เหมือนจะจบทริปไปแล้วใช่มั้ยครับ? ยังครับ พอดีว่า ยังปรับตัวกับอะไรใหม่ๆ ไม่ได้ ก็เลยทำให้หายหน้าหายตาไปเฉยๆ เสียอย่างนั้น วันนี้ พยายามดึงตัวเองกลับมา คิดว่า ยังไงก็ต้องเขียนให้จบ แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานหลายอาทิตย์แล้วก็ตาม ก็ต้องขุดขึ้นมาเขียนให้ได้

เอาเป็นว่า เรามาเที่ยวอัมพวากันต่อนะครับ

27 ธ.ค. 52 เวลา 08.06 น.

หมูกะหมา 2 ตัวตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นของเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ที่นี่เงียบดีกว่ากรุงเทพฯ เป็นไหนๆ เราตื่นมาพบกับอัมพวาในช่วงแดดอ่อนๆ เพิ่งส่องลงมาทาบทาหลังคาของชาวบ้านสองฝั่ง จริงๆ เราควรจะลุกมาตั้งนานแล้ว แต่ความขี้เกียจฉุดให้เรายังคงนอนแช่อยู่เช่นนั้น ได้ยินเสียงของถ้วยกาแฟและจานที่กระทบกัน ซึ่งทำให้เรารู้ว่า ปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้มาถึงแล้ว

ยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาเลย เราเป็นห้องแรกที่ลุกขึ้นมานั่งอยู่ตรงระเบียงชั้นสามของ “สวรรค์โอสถ” นั่งมองชีวิตที่เป็นไปอย่างเชื่องช้าของที่นั่น มีเพียงไม่กี่สิ่งที่เคลื่อนไหว เรือยนต์ยังคงจอดนิ่งเหนือน้ำที่กระเพื่อมขึ้นลง แต่ก็เริ่มมีบางลำที่เคลื่อนไปตามลำน้ำบ้างแล้ว

เราทั้งสองคนกินน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋จนหมด มองไปเห็นอีกหลายชุดวางเรียงรายแล้วอยากแอบกินซะเหลือเกิน มองลงไปเบื้องล่าง เห็นเรือก๋วยเตี๋ยวที่มาจอดขาย ปกติจุดนั้นจะเป็นจุดที่ผู้คนพลุกพล่าน และมานั่งรอนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเรือกันหนาแน่น แต่วันนี้ เราขอลองสักหน่อยในช่วงเวลาที่คนน้อยๆ นี่แหละ

น้ำท่าไม่ต้องอาบ ล้างหน้าล้างตาแล้วเดินลงไปเบื้องล่าง ข้ามสะพานไปกินมันเลย “ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำใสลุงจี๊ด” ชามละ 15 บาทเท่านั้น นั่งกินกันริมท่าเพียงสองคน เป็นลูกค้ารายสุดท้ายโดยไม่ต้องมาแย่งที่กินกับใคร กินเสร็จคืนชามจ่ายตังค์ ก่อนที่ลุงจะกลับไปดูสวนต่อ (ลุงแกบอกเช่นนั้น)

วันนี้ วันสุดท้ายแล้วสินะที่เราจะได้อยู่ที่นี่ บรรยากาศที่ดูเหมือนถูกหยุดไว้เพื่อวันเก่าๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความใหม่เสียเลย จริงๆ ก็คือ ทำให้ดูเก่าเท่านั้นแหละ

เอาล่ะ วันนี้ เราจะเดินดูของกันอีกหน เพราะอารมณ์มันอยากได้เสื้ออีกสักตัว ไม่ให้น้อยหน้าหมูน้อย…

อัมพวายามนี้ ผู้คนบางตา ผิดกับเมื่อวานมากมาย ร้านรวงต่างๆ ยังเปิดกันไม่ครบครัน แต่ก็ถือเป็นอีกบรรยากาศที่คนไม่มาพักค้างคืน หรือไม่มาเยือนอัมพวายามสายไม่มีโอกาสได้เห็น

เดินกันทั่วทั้งสองฝั่งของคลองอัมพวา ในที่สุด ภารกิจแรกก็สำเร็จลง หาเสื้ออีกตัวได้จากร้าน “อิฎฐ์” ส่วนอีกภารกิจ เปลี่ยนขนาดเสื้อหิ่งห้อยที่เล็กไปได้แล้ว ก็ได้เวลาไปเก็บข้าวของ

ชักไม่รู้จะเล่าอะไร เดินไปเดินมาที่อัมพวา จนเหงื่อเริ่มชุ่ม เอาเป็นว่า ดูรูปกันไปพลางๆ ก็แล้วกัน

ริมระเบียง โฮมสเตย์ยอดนิยมอีกแห่ง

จักรยานยนต์โบราณคันนี้ มันยังใช้วิ่งได้อยู่เปล่านะ

ใครกันสัปดน เอาเทียนมาปักที่ปากหนูเนี่ย

เวลา 11.58 น.

หลังอาบน้ำแต่งตัวกันเรียบร้อย ก็เก็บของเช็คเอาต์ออกจาก “สวรรค์โอสถ” ได้เวลาสุดท้ายของสองเรา ณ อัมพวา แล้วสินะ หาอะไรทานแก้หิวกันดีกว่า เดินมาหยุดพักที่ร้าน “ชานชาลา” ร้านที่ตกแต่งในบรรยากาศของชานชาลา ก็ตรงที่มีเก้าอี้นั่งรอรถไฟแบบที่เราคุ้นตาในสถานีรถไฟสมัยก่อนๆ นั่นไง (สมัยนี้มันยังมีมั้ยนะ ไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยรถไฟซะแล้วน่ะสิ)

ร้านนี้ แม้จะมีไม่ได้อาหารขายเต็มตัว แต่ก็สามารถสั่งมาจากเรือหรือร้านริมคลองเข้ามาทานได้ตามสะดวก ก๋วยเตี๋ยวรสชาติอร่อยลงท้องแล้วยังไม่รู้สึกอิ่ม จึงต่อด้วยไอศกรีมและน้ำหวานรสผลไม้จากขอร้านมาเติมให้เต็ม

แล้วเราก็ได้เวลาต้องไปแล้วล่ะ เดินกันอีกเล็กน้อย แต่อากาศที่ร้อนก็ทำให้เหงื่อโทรมกาย จนไม่มีอารมณ์จะไปต่อ แม้จะได้รับคำแนะนำว่า ควรจะไปเยือนตลาดน้ำบางน้อย และตลาดเก่าที่บางนกแขวกที่ไม่ไกลออกไปนัก แต่ความร้อนและเนื้อตัวที่เหนียวเหนอะหนะ ก็ทำให้เราเลือกจะล้มเลิก และตัดสินใจเดินไปขึ้นรถสองแถวกลับไปยังตัวเมืองเพื่อขึ้นรถตู้กลับ

เป็นอันว่า ทริปสั้นๆ ใกล้ๆ ของเราสองคนก็จบลงด้วยความอิ่มเอม แม้ว่าอัมพวาจะกลายเป็นสถานที่ที่ใครๆ ก็รู้จัก และต่างก็พากันมาเที่ยวจนเกินกว่าพื้นที่จะรองรับได้ แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่อย่างน้อย เราก็ได้มาเยือนเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศให้กับตัวเองกันสองคน

ทริปหน้าจะไปไหนกันดีนะ…หมูน้อย

เดินพาทุกท่านเที่ยวชม “อัมพวา” กันมายืดยาว ไม่รู้จะชอบกันมั้ย หรือสงสัยว่าเขียนในช่วงปีใหม่ คอมเมนต์หดหายมากเลย ผมลืมไปบางจุดนะ ที่น่าจะเอารูปมาลง เพราะว่าเป็นร้านที่น่าสนใจ เลยขอหยิบมาเล่าเสริมในตอนนี้สักหน่อย ร้านนั้นคือ

“โรงงานลูกกวาด บุญประเสริฐอุตสาหกรรม” ร้านนี้น่าสนใจเช่นไร ลองดูรูปแล้วกันครับ

ในเมื่อเป็นร้านของโรงงานลูกกวาด ก็ต้องมีลูกกวาดขาย ราคาของมันก็คือ 2 เม็ดบาท แต่เมื่อพวกเราไม่ได้สนใจลูกกวาด เราก็เลยไม่ได้ถ่ายรูปมันมาให้ดู แต่เราชอบในสีสันของของต่างๆ มากมายที่ขายในร้านเสียมากกว่า ทั้งตุ๊กตุ่นตุ๊กตา แมวๆ หมาๆ น่ารักๆ ทั้งนั้น

ถ่ายอย่างเดียว ไม่ได้ซื้ออะไรของเขาเลยอะ

-_-”

26 ธ.ค. 52 เวลา 16.06 น.

ได้เวลาแห่งการข้ามฟากไปอีกฝั่งของคลองอัมพวากันได้แล้ว เมื่อเดินมาจนน่าจะสุดทาง จึงข้ามมาอีกฝั่งเพื่อเดินเที่ยวดูของกินของใช้ถ่ายรูปกันต่อ การเดินอัมพวากันสองคนก็ดูชิลล์ดีไม่หยอก ไม่ต้องรอใคร ไม่ต้องปรึกษากันวุ่นวาย มีแค่สองคนให้ชี้ชวนกัน อยากกินอะไรก็กิน อยากซื้ออะไรก็ซื้อ อยากพักก็นั่งพัก เท่านั้นเอง

อีกฟากของฝั่งคลอง ยังคงมีทุกอย่างเหมือนกับอีกฝั่ง ต่างกันก็เพียงร้านที่แตกต่างออกไป กับแดดที่อ่อนแรงลง เป็นด้านที่ร่มกว่า ไม่ต้องเดินอาบแดดเหมือนเคยอีกแล้ว…

อาคารบางส่วนกำลังถูกปลูกสร้างขึ้นใหม่ ด้วยความพยายามที่จะคงลักษณะทรงบ้านแบบเก่าเอาไว้ เห็นเลือกเก็บฝาบ้านเอาไว้ แล้วไปสร้างตัวบ้านมาใหม่อีกที เออ ก็ดูแปลกดีเหมือนกัน

มาเที่ยวฝั่งนี้ เริ่มไม่ค่อยได้ถ่ายรูป แต่พยายามหาเสื้อที่อยากได้ เพราะหมูน้อยฟาดไปสองตัวแล้ว เราต้องหาสักตัวได้สิน่า เดินดูไปเรื่อยๆ หลายร้าน บางทีไม่สะดุดใจเสื้อ แต่ไปสะดุดใจกางเกงซะยังงั้น

สังเกตว่า เสื้ออัมพวามีขายมากมายหลายร้าน แต่ที่โดนใจจริงๆ มันมีไม่กี่ร้านเท่านั้น ส่วนใหญ่จะเน้นสกรีนคำว่า “อัมพวา” สีเดียวเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้สวยเท่าไหร่ ระดับเรามันต้องเมพกว่านั้น เลยออกจะหายากสักหน่อย เดินจนจะครบรอบแล้ว ยังไม่ได้สักตัว

ในที่สุด ก็ต้องเดินไปหาฝั่งเก่า…

เราพบว่า ตรงเชิงสะพานแถวร้าน “กาญจนาพานิช” คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวมากมาย จนต้องเดินแบบไหลๆ ตามกันไป นอกจากนี้ ยังเป็นจุดที่เรือก๋วยเตี๋ยวอาศัยจอดริมฝั่ง และมีลูกค้ามานั่งทานกันอย่างเอร็ดอร่อยมากมาย เลยจากตรงนั้นมาสักหน่อย คนถึงจะเริ่มน้อยลงจนพอจะเดินๆ ไปอย่างคล่องตัว แต่ก็ระวังกันนิดเวลาสวนกัน เพราะทางเดินไม่ได้กว้างมากนัก เสียวตกน้ำเหมือนกันนะ แต่ก็ยังไม่มีใครตกสักคน ในที่สุด ผมก็กลับไปที่ร้านเดิมที่หมูน้อยซื้อเสื้อยืด เพื่อซื้อของตัวเองบ้าง ได้มาแล้ว ของชิ้นแรกในการมาเยือนอัมพวา

เวลา 16.40 น.

เดินไปเดินมา ชักหิว เลยแวะเข้าไปในร้าน “กำปั่น” ที่เราหมายตากันไว้แต่ทีแรก เดินเข้าไปข้างใน มีมุมเล็กๆ ที่ดูเป็นส่วนตัวอยู่สักหน่อย สั่งข้าวมาทานกันดีกว่า ข้าวผัดน้ำพริกปลาทู กับ ข้าวผัดน้ำพริกมะขาม น้ำมะพร้าว กับ ชามะนาว ถูกเสิร์ฟมาให้ลิ้ม อร่อยดีทีเดียว ลงรูปให้หิวกันไปพลางๆ แล้วกัน

ก่อนจะมาต่อกันด้วยไอติมโบราณที่ร้านกำปั่นเจ้าเดิม แท่งละ 12 บาท ย้อนสู่วัยเด็กในชั่วพริบตา เดินดูดไอติมไปจนสุดท้ายที่แม่กลองจุดเดิม ก่อนจะตัดสินตามที่มีชาว tweetple ท่านหนึ่งแนะให้ใช้บริการของเรือนำเที่ยวที่เป็นเรือแจวลำเดียวในคลองอัมพวาของคุณลุง เราสองคนก็เลยจัดให้ตามคำแนะนำซะเลย

ด้วยสนนราคาคนละ 30 บาท เราลงไปนั่งอยู่ท้ายเรือ โดยมีวัยรุ่น 4 คนนั่งอยู่ตอนหน้า ไอ้สี่ตัวนั่นฮาสุดๆ จะทำเรือล่มหลายทีแล้วจนลุงต้องออกปากเตือน สิ่งหนึ่งที่เราพบก็คือ เมื่อเรือแจวลำนี้ผ่านไปตรงไหน ก็จะมีแต่คนมอง เพราะมันไม่เหมือนใครไงครับ คนนั่งก็แสนภูมิใจในความเท่ของตัวเอง ทำไมเราจะต้องนั่งเรือยนต์เหมือนใครๆ เรานั่งเรือแจวของลุง เท่กว่าเป็นไหน ใครๆ ก็มอง ใครๆ ก็ทัก ใครๆ ก็ถ่ายรูปเรา เหอๆ

ขาไปแจวตามน้ำ ลุงสบายอยู่แล้ว เมื่อถึงวัด…(ชื่อวัดไรหว่า) ลุงก็หันหัวเรือกลับ คราวนี้ต้องแจวพายทวนน้ำ เล่นเอาลุงลิ้นห้อยเลยทีเดียว

เวลา 18.16 น.

หลังจากขึ้นฝั่ง ก็เดินกลับมายังที่พักที่ “สวรรค์โอสถ” ของเรา เหงื่อโทรมกายทีเดียว ต้องงขอตัวไปพักสักหน่อย อาบน้ำอาบท่า นอนดูทีวี และหลับไป…. จนเกือบสี่ทุ่มผ่านมาถึง

เวลา 21.52 น.

สองหมูหมาเดินออกจากที่พักลงไปหาอะไรกินข้างล่าง พบว่า ร้านรวงปิดกันไปเกือบหมดแล้ว จึงเดินไปทางถนนข้างที่พักที่ทอดไปบรรจบแม่น้ำแม่กลองสายนั้น พบว่า ยังพอมีร้านรวงที่เปิดให้บริการอยู่ เห็นสำนักงานเทศบาลประดับไฟสีสวยดีก็เลยถ่ายมาให้ดู

มีร้านข้าว 3-4 ร้านที่เปิดอยู่แถวสี่แยกเล็กๆ ตรงนั้น เลยเลือกร้านอาหารตามสั่งมาช่วยประทังหิวให้บรรเทา และแล้ว… ราตรีนี้คงได้เวลาของการพักผ่อนจริงๆ กันเสียที

[พรุ่งนี้ เราต้องจากอัมพวาไปแล้วสินะ]

26 ธ.ค. 52 เวลา 14.32 น.

หมูกะหมาสองตัวเดินออกจากร้านขายยา เพื่อเดินเที่ยวตลาดน้ำเลื่องชื่อให้สมใจ ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเดินกันทั่วตลาด เราเลือกที่จะเดินเข้าไปในซอยๆ หนึ่งที่อยู่ติดกับร้าน “สวรรค์โอสถ” ของเราเนี่ยแหละ เพื่อไปเดินดูว่ามีอะไรบ้าง

ที่นี่มีลักษณะเหมือนถนนคนเดิน เพราะมีทั้งของทำมือเรียงราย ของกินหลากแบบ ทั้งกินจริง กินเล่น และดับกระหาย ตุ๊กตาคล้ายๆ บลายธ์ยังมีเลย เดินๆ ไปหิวก็เลยสั่งน้ำลำใย กับ น้ำมะตูม มาดื่ม อืมมม….จืดไปนิดนะ

เราเดินข้ามไปอีกฝั่งคลองก่อนดีกว่า เลือกเดินไอ้ฝั่งคนเยอะๆ ก่อนแล้วกัน เดินลงมาถึงอีกฝั่งก็ถ่ายภาพกลับไป เห็นที่พักของเราชัดเจน นั่นแหละ “สวรรค์โอสถ” ของเรา (ทึกทักเอาว่าเป็นของเราซะงั้นนิ)

ที่นี่คนแออัดมากๆ โดยเฉพาะเชิงสะพานที่เป็นที่ตั้งของ “กาญจนาพานิช” ขายขนมปังสังขยาที่คนชอบไปนั่งกันนัก จุดนี้มีเรือขายอาหารสารพัดจอดเรียงราย มีเก้าอี้เล็กๆ ให้ลูกค้านั่งทานกันริมคลอง โดยเฉพาะก๋วยเตี๋ยวนี่คนเยอะมากๆ จนต้องขอผ่าน เพราะไม่คิดจะมาแก่งแย่งกันกินถึงที่นี่ แค่เดินเลียบคลองก็มีของกินสารพัดแล้วล่ะ

นอกจากของกิน ก็ยังของฝากของที่ระลึกอีกมากมายเลยเชียวล่ะ ผมคงเลือกบางภาพมาโชว์ก็แล้วกันนะ

มีขนมไทยมากมาย สีสันสดสวยทั้งนั้น เออ..ถั่วแปบดอกอัญชัน น่าลองแต่ยังไม่ได้ลองแฮะ

หมูน้อยได้ช้อปของสิ่งที่ร้าน “ที่อยู่ของจิตใจ” (Mind Stay) ที่นี่มีขายหลายอย่าง ทั้งกรอบรูปหมาๆ โปสการ์ดหมาๆ แผ่นซีดีเพลงและหนังสือ (ซึ่งพบว่ามีซีดีและหนังสือของใบชากรุ๊ปเยอะมากมาย) แล้วก็ยังมีเสื้อผ้าที่เรียกเงินออกจากกระเป๋าไปได้เป็นรายแรก ร้านนี้โปรโมชั่นรักษ์โลกกันอย่างมาก แถมไม่แคร์คนสวย/คนชอบต่อราคาอีกต่างหาก

เดินกันมาเรื่อยๆ จนสุดทางที่ร้านอาหารชื่อ “บ้านชมวิว” ก็เริ่มจะเดินกลับ ที่นี่ เราเห็นเรือยนต์มากมายที่คอยร้องเรียกแขกผู้มาเยือนให้ใช้บริการ คนละ 50 บาทบ้าง 60 บ้างว่ากันไป การนั่งเรือยนต์เที่ยวรอบเกาะเป็นกิจกรรมที่หลายคนแนะนำ ที่นี่ เขาจะมีเรือพาเที่ยวไหว้พระ 5 วัด ค่ำๆ ก็จะมีพาเที่ยวชมหิ่งห้อยด้วย แต่พวกเรายังไม่สนใจในตอนนี้หรอกครับ เดินเที่ยวกันต่อดีกว่า

เมื่อเดินมาจนสุดท้าย ที่คลองอัมพวาบรรจบกับแม่น้ำแม่กลอง เราก็เดินกลับไปทางเดิมใหม่ จนหมูน้อยได้เสื้ออีกตัวจากร้าน… (ชื่อร้านอะไรหว่า) ที่มีเสื้อลายสวยๆ มากมาย เป็นลายการ์ตูนทั้งที่เจ้าของร้านวาดเอง และที่รับมาจากพี่แป้ง เจ้าของลายเส้นการ์ตูนประกอบพ็อคเก็ตบุ๊คที่คุ้นเคยกันดี

นอกจากของกินที่มากมายแล้ว ที่นี่ก็ยังอุดมไปด้วยของเล่นนานาชนิด นี่คือตัวอย่าง…

แน่นอน ที่จะขาดเสียมิได้ ก็ปลาหมึกไง นอกจากปลาหมึกยังมี กุ้ง และหอยเชลล์ด้วยนะ

เดินไปเรื่อยๆ เราก็จะได้พบกับร้านอาหารอีกหลายหลาก สลับด้วยร้านขายของ ท้ายๆ ของบริเวณตลาดน้ำจะเริ่มเห็นบ้านโฮมสเตย์ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็น “ริมระเบียง”, “เรือนสบาย”, “ฐนิชาฌ์รีสอร์ท” และอีกมากมาย นอกจากนี้ ยังมี “อัมพวาชัยพัฒนานุรักษ์” ที่เป็นโซนใหญ่ๆ มีพื้นที่ให้เดินเข้าไปจับจ่ายหรือถ่ายรูปข้างใน ส่วนริมคลองเป็นบริเวณของร้าน “ชานชาลา” สถานที่ที่เราจะได้พูดถึงในตอนหน้า

เดี๋ยวเราข้ามฟากไปยังอีกฝั่งกันดีกว่า

[ต่อตอนหน้าแล้วกันเนอะ]

เพิ่งจะแว้บไปเที่ยวปักษ์ใต้ที่ “อุทยานแห่งชาติเขาสก” มาเพียงไม่นาน ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน นายแพทก็ออกเดินทางเที่ยวไทยอีกแล้ว คราวนี้ เปลี่ยนเป็นทริปเล็กๆ ไปกันแบบสองต่อสอง คราวก่อนโน้น เราเคยไปสวีทกันที่ “เกาะช้าง” แต่คราวนี้ เราไป…

“อัมพวา”

หลังจากครื้นเครงกับปาร์ตี้ของแต่ละฝ่าย หมูน้อยกะหมาน้อยที่แยกกันไปคนละงาน ก็หลับปุ๋ยเพื่อจะตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ตื่นมาหนแรกยังปวดหัวอยู่เลยต้องนอนต่อ ตื่นอีกทีค่อยยังชั่วหน่อย กว่าจะออกจากบ้านไปอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิได้ก็ปาเข้าไปเวลาเพลแล้ว

เดินทางด้วยรถไฟฟ้ามาหานะเธอ เพื่อไปต่อที่ป้ายรถตู้ใต้ทางด่วนแถวอนุสาวรีย์ชัยฯ เดินฝ่าแดดอันร้อนระอุมาถึงรถตู้ สอดส่ายสายตามองหารถตู้ที่จะไปแม่กลอง สมุทรสงคราม ในที่สุดก็พบมัน เราจ่ายเงินเป็นค่าโดยสารคนละ 70 บาท ก่อนจะก้าวขึ้นรถตู้คันสีขาวคันนั้น

หยิบ iPod มาฟังเพลงของ SNSD ไปแบบเพลินๆ รถตู้พาเราเดินทางไปเพียง 1 ชั่วโมง เราก็มาถึงตัวเมืองสมุทรสงคราม โชเฟอร์บอกเราในทันทีที่ประตูเปิด “คนที่จะไปอัมพวา อย่าเพิ่งลงนะครับ เดี๋ยวจะไปจอดที่รถสองแถวเลย” แน่นอน พวกผมก็นั่งกันต่อ ในที่สุด ก็ได้เวลาลงจากรถ และพบรถกระบะสองแถวจอดสีฟ้าเรียงราย

เราขึ้นรถสองแถวสาย “สมุทรสงคราม – โรงเจอัมพวา” มีคนใจเราขยับให้นั่ง ตลอดทางไม่ได้ถ่ายภาพใดๆ เพราะไม่มีเวลาหยุดพักให้ทำอะไรเท่าไหร่ จะหยิบกล้องบนรถสองแถวก็กลัวเกิดเหตุไม่คาดฝันเพราะนั่งท้ายสุดพอดี จึงได้แต่เอามือจับกระเป๋า และมองไปรอบๆ จนรถมาจอดแถวหน้าธนาคารกรุงเทพ ก่อนขึ้นสะพานข้ามคลอง ที่เรามารู้ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีต่อมาว่า มันคือ

“คลองอัมพวา”

ค่ารถสองแถวเพียงคนละ 7 บาท พาเรามาถึงดินแดนที่จะพาเรากลับสู่อดีตที่ผนวกกับปัจจุบันอย่างเหนียวแน่นหนึบ

26 ธ.ค. 52 เวลา 12.33 น. หาอะไรประทังหิวกันก่อนก็แล้วกัน

ด้วยความที่ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นเกี่ยวกับที่กิน เจอร้านไหนน่านั่งก็แวะก่อนละ เลยไปเจอร้านนี้เข้า “ภวัตส้มตำไก่ย่าง”

สั่งมากินทั้งไก่ย่าง ตำไทยปู ต้มแซ่บ ไปจนถึงข้าวเหนียว ล่อซะอิ่มแล้วจึงเดินไปหาที่พักที่จองเอาไว้เรียบร้อย เพื่อจะได้เช็คอินแล้วเดินเที่ยวกันแบบตัวโล่งๆ ไม่ต้องแบกอะไรให้หนักหลัง ไม่ไกลกันนักจากภวัตส้มตำไก่ย่าง เราก็เดินมาถึงห้องแถวไม้สีน้ำตาล ที่มีตู้ ATM 2 เจ้า เจ้าหนึ่งม่วง เจ้าหนึ่งเขียว คงรู้กันว่าเจ้าไหน

ที่นี่เป็นร้านขายยาครับ ชื่อร้าน “สวรรค์โอสถ” ใครจะคิดว่า เรามาอัมพวาเพื่อมานอนที่ร้านขายยา เป็นตึกสามชั้นเด่นเป็นสง่าเพราะสูงกว่าตึกอื่นเขา ที่นี่ครึ่งหนึ่งเป็นร้านขายยา แต่อีกครึ่งเป็นร้านอาหาร ต้องขอบคุณ @louk_pad ที่ช่วยเป็นธุระให้ ทำให้เราได้พัก 1 คืนที่นี่ในราคา 1,000 บาท (จากราคาจริงที่ 1,500 บาท) กับห้องที่อยู่บนชั้นบนสุดของตึก

ห้องพักเป็นไม้สวยงาม มีม่านหรูดูโรแมนติก เสียดายที่ห้องของเราไม่มีระเบียงสวยๆ ไว้นั่งเล่นเหมือนอย่างห้องคนอื่นเขา ก็ได้แต่อาศัยระเบียงคนอื่นมาใช้ถ่ายรูปกันเพลินๆ ได้อยู่ ที่น่าสนใจก็คือ เตียงของเรามันใช้นอนได้ 4 คนเลยทีเดียว เสียดายที่ไม่มีใครมากับเราเพิ่ม จะได้มีคนช่วยหารค่าห้องได้อีก หุหุ

นี่แหละ ทัศนียภาพของคลองอัมพวาจากระเบียงบนชั้น 3 ของร้านขายยาแห่งนี้

เปิดแอร์เย็นสบาย เปิดทีวีดูกันไปเพลินๆ ไม่นาน สองมนุษย์ในห้องนั้นก็เริ่มเข้าโหมดนิทรา นอนพักเอาแรงสักนิด เดี๋ยวตอนบ่ายๆ เราจะไปเดินเที่ยวกัน

[แล้วมาอ่านต่อนะจ๊ะ ท่านผู้มีอุปการคุณ]

เช้าวันใหม่มาถึงแล้ว วันนี้ จะเป็นวันสุดท้ายของวันหยุดวันเที่ยวของผมและเพื่อนๆ อีกหลายคน เริ่มเป็นห่วงว่าเวลาแห่งความสุข และการพักผ่อนกำลังหดตัวเล็กลงทุกที ไม่นาน เราต้องกลับไปสู่ชีวิตจริงอีกครั้งแล้วสินะ

13 ธ.ค. 52 เวลา 06.30 น.

เช้านี้ ตื่นมาบนบ้านแพเล็กๆ ที่ลอยบนผิวน้ำ ก็ออกมาถ่ายรูปเล่นกันสักหน่อย เช้าที่เงียบสงบ น้ำมีคลื่นเล็กน้อยแต่พองาม แสงอาทิตย์สีเหลืองทองยังไม่มาถึง บรรยากาศช่างดีอะไรเช่นนี้

พี่ถิตย์เริ่มลากจูงเรือคายัคมาทีละลำ จากที่ไม่แน่ใจว่าจะลองพายดีหรือไม่ แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจ …

เอาล่ะ ขอลองดูสักหน่อย เคยแต่ช่วยป้าพายเรือในแม่น้ำ พายเองละวนตลอด ในที่สุด ก็เดินไปเปลี่ยนกางเกงที่เปียกน้ำได้ ใส่เสื้อชูชีพแล้วลงเรือ เที่ยวแรกมีปุ๊กร่วมโดยสาร พายไปมารอบหนึ่ง รอบถัดมา ไม่มีใครมานั่งแล้ว แต่ยังอยากพายต่อ มันดี แม้จะไม่ค่อยมีแรงพายเท่าไหร่

ไม่มีรูปตัวเองหรอก พายอยู่จะถ่ายยังไง…

แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องแล้ว อากาศเริ่มร้อนขึ้น ชักรู้สึกว่า วันนี้ ผมคงต้องตัวดำแน่ๆ จัดการพายคนเดียววนไปมาอยู่ 2 รอบ สนุกดี ก่อนจะขึ้นดีกว่า ก่อนจะดำไปกว่านี้ UV ก็ไม่ทา (ช่วยไม่ได้นิ ไม่มีคนทาให้เหมือนบางคน ชิชิ)

ขึ้นจากเรือ ก็มาเก็บสัมภาระเข้ากระเป๋า แล้วลงเรือลำเดิมไปส่องสัตว์กัน

การส่องสัตว์ที่นี่ไม่ต้องใช้เวลากลางคืน ไม่ต้องยิงไฟสปอตไลต์ เพียงแล่นเรือไปจอดที่ริมฝั่งสักจุดหนึ่ง แล้วลอยลำอยู่อย่างนั้นเงียบก็คงเพียงพอแล้ว ต้นไม้ใหญ่ๆ เป็นแหล่งอาหารชั้นดี ที่ทำให้สัตว์หลายชนิดมารวมตัวกันในจุดเดียว สภาพป่าที่สมบูรณ์ทำให้วันนี้ สมาชิกของทริปได้พบกับนกเงือก 7-8 ตัว โดยไม่ต้องตระเวนหาเหมือนป่าบางแห่ง และยังพรั่งพร้อมด้วยบรรดาค่างแว่น และลิงที่คอยมาแย่งพื้นที่หาอาหารกันเองอีกต่างหาก

13 ธ.ค. 52 เวลา 08.04 น.

เรือนำเรากลับมาถึงแพเชี่ยวหลานรีสอร์ตอีกครั้ง ได้เวลาหม่ำกันแล้ว มื้อแรกของวันแต่เป็นมื้อสุดท้ายบนแพของเราเป็นข้าวต้ม ที่เติมได้ไม่อั้น แต่เอาเข้าจริงเติมได้ไม่เท่าไหร่ก็อิ่มเสียแล้ว

หลังจากอิ่มข้าวต้ม ก็ได้เวลาของการเตรียมตัวกลับอย่างแท้จริง อาบน้ำหนสุดท้าย แต่งตัวและเก็บกระเป๋ามากองรวมกันไว้ สิบโมงเช้า คือ เวลาที่เรือถอยห่างออกจากแพ และแล่นผ่านทัศนียภาพเดียวกับตอนที่เรามา กลับมาที่ท่าเรือใกล้กับสันเขื่อนรัชชประภา

พวกเรากลับมาเจอกับพี่เวียงคนขับรถตู้อีกครั้ง พี่เขาพาเรากลับมาที่จุดพักรถ

ถ่ายรูปกันเล็กน้อยก่อนจะเดินทางกันต่อ จุดสุดท้ายที่พันธมิตรทั้ง 11 จะอยู่ด้วยกัน ร้านอาหารมีชื่อ “ลำพู 2″ ลิ้มรสกั้งผัดพริกไทยดำเป็นครั้งแรก ก่อนจะได้เวลาของการลาจาก หน่อง หลิน และน้องโอ๋ จะแยกตัวไปเที่ยวกันต่อที่กระบี่ (น่าอิจฉา) ส่วนพวกเราที่เหลือก็ขึ้นรถตู้กลับสู่กรุงเทพฯ เกือบเที่ยงคืน ง่วงงุนได้ที่ แต่สมาชิกทุกคนต้องแบกสังขารกลับมาบ้านให้ได้

หลับเป็นตาย…จนเช้า

คืนที่สอง ณ ภูผาและลำธาร ผ่านไปแล้ว…

ล่วงเข้าสู่วันใหม่ คราวนี้ ผมไม่ตื่นไวเหมือนอย่างเคย การเปลี่ยนที่นอนมาพักที่บ้านด้านล่าง ไม่ทำให้รู้สึกแปลกที่นอนแต่อย่างใด สิ่งที่รบกวนจิตใจคงเป็นเรื่องการขับถ่ายมากกว่า ห้องน้ำที่บ้านนี้ค่อนข้างน่าหวาดเสียวเล็กน้อย ผนังที่ก่อด้วยอิฐสูงกว่าระดับตาเล็กน้อย แต่ไม่มีการเอาปูนมาฉาบแต่อย่างใด ตรงไหนมีช่องมีรูก็ปล่อยเปลือยไว้เยี่ยงนั้น อาบไปก็ให้ระแวงไป แม้จะไม่มีใครกล้ามาถ้ำมองก็เถอะ

12 ธ.ค. 52 เวลา 07.11 น.

