่มีความสามารถในการจัดการเวลาของตัวเอง แต่พอไปติดต่อตัวกลาง ดันมีหลายคน เลยโยนวนมาเป็นวงเวียน ถามคนนี้ ก็โยนไปให้คนนั้น ถามคนนั้น ก็โยนไปให้คนโน้น พอถามคนโน้น ก็โยนกลับมาคนนี้อีก

ตกลง ผมต้องถามใครถึงจะเรื่องได้ราวละครับท่าน

บางทีบางหน เกิดอยากเป็นช่างภาพเก็บบรรยากาศของคอนเสิร์ต เดินทางไกลไปถึงสถานที่จัดแล้ว ต้องปวดหัว เพราะคนจัดไม่เคยประสานงานอะไรดีๆ ให้ผู้สื่อข่าวและช่างภาพกันเลย (ทั้งๆ ที่เป็นหน้าที่ตน)

ทางเข้าฮอลล์มีหลายประตู แต่ละประตูก็เข้าได้เฉพาะบัตรแต่ละกลุ่ม ส่วนบัตรสื่อนี่ละ เข้าทางไหน ถามพีอาร์กว่าจะได้คำตอบก็นานอยู่ พอจะเข้าประตูนั้น การ์ดเฝ้าประตูก็บอก เข้าไม่ได้ต้องเข้าประตูโน้น พอไปประตูโน้นก็ได้รับคำตอบว่า

“ประตูนี้ไม่ให้เข้า สื่อเขาให้ไปเข้าประตูโน้น”

ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นว่า ผมถูกการ์ดกับพีอาร์ไล่ให้ไปประตูโน้นทีประตูนี้ที จนชักมีโมโห เลยชักสีหน้าถมึงทึง บอกไปว่า ก็เขาให้มาประตูนี้ เลยได้เข้า

สุดยอดการประสานงานจริงๆ

เท่านั้นยังไม่พอ คอนเสิร์ตบางงานยังจำกัดการถ่ายภาพนิ่ง และวิดีโอไว้ที่บางเพลงเท่านั้น ปล่อยให้สื่อถ่ายภาพเพียงไม่กี่เพลง พอหมดคิวก็ให้การ์ดมาไล่ สื่อก็ต้องจำใจหยุดถ่ายภาพและยืนรออยู่ที่ด้านข้างของฮอลล์ รอที่จะกลับมาถ่ายอีกหนเมื่อถึงคิว แต่การประสานงานที่สุดยอดก็ยังกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

คิวสุดท้ายของคอนเสิร์ต ในเอกสารแจ้งสื่อว่า “ถ่ายได้” แต่เมื่อถลันออกไปถ่าย การ์ดกลับมาไล่ ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่หลายรอบ ทั้งที่มีเอกสารประกอบ ยังทำเป็นไม่ยอมอยู่ได้

ตกลงว่า แจ้งสื่อกับแจ้งการ์ดไม่ตรงกันใช่มั้ย?

เฮ่อ ก็เลยมีเรื่องน่าเบื่อๆ? มาเล่าให้อ่านนี่แหละ บ่นพอแล้ว ไปละ

บทความที่เกี่ยวข้อง

• No Related Post

หากเห็นว่าบทความน่าสนใจ ฝากบุ๊คมาร์กให้ด้วยนะครับš