จิปาถะ บันเทิง บล็อก
Travel
![เที่ยวปราณบุรี - สามร้อยยอด - กุยบุรี [1]](http://www.patsonic.com/wp-content/uploads/2011/10/pranburi-samroiyot-kuiburi-pix1-90x90.jpg "เที่ยวปราณบุรี - สามร้อยยอด - กุยบุรี [1]")
เที่ยวปราณบุรี – สามร้อยยอด – กุยบุรี [1]
0ในวันที่ใจเรียกร้อง ได้เวลาออกเดินทางตามความหาอากาศดีๆ ให้กับปอดตัวเองอีกครั้ง ผมเดินทางพร้อมเพื่อนๆ ที่คุ้นเคยกันมานานลงใต้ไปไม่ไกลนัก ด้วยลักษณะทริปแบบเดิม คือ ให้เพื่อนคิดให้ ทำเพียงสองอย่าง คือ เอาตัวไปกับเงินไว้จับจ่ายให้พอดีๆ หลังจากนั้น ก็มีความสุขกับช่วงเวลาแสนสั้นนั้นให้เต็ม คราวนี้ เราจะไป “ประจวบคีรีขันธ์”
ตื่นแต่เช้าตรู่ อาบน้ำแต่งตัวแล้วไปยังจุดนัดหมาย การเดินทางที่ไม่ยาวไกลกำลังจะเริ่มขึ้น…
ออกจากกรุงเทพฯ ด้วยรถตู้คันใหญ่ ขน 6 หัวใจแห่งขุนเขาสู่ดินแดนที่ผมยังไม่เคยไปเยือน ด้วยการวางแผนการเดินทางเพียงจุดที่จะไป ทำให้ต้องหยิบเจ้า Google Maps มาเป็นตัวช่วย ในที่สุด เรามาถึงปราณบุรี เลาะเลี้ยว ผิดทางบ้าง ถามทางบ้าง ไปจนถึงจุดหมายแรกของพวกเราได้สำเร็จ “ศาลเจ้าแม่ทับทิมทอง”
เยือนสามชุก ตลาดร้อยปี แห่งเมืองสุพรรณ
2ในช่วงเวลาแห่งความโกลาหลของบ้านเมือง และโกลาหลภายในจิตใจ บางที การไปเยือนต่างที่ต่างถิ่นเสียบ้าง ก็อาจจะช่วยทำให้ใจมันผ่อนคลายไปชั่วครั้งชั่วคราวได้ ไม่นานมานี้ ผมก็สบโอกาสแวะไปเยี่ยมบ้านเมืองใกล้ๆ กรุงอีกแห่ง นั่นคือ จ.สุพรรณบุรี นั่นเอง
หลังจากนัดแนะกันในกลุ่มเพื่อนฝูงน้องนุ่งที่รู้จักกัน ก็ได้เวลาเดินทาง รวมตัวที่คอนโดฯ ผมเอง แล้ว 5 สมาชิกก็เดินทางด้วยโตโยต้า Yaris คันสีขาวมุ่งหน้าสู่บ้านพี่สาวอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้พบเจอกันมานานกว่า 6 ปี บ้านพี่คนนี้ เขาอยู่ในเขตจังหวัดอยุธยา แต่ติดกับเขตแดนสุพรรณบุรีเพิ่งไม่กี่ร้อยเมตร
หลังจากแวะพักกันประเดี๋ยวนึง เราก็เดินทางกันต่อด้วยรถกึ่งอเนกประสงค์ยี่ห้ออีซูซุ ไปแวะร้านก๋วยเตี๋ยวนายเท้า ต้องยอมรับว่า ก๋วยเตี๋ยวแห้งรสชาติอร่อยมากๆ มากกว่าก๋วยเตี๋ยวน้ำอีก อิ่มหนำแล้วก็มุ่งหน้าต่อ เข้าเมืองสุพรรณฯ ไปรับสมาชิกอีกคน แล้วก็ได้เวลาเดินทางสู่ “สามชุก” อำเภอหนึ่งในสุพรรณบุรี ดินแดนคนพูดเหน่อแห่งหนึ่งในประเทศไทย
เที่ยวหลีเป๊ะ ตอนที่ 3 | ดำน้ำที่ อาดัง-ราวี-หลีเป๊ะ ภาคจบ
3ทริปดำน้ำมาราธอน 5 จุดของเรายังไม่จบ เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสาม ความอ่อนล้าเริ่มเข้ามาเยือนบ้างแล้ว แต่ความสนุกที่จะดำยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม น่าเสียดายที่กล้องไม่สามารถถ่ายใต้น้ำได้ ไม่เช่นนั้น คงมีภาพปะการังและภาพสวยๆ มาฝากกันอีกเพียบ
“หาดสอง”
คาดว่า จะเรียกไม่ผิดนะ หาดนี้ อีกจุดที่อาจจะไม่ได้แตกต่างมากสักเท่าไหร่กับหาดที่แล้ว แต่ความที่ดันไปกินแฟนต้าและขนมหลังจากขึ้นมาจากน้ำ เลยรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ยังพอไหว
ลงน้ำได้ก็เกาะครูฝึกตามเคย แล้วคราวนี้ก็ได้ของสมนาคุณพิเศษ อยู่ดีๆ ครูก็ดำดิ่งลงสู่พื้นน้ำอีกครั้ง มองลงไปไม่ค่อยจะเห็นว่ามันคืออะไร แต่พอโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำ เขาก็ชูให้เราดู “ปลาปักเป้าหน้าหมา” ในมือ เป็นปลาปักเป้าที่อมน้ำเข้าไปจนบวมทั้งตัว และมีเข็มสีขาวเล็กๆ โผล่ขึ้นมาตามตัว แต่สามารถจับได้เพราะมันไม่ได้แหลมคมหรือมีพิษแต่อย่างใด ออกจะไปในทางน่ารักด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ถ่ายรูปมาให้ดูไม่ได้ เสียดายจริงๆ
เที่ยวหลีเป๊ะ ตอนที่ 2 | ดำน้ำที่ อาดัง-ราวี-หลีเป๊ะ ภาคแรก
3เช้าวันใหม่มาถึงแล้ว…
หลังจากหนังตาอ่อนล้าเกินจะเปิดค้างไว้ได้ต่อไป มันก็ปิดลงจวบจนเช้าวันใหม่ ร่างกายที่อ่อนล้าเพราะพักผ่อนมาน้อย บัดนี้กลับมามีแรงใหม่อีกครั้ง วันนี้ จะเป็นวันที่เราได้เที่ยวหลีเป๊ะ อาดัง ราวี กันแบบจริงๆ จังๆ เสียที เพราะวันนี้ เราจะไปดำน้ำ ดำน้ำ และดำน้ำ… กันอย่างเต็มที่ไปเลย
07.20 น. ของวันที่ 4 เม.ย. 2553
ได้เวลาทานอาหารเช้าที่ “วารินทร์ บีช รีสอร์ท” บน “เกาะหลีเป๊ะ” อาหารเช้านานาชาติตั้งวางรอแขกจากหลากหลายกลุ่มที่มาพัก ตักเติมกันจนอิ่มหมีพีมันทานกันไม่หมด ทานเสร็จก็เดินทางกันต่อเลย เรือลำเล็กมารอเราที่ชายหาดเพื่อส่งผู้โดยสารขึ้นเรือเฟอร์รี่ ทริปดำน้ำของจริงกำลังจะเริ่มขึ้น หลังจากซักซ้อมกันเล็กๆ น้อยๆ มาแต่เมื่อเย็นย่ำของวันวาน
จุดดำน้ำ 5 จุด คือ ภารกิจวันนี้ของพวกเรา
เที่ยวหลีเป๊ะ ตอนที่ 1 | เยือนเกาะตะรุเตา และเกาะไข่
3แล้วนายแพทก็ออกทะเลอีกครั้ง…
ผมกับทะเล จะว่าไป จริงๆ ก็ไม่ได้ถูกกันมากนัก ด้วยเพราะตัวเองไม่สามารถดำรงตนอยู่ในน้ำที่ลึกกว่าความสูงตัวเองได้ แต่ก็กลับพบว่า ตัวเองชอบสัมผัสกับน้ำอย่างมาก แม้น้ำนั้นจะอุดมไปด้วยเกลือก็ตาม ทริปไปทะเลของผมจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง ด้วยจุดประกายที่เกิดมาจากเพื่อนที่สนิทมาตั้งแต่สมัยเรียน
ครั้งนี้เพื่อนชวนเที่ยวไกลมาก มากถึงเกือบใต้สุดของประเทศไทย แม้ผมจะเคยไปเยือนใต้อยู่หลายหน แต่ก็ไม่เคยไปไกลถึงเกือบสุดเขตแดนใต้ เลยไปอีกไม่กี่กิโลเมตรก็จะข้ามเข้าสู่แดนมาเลเชียแล้ว (เสียดายที่ไม่ได้เอาพาสปอร์ตไป) ครั้งนี้ เราไปเที่ยวเกาะอีกแล้วครับ ครั้งนี้เป็น “เกาะหลีเป๊ะ” ณ จังหวัดสตูล
เย็นย่ำของวันศุกร์ที่ 2 เม.ย. 53 ที่ผ่านมา
ผมรีบรุดไปยังจุดนัดหมายแถบสีลม เจอกับน้องที่ทำงานแถวนั้น เราสองคนเดินทางไปยังสถานีขนส่งสายใต้ใหม่ เพื่อรับประทานข้าวเย็นและขึ้นรถทัวร์ลงใต้ ปรากฏว่า เพื่อนของเราเขาเล่นมาถึงสายใต้ใหม่แบบไม่เผื่อเวลา ทำให้รถต้องออกจากชานชาลาล่าช้าไปครึ่งชั่วโมง เหอๆ