วันนี้ วันสุดท้ายที่เราจะอยู่ที่นี่ ออกไปพบกับแดดที่ส่องมาแล้ว หมอกไม่มีเลยวันนี้ นับเป็นโชคดีมากที่มาพักตั้งแต่วันวาน ออกมาถ่ายรูปบรรยากาศของทีพักกันอีกเล็กน้อย ก่อนจะไปพบกับอาหารเช้ามื้อสุดท้ายที่น่าผิดหวังอยู่สักเล็กน้อย วันนี้ มีเพียงข้าวต้มกับกับชุดข้าวผัดอเมริกันให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น ส่วนกาแฟ ชาและขนมปังเติมได้ไม่อั้น

หลังจากอาบน้ำและเก็บข้าวเก็บของเรียบร้อย แต่ละคนก็มาที่ล็อบบี้เพื่อเช็คเอาต์ วันนี้ เราจะไปเที่ยวแพกัน จุดหมายเราคือ “เขื่อนรัชชประภา” (หรือ เขื่อนเชี่ยวหลาน) ผมเลือกนั่งไปกับรถเก๋งที่หน่องขับ แยกกันไปกับรถตู้ แต่จุดหมายเดียวกัน

ท่าเรือท่องเที่ยว ณ เขื่อนรัชชประภา…

12 ธ.ค. 52 เวลา 10.55 น.

รถทั้งสองคันมาจอดที่ท่าเรือเรียบร้อย ถ่ายรูปกันสักเล็กน้อย เข้าห้องน้ำห้องท่า ได้พบกับไกด์ที่จะพาเราเที่ยววันนี้ เขาบอกว่า วันนี้ เราจะเที่ยว “ถ้ำน้ำทะลุ” กัน ซึ่งจะต้องเตรียมเพียงไฟฉายไปกับตัวเท่านั้น กล้องถ่ายรูปก็พกได้เฉพาะกล้องเล็กๆ ที่ใส่กระเป๋ากันน้ำเข้าไปได้ ที่สำคัญคือรองเท้าต้องหุ้มส้นหรือผ้าใบ ไม่งั้นมีปัญหาแน่ๆ หลายคนเลือกชุดที่จะใช้พักบนแพเท่านั้นที่แพ็คและขนไปกับเรือ ที่เหลือเก็บไว้ในรถตู้ เราจะพักที่แพกันเพียงคืนเดียวเท่านั้น…

ได้เวลาออกเดินทาง ทุกคนขึ้นรถหางยาวลำใหญ่ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แพแห่งหนึ่ง ที่เราจะพักทานอาหารกลางวันกันที่นั้น

ระหว่างการนั่งเรือ ก็ได้พบกับทัศนียภาพสองฝั่ง ที่เต็มไปด้วยน้ำของทะเลสาบ(คนสร้าง)สีเขียว รอบๆ เป็นภูเขาหินปูนมากมาย วิวแบบนี้ คงต้องพาโนรามาหรือกล้องมุมสูงเท่านั้นถึงจะออกมาสวย เราใช้เวลาอยู่ในเรือยาวนานชั่วโมงครึ่ง กว่าจะมาถึงแพแห่งนั้น พักทานข้าวกันอย่างอิ่มหนำ ที่นี่ อาหารใต้ถึงแม้จะเผ็ด แต่ก็ดูเหมือนจะถูกคอสมาชิกของทริปเป็นอย่างมาก เติมได้ไม่อั้นเสียด้วย

หลังจากนั้น กล้องของผมก็ไม่ได้ถูกหยิบมาทำหน้าที่อีกเลย

ผมเปลี่ยนกางเกงที่ใช้ลุยน้ำ และปลดของทุกอย่างออกจากตัว เก็บไว้ที่แพ เหลือไว้เพียงไฟฉายอันเล็กๆ ติดตัวเท่านั้น ส้มเลือกสละสิทธิ์ที่จะไม่ไปจึงรับหน้าที่เฝ้าของให้ พวกเราใส่เสื้อชูชีพสีส้มสดเดินทางด้วยเรือลำเดิม ไปอีกไม่ไกลจากแพนัก เรือจอดที่ทางเข้าเล็กๆ และให้พวกเราเดินทางเข้าไปด้วยเท้า เดินผ่านน้ำที่ลึกถึงคอก่อนจะเดินเข้าป่ารกๆ ไปอีกประมาณ 1-2 กิโลเมตร ก่อนจะพบกับปาก “ถ้ำน้ำทะลุ” ที่เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ห้ามเข้าในขณะฝนตกหนักหรือมีน้ำหลาก

บรรยากาศภายในถ้ำมืดมาก ต้องเปิดไฟฉายตลอดทาง ช่วยแรกของถ้ำจะอุดมไปด้วยกลิ่นฉุนของมูลค้างคาว มีค้างคาวเกาะอยู่ที่ผนังถ้ำด้านบนเต็มไปหมด มองไปที่พื้น เต็มไปด้วยก้อนหินมนๆ ก้อนเล็กก้อนน้อยที่ต้องเดินผ่านอย่างทุลักทุเล แต่ก็มีน้ำใสๆ ที่ผ่านไหลเข้าไปตามความลึกของตัวถ้ำ (ที่ลึก 750 เมตร) มากพอให้รู้สึกแช่มชื่นเมื่อเดินผ่านหินงอกหินย้อยที่กระจายทั่วไปในถ้ำ

มีบางช่วงก็เห็นปลาถ้ำมีหนวดที่หน้าตาคล้ายปลาดุก บางช่วงน้ำลึกจนถึงคอ ต้องคอยบอกคนข้างหลังว่าให้ระวังหัว ระวังหินกันตลอด เป็นความเอื้ออาทรที่พบเจอได้ทุกครั้งเวลาเที่ยวในที่แบบนี้ สมาชิกต่างจับกันเป็นคู่ๆ คอยช่วยกันประคองตัวจนมาถึงจุดที่น่ากลัวสุด เมื่อพบกับระดับความสูงที่ต่างกันมากเกิน ต้องใช้เชือกที่ชาวบ้านผูกไว้ให้ เกาะเชือกและลอยตัวไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ตื้นกว่า

ไม่เหนื่อยแต่สนุก ด้วยน้ำที่เย็นด้วยแหละ

ออกมาจากถ้ำเรียบร้อย เดินกลับทางเดิมด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนขามา กลับไปถึงเรือจนได้ แล้วพวกเราก็กลับมาที่แพที่เดิมอีกครั้ง ปวดฉี่มากมายแต่ไม่มีใครกล้าจะปล่อยในถ้ำ ได้แต่ล้อกันไปขำๆ เท่านั้น

ที่เหลือก็ได้เวลาลงเรืออีกครั้ง คราวนี้ เราจะเที่ยว “กุ้ยหลินเมืองไทย” กันบ้าง

12 ธ.ค. 52 เวลา 18.03 น.

เรือแล่นอยู่นานทีเดียวกว่าเราจะได้เห็นมัน เริ่มต้น เรือเข้ามาในช่องเขา ลักษณะเป็นลากูน เรืออ้อมเขามาเรื่อยๆ จนมาถึง “เขาสามเกลอ” ที่ได้รับการขนานนามให้เป็น “กุ้ยหลินเมืองไทย” ด้วยเวลาที่เย็นมากแล้ว ทำให้ได้ภาพออกมามืดๆ แต่พวกเราก็สนุกกับการถ่ายภาพกันมากเลยล่ะ

ก่อนที่จะจากมันมา เพื่อไปแพที่พักของเราต่อไป ไกลอีกเหมือนเดิม

คืนนี้ เรานอนพักค้างคืนกันที่ “แพเชี่ยวหลานรีสอร์ท” เปลี่ยนโปรแกรมจากที่ต้องเป็น “แพสายชล” เพราะที่นั่นเต็ม เราได้พักในแพโซนใหม่ล่าสุด ที่ยังสร้างทางเดินเชื่อมไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ ชำระล้างตัวก่อนจะมานั่งชุมนุมกันที่แพของหน่อง (ก็เล่นไพ่กันน่ะสิ) สี่ทุ่มกว่า แพก็ดับไฟ ใช้แสงตะเกียงเล่นกันต่อ

เวลาผ่านไปถึงเที่ยงคืนแล้ว วงไพ่ก็ปิดกิจการ หันมานอนดูดาวบนทางเดินโดยไม่หวั่นว่าใครจะมาเหยียบ(ซะงั้น)

ดับไฟหมดแล้ว… นับว่าคืนนี้ดาวสวยมาก เต็มท้องฟ้าไปหมดเลย แต่อะไรก็ไม่เท่า เราโชคดีมากที่คืนนั้น มีฝนดาวตกพอดิบพอดีโดยที่เราไม่รู้มาก่อน นอนแหงนมองดูดาวตกที่โผล่เพียงเสี้ยววินาทีต่อดวงอย่างมีความสุข เพียงเวลาไม่นาน ก็เห็นดาวตกกันไปคนละเกือบสิบดวง เกิดมาไม่เห็นฝนดาวตก ก็ได้มาเห็นที่นี่แหละ

แต่รู้สึกจะไม่มีใครอธิษฐานอะไรกันเลยแฮะ

13 ธ.ค. 52 เวลา 01.30 น. โดยประมาณ

ได้เวลาที่ต่างคนต่างเข้านอนกันได้แล้ว ผมเดินขึ้นไปนอนในบ้านแพเล็กๆ ที่มีพื้นที่พอให้วางเบาะที่นอนได้แค่สองคนเท่านั้น หลับไปอย่างรวดเร็ว

…จนถึงเช้าวันใหม่

[ อ๊ะ ต้องมีอีกตอนแล้วสิ ]

แล้วมื้อเช้าแสนอร่อยที่ “ภูผาและลำธาร” ก็ผ่านไป

11 ธ.ค. 52 เวลา 08.30 น.

วันนี้ เราได้เห็นว่า ข้างๆ ส่วนภัตตาคารของที่นี่ติดกับลำธารสายหนึ่ง หลังจากมื้อก่อนเป็นมื้อค่ำ จากตรงนั้นเราไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่ดาว หลังทานมื้อเช้าเสร็จเราก็ลงไปชมลำธารกันใกล้ๆ น้ำใสๆ ไหลเอื่อยๆ มองเห็นปลาว่ายอยู่ในนั้น เลยเก็บภาพมาฝากกันสักหน่อย

เดินกลับไปยังห้องพัก แล้วปล่อยใจให้อิ่มอุ่นกับไอแดดยามสาย ตอนกลางคืนที่นี่อากาศเย็นจริงๆ แต่พอแดดออกในตอนกลางวัน ก็เริ่มร้อน แต่บางคนก็มีความสุขกับการนอนบนเปลบนระเบียงอย่างสบายใจ อยากหยุดเวลาเอาไว้แค่ตอนนั้นช่ายมั้ยล่ะ?

สายมากแล้ว เตรียมตัวเก็บข้าวของ เพราะเราต้องเช็คเอ็าต์ เนื่องด้วยเพราะเดิมทีเราตั้งใจจะพักค้างคืนที่นี่เพียงคืนเดียว ก่อนจะไปต่อกันที่ “แพทะเลใน 500 ไร่” แต่โชคชะตาไม่เป็นใจ จุดหมายของเราถูกปิดชั่วคราวด้วยเรื่องการบุกรุกอุทยานสัตว์ป่าฯ แพที่เราจะไปพักต่อจากนี้ก็ถูกเปลี่ยนที่ไปเป็นแพสายชล จนล่าสุด เนื่องจากทางเจ้าของแพชื่อดังกล่าวอาจไม่มีกิจกรรมใดๆ ให้ทำมากพอ จึงขอให้เราพักที่ภูผาและสายชลต่ออีกคืน กลายเป็นว่า เราต้องเช็คเอ๊าต์จากบ้านด้านบน ย้ายไปเช็คอินเข้าพักที่บ้านด้านล่าง พวกเราจึงอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เพื่อออกไปเที่ยวกันวันนี้ เที่ยวกันแบบบ้านๆ แถวๆ นั้นน่ะแหละ

เริ่มด้วยการขึ้นรถกระบะมาเพียง 1 กิโลเมตรเดียว เราก็ได้มาพบกับร้านอาหารเล็กๆ ร้านหนึ่ง ก่อนที่คนขับจะหายไปตัวไปนานสองนาน ปล่อยให้ดื่มด่ำกับมื้ออร่อยอยู่เป็นชั่วโมง เห็นแว้บมารับคนโน้นส่งคนนี้ทีแล้วก็ไป ในที่สุด ก็ได้เวลาของพวกเรากันเสียที

11 ธ.ค. 52 เวลา 14.42 น. : ให้อาหารปลา

รถกระบะคันเดิมพาเรามาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง ตามป้ายระบุว่าชื่อ “วัดถ้ำวราราม” เพื่อนๆ ซื้ออาหารปลาแจกจ่ายอย่างถ้วนทั่ว ก่อนจะเดินเข้าไปในถ้ำมืดๆ บนทางปูน จนมาถึงปากถ้ำอีกทางที่บรรจบกับคลองๆ หนึ่ง ที่นี่ปลาเยอะมากมาย ทั้งสิบเอ็ดชีวิตโยนอาหารเม็ดเลี้ยงกันอย่างสนุกสนาน

11 ธ.ค. 52 เวลา 15.15 น. : เลี้ยงลิง

ให้อาหารกันจน(ปลา)อิ่มหนำแล้ว รถกระบะคันเดิมก็พาเราไปส่งอีกที่หนึ่ง หันหัวรถเข้ามาในวัดอีกแห่งที่มีถ้ำด้วย ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ “ถ้ำพันธุรัตน์” ที่นี่มีลิงอยู่เป็นสิบตัว เพียงจอดรถ พวกมันก็รู้แล้วว่า จะมีคนมาให้อาหารมัน ระยะแรกเหมือนเพื่อนๆ จะไม่ค่อยไว้ใจเหล่าญาติห่างๆ ของตัวเองมากนัก แต่เมื่อมีผู้กล้าเข้าไปให้อาหารใกล้ ดูลิงเหล่านี้จะมารยาทดี หยิบอาหารและขนมจากมือไปอย่างสุภาพ หลายคนก็เริ่มวางใจให้อาหารมากขึ้น

11 ธ.ค. 52 เวลา 15.15 น. : ดูน้ำตก

อยู่ให้อาหารกันสักพัก ก็ได้เวลากลับออกมา รถกระบะพาเราขึ้นไปบนเขา จนมาแวะจอดหน้าน้ำตกแห่งหนึ่ง นาม “น้ำตกแม่ยาย” ที่วันนี้ น้ำตาไหลรินลงมาเป็นสายเล็กมากๆ น้ำน้อยจนแทบไม่เหลือเค้าน้ำตก นั่งเล่นกันสักพัก ก็ไปต่อกัน

11 ธ.ค. 52 เวลา 16.01 น. : ชมวิว

จุดสุดท้ายที่คนขับพาเรามาก็คือ จุดชมวิว สถานที่ที่เราจะยืนถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน กับจุดที่มองไปเห็นทั้งภูเขา สิ่งปลูกสร้างและไร่สวนของมนุษย์ ไม่มีอะไรมากไปกว่า ถ่ายรูป ถ่ายรูป และถ่ายรูป เท่านั้น มีชาวต่างชาติมาขอแจมใช้สถานที่ด้วย แต่พวกเขาใช้เวลากับมันเพียงนิดเดียวเท่านั้น ขณะที่คนไทยอย่างเรา ยังสนุกกับการถ่ายรูปกันต่อหลังจากฝรั่งไปแล้ว คนไทยนี่ช่างชอบถ่ายรูปกันเสียจริงๆ

…แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้ กล้องถ่ายรูปของผม ที่ใช้ถ่ายอยู่ดีๆ ก็ดับไปเฉยๆ เสียอย่างนั้นทั้งที่ก่อนหน้านั้น แบตยังเต็มอยู่เลย พอเปลี่ยนเอาแบตจาก third party ออกแล้วเอาแบตของ Nikon ใส่เข้าไปแทน เปิดกล้องได้แต่เปิดดูรูปในการ์ดไม่ได้เสียแล้ว จำต้องเก็บการ์ดไว้ เพื่อมาตรวจเช็คกับโน้ตบุ๊คของหน่องที่ภูผาและลำธาร (ซึ่งก็พบว่า Windows 7 ท่านบอกให้ฟอร์แมตท่าเดียว) ด้วยความเสียดายจึงไม่ทำอะไรกับมันอีก แล้วหยิบอีกการ์ดมาใช้แทน

กว่าจะหยิบกล้องขึ้นมาเก็บภาพ ก็ปาเข้าไปเกือบทุ่มแล้วหลังย้ายมาพักที่บ้านหลังเล็กๆ ด้านล่างข้างห้องครัว

ทำใจอยู่นานกว่าจะหยิบมันขึ้นมาถ่ายได้ เพราะในใจมันยังกลัวว่ารูปที่ถ่ายไว้เกือบ 400 รูปจะอันตรธานนั่นแล

[ แล้วมาต่อตอน 4 กันพรุ่งนี้นะ]

คนเราจะตกหลุมรักได้สักกี่ครั้งกัน?

ความรักมักมาทักทายเราได้ทุกเมื่อโดยที่เราไม่รู้ตัว ในวันขมุกขมัว จิตใจอาจอ่อนแรงจนไม่อยากจะทำอะไร แต่พอความรักมันเข้ามา เหมือนมีแสงเจิดจ้าส่องนำทางให้ใจได้สดใส

วันนี้ ผมตกหลุมรักอีกแล้วครับ ธรรมชาติที่สวยงามของที่พักแห่งนี้ ทำให้หัวใจผมแช่มชื่นอีกครั้ง เหมือนได้เจอกับความรักครั้งใหม่ มันช่างเป็นรีสอร์ตในฝันจริงๆ … “ภูผาและลำธาร”

10 ธ.ค. 52 เวลา 17.00 น.

หลังจากแวะพักหาอะไรประทังความหิวแถวบ้านตาขุน พร้อมซื้อของกินเพื่อไว้ไปกินตอนเข้าพัก เมื่อเดินทางกันต่อ ระยะทางที่ยาวไกลกว่าที่อ่านเห็นในแผนที่ ทำให้ต้องโทรถามไปยังที่พักว่ามาถูกทางหรือไม่ จุดสังเกตอยู่ที่ใดเพื่อจะได้ไม่หลง(อีก) เราผ่านเข้าสู่อำเภอพนมบนเส้นทาง 401 บริเวณกิโลเมตรที่ 97 เรามาถึง “ภูผาและลำธาร” จุดหมายพักค้างคืนของพวกเราจนได้

เมื่อไปถึง ผมก็ได้พบกับภาพของรีสอร์ต ที่เคยเห็นมาชั่วระยะเวลาหนึ่งจากภาพถ่ายของคนอื่น แต่วันนี้ ได้มาสัมผัสมันด้วยตาตัวเองแล้ว ภาพของเนินเขาที่ส่วนล็อบบี้เป็นจุดสูงสุด มองลงไป เห็นบ้านหลังเล็กๆ เรียงราย มองไปไกลกว่านั้น ภาพของภูเขาหินปูนลูกใหญ่ที่กลายเป็นแบ็กกราวด์ของรีสอร์ต สมแล้วที่เขาเรียกมันอย่างภูมิใจว่า “รีสอร์ตในฝัน ภูผาและลำธาร”

เช็คอินขนกระเป๋าเข้าที่พัก ผมพบว่าบรรยากาศที่นี่โรแมนติกมากมาย เดินออกมาที่ระเบียงมองไปเบื้องล่าง เห็นบ้านเล็กๆ เรียงรายอีกกลุ่ม ถัดไปเป็นป่าและภูเขา อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ร่าง น่านอนพักทอดอารมณ์ได้เป็นวันๆ … บ้านแต่ละหลังของที่นี่จะมุงด้วยวัสดุธรรมชาติ ห้องนอนที่มีเตียงเล็กๆ พอนอนได้สองคนพร้อมมุ้ง โอ้ ห้องนอนของคู่รัก แต่เรามานอนกับเพื่อน(ซะงั้น) ห้องน้ำห้องส้วม บางบ้านจะแยกกันซ้ายขวา แต่บางบ้านก็รวมอยู่ด้วยกันถ้าเป็นบ้านแฝด บางบ้านเปิดช่องไว้ให้นั่งถ่าย(อึ)ไปมองวิวไป (หรืออาจจะมีใครมองเข้ามา) ธรรมช้าด…ธรรมชาติจริงๆ นอกจากนี้ ส่วนที่เป็นห้องนอนนั้น ทั้งสามด้านเป็นหน้าต่างบานกระจกทั้งหมด มองเห็นได้รอบ มีม่านบังสายตาเผื่อกรณีเปลี่ยนเสื้อผ้า และไม่ให้แสงเข้ามารบกวนการนอน

ในที่สุด สมาชิกเดิมที่ประกอบไปด้วย แพท วอง ปุ๊ก เป่า พี่ชา วิ พี่ถิตย์ ส้ม ก็ได้ต้อนรับสมาชิกอีก 3 คนที่ตามมาสมทบจากภูเก็ต (เป็นพวกอยู่กรุงเทพฯ แต่มาเที่ยวภูเก็ต) ได้แต่ หน่อง หลิน และโอ๋ ครบองค์สมาชิกทั้งสิบเอ็ดเรียบร้อย

นั่งทอดหุ่ยอย่างสบายใจเมื่อฟ้ากำลังมืดลงทุกที วันนี้ สมาชิกจะชิลๆ ไม่ต้องมีกิจกรรมอะไร แค่รีสอร์ตสวยๆ นี่ก็พอจะให้มีความสุขได้แล้ว

เวลาค่ำมาเยือน สมาชิกทั้งหลายต่างพากันชำระล้างร่างกาย บ้างไปแช่น้ำพลางคุยกัยพลางที่สระน้ำขนาดน่ารักรูปวงกลม (มีจากุซซี่ด้วยล่ะ) ก่อนจะมารวมตัวกัน เพื่อทานอาหารค่ำมือแรกที่นี่

เวลาค่ำคืนของ ภูผาและลำธาร ก็แสนโรแมนติกไม่แพ้กลางวัน แสงไฟจากบ้านต่างๆ รวมทั้งส่วนภัตตาคาร หมู่อาคารที่อยู่ล่างสุดของรีสอร์ตดูสวยงามเหมือนหมู่บ้านในโลกนิยาย เราได้รับการรับรองด้วยอาหารเลิศรสมากมาย ยอมรับว่า เขาทำอาหารได้อร่อยจริงๆ ที่น่าสนใจ ก็คงจะเป็น “กล้วยหอม” ที่วางไว้ให้ตรงกลางโต๊ะ เติมได้ไม่อั้น ไม่คิดราคาแม้สักแดงเดียว หยิบเอาทานต่อที่ห้องได้สบายๆ เพราะมีอยู่อย่างเหลือเฟือ

ท่าทางเขาจะปลูกเองนะเนี่ย!

มื้อแรกผ่านไปอย่างอิ่มหมีพีมัน เวลาที่เหลือ เรามารวมตัวที่บ้านแฝด บางกลุ่มนั่งเฝ้าหน้าทีวี ใจจดจ่ออยู่กับ “ครูกุ๊ก” และ “อลิน” แต่บางส่วนก็มาหนุกหนานด้วยเสียงเพลงที่ร้องเอง เคล้าไปกับกีตาร์ที่หน่องเล่น ขับกล่อมภูผาและลำธารให้รื่นรมย์ไปด้วยเสียงอันน่าหนวกหูของพวกเรา จวบจนเที่ยงคืนเดินทางมาถึง…

ได้เวลาหลับนอนกันซะที พรุ่งนี้ เราจะตื่นแต่เช้ามาเฝ้าดูหมอกกัน

—————-

11 ธ.ค. 52 เวลา 06.27 น.

ผมตื่นขึ้นมาด้วยแสงสีขาวที่ส่องเข้ามาทางบนกระจก จึงลุกเดินออกไปดู ก็พบกับกลุ่มหมอกสีขาวขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือรีสอร์ต ไม่ได้แล้ว ขอเก็บภาพสักหน่อย แล้วก็พบว่า เพื่อนๆ ต่างก็ลุกขึ้นมาชื่นชมทัศนียภาพที่นานๆ จะได้พบเช่นกัน

ก่อนจะล้างหน้าแปรงฟัน ออกไปดูภาพในฝันนั้นเต็มๆ ตาอีกสักที

กลุ่มหมอกขาวลอยตัวอยู่เหนือรีสอร์ต อยากจะเก็บภาพที่รวมทั้งพื้นหญ้า และภูเขาที่มีหมอกบดบังเข้าไว้ด้วยกัน แต่ก็ไม่สามารถ เลนส์มันไม่ wide พอ เมื่อดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ทอแสงเหลืองเรืองรองทาบทาพื้นดิน หมอกก็เริ่มสลาย

ได้เวลามื้อเช้าของพวกเราแล้วสินะ ไปทานข้าวกันเถอะ

วันก่อนเราเจอแต่ “ภูผา” วันนี้ เราจะเจอ “ลำธาร” แล้วล่ะ!

[ แล้วเจอกันตอนหน้านะครับ ]

เป็นประจำในช่วงท้ายๆ ของเกือบทุกปี ที่ผมกับเพื่อนๆ จะชักชวนกันไปหาที่เที่ยวกัน ช่วงที่หยุดยาววันรัฐธรรมนูญ (ถึงวันหยุดจะไม่ต่อกัน แต่เราก็ทำให้ต่อกันได้ครับ) ผมไปเที่ยวมาครับ คราวนี้ ลงใต้สู่ จ.สุราษฎร์ธานี ด้วยพาหนะอย่างรถตู้ มีพี่เวียงที่เคยร่วมทางกับเราใน “ภูสอยดาวทริป” คราวนั้นเป็นคนขับ

ค่ำคืนของวันที่ 9 ธ.ค. 52

ผมและเพื่อนๆ มารวมตัวกันที่บ้านของวอง สถานที่ที่เราจะเริ่มออกเดินทางกัน ไม่ได้หลับได้นอนกันหรอก เพราะเมื่อทุกคนมารวมตัวกันความเมามัน(ของการเม้าต์)จึงเกิดขึ้น เวลาล่วงเลยถึงเกือบตีสาม รถตู้ของพี่เวียงจอดเทียบท่าที่หน้าบ้าน ทุกคนขนสัมภาระของตนขึ้นรถ แล้วล้อก็หมุนตรงเวลา…

03.00 น. วันที่ 10 ธ.ค. 52

รถตู้ออกเดินทางจากกรุงเทพฯ มุ่งสู่ดินแดนภาคใต้ของประเทศสยาม ผ่านประจวบคีรีขันธ์และชุมพร ก่อนจะเข้าสู่เขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี แวะทานกาแฟตามปั๊มน้ำมันบ้าง เพื่อพบว่า บรรยากาศในปั๊มตามจังหวัดภาคใต้ ช่างแตกต่างจากวันที่เราไปเที่ยวเหนือมากมาย ที่นี่ เราไม่ต้องแย่งกันกินแย่งกันใช้ในปั๊มแบบนั้นเลย บรรยากาศสบายๆ คงเพราะนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เลือกไปเที่ยวเหนือหน้าหนาวกันเสียเกือบหมดนั่นเอง

หลับๆ ตื่นๆ กันตลอดทาง จนถึงเวลาเที่ยงวัน เราวนไปวนมาจบพบกับสถานที่ที่เราจะแวะเป็นจุดแรก นั่นคือ ?สวนโมกข์? หรือชื่อเต็มๆ ว่า ?สวนโมกขพลาราม? หรือชื่อ ?วัดธารน้ำไหล? ที่หลายคนไม่คุ้น อย่างที่รู้กันว่า เป็นสวนป่าที่เป็นที่รู้จักกันดี ด้วยชื่อของท่านพุทธทาส ผมเองได้ยินชื่อมา คุ้นเคยกับลายมือของท่านมานาน แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่ได้มาเยือน

ภายในสวนป่าดูเงียบสงบ มีสิ่งก่อสร้างที่ไม่เน้นความสวยงาม หากแต่เน้นจุดประสงค์ของการใช้งานเสียมากกว่า เราลองมาดูแผนที่กันสักหน่อย

บางจุดอย่าง “ลานหินโค้ง” เป็นจุดที่หลายคนได้เห็นในภาพกันบ่อยๆ แต่อย่าง “โรงมหรสพทางวิญญาณ” ดูจะไม่มีคนคุ้นกัน เป็นอาคารที่มีภาพเขียนที่เปิดให้เรามองและค้นหาปริศนาธรรมจากภาพเหล่านั้น นอกจากนี้ เรายังเดินทาง ศาลาธรรมโฆษณ์ ขึ้นบันได ผ่านทางเดินในลักษณะป่าบนเนินเขา ไปจนถึง “โบสถ์แบบสวนโมกข์” ที่เป็นลานขนาดกลางๆ ในโอบล้อมของแมกไม้ร่มรื่น

ออกจากสวนโมกข์ ไม่ไกลกันนัก เรามาเยือนสถานที่สำคัญอีกแห่งในสุราษฎร์ฯ นั่นคือ “พระบรมธาตุไชยา”

พระบรมธาตุไชยา อยู่ในวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร มีประวัติอันยาวนาน เด็กน้อยที่เป็นไกด์อาสาเล่าให้ฟังอย่างยาว จำได้แค่คร่าวว่า สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นในประมาณปี พ.ศ. 1300 ในสมัยศรีวิชัย มีการขุดดินรอบๆ จนเห็นองค์พระบรมธาตุเต็มๆ อย่างทุกวันนี้ เพราะระดับพื้นดินในสมัยอดีตนั้นต่ำกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบันมากนั่นเอง และที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน ก็ยังไม่ได้ขุดดินออกทั้งหมด อาจยังมีพระบรมธาตุไชยาบางส่วนที่อยู่ใต้พื้นดิน องค์พระบรมธาตุถูกล้อมรอบด้วยน้ำ และมีพระพุทธรูปขนาดต่างๆ รายรอบ มีการบูรณะปฏิสังขรณ์บ่อยครั้ง จนมีลักษณะอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

หลังจากนมัสการพระบรมธาตุฯ เรียบร้อย พวกเราก็เดินทางกันต่อ คราวนี้ เราจะหยุดก็ต่อเมื่อเราถึงที่พักของเรา “ภูผาและลำธาร” หรือ The Cliff and River เท่านั้น ….

โอ้ บ่ายสองแล้วรึนี่ ออกเดินทางกันต่อดีกว่า

ใกล้เที่ยงของวันอาทิตย์ รถยนต์สีดำยี่ห้อ Toyota รุ่น Fortuner คันหนึ่ง พาผองเพื่อนทั้งเจ็ดมุ่งสู่เมือง “หัวหิน” รถแล่นลงไปทางใต้เข้าไปในอีกจังหวัดหนึ่ง ที่ชื่อ “ประจวบคีรีขันธ์” ไปตามหาวันวานที่หายไปนาน ดินแดนที่หลายคนถวิลหาอยากจะไปเยือน

วันนี้ เราจะได้ไปเยือนแล้ว ที่นั่น “เพลินวาน”

อาทิตย์ ที่ 27 กันยายน 2552 เวลา 11.35 น.

เช็คเอาต์เสร็จเรียบร้อย ออกเดินทางจาก Regent Chalet มุ่งสู่ตัวเมืองหัวหิน เพื่อเที่ยวยังดินแดนที่เราใฝ่ฝัน หลังจากวันก่อนต้องพลาดเป้าไป เพราะเพลินกับจักรยาน มาวันนี้ เราจะได้เพลินกับวันวานกันเสียที

11.55 น.

“เพลินวาน” รอเราอยู่แถวๆ ซอย หัวหิน 38 ทางเข้าที่ดูแปลกตาเห็นได้อย่างชัดเจนเพียงผ่านไปถึง เหมือนเรากำลังเดินเข้าสู่อุโมงค์ข้ามเวลา พาเรากลับสู่อดีต อดีตที่บางคนอาจไม่เคยแม้แต่เห็น ขณะที่บางคนเหมือนได้นั่งไทม์แมชชีนย้อนรำลึก หลายคนมีความสุขกับการได้หยิบจับสัมผัสหรือดื่มกินสิ่งอันเคยเป็นเคยมีในอดีตของตน ที่นี่แหละ เปิดอีกครั้งหลังปิดซ่อมแซม

เมื่อเข้าไป ผมพบกับผู้คนมากมายทีเดียวที่เดินกันขวักไขว่ด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ท่าทางมีความสุขกับการเดินเข้ามุมโน้น ถ่ายรูปมุมนี้ เพลินวานเปิดให้เข้าฟรีไม่คิดตังค์ แต่มีของขายให้คุณซื้อวันวานมาเสพกัน นี่คือ การมาเยี่ยมเพลินวานครั้งแรกของผม รู้สึกได้ว่า มันคือสถานที่ท่องเที่ยวที่มีแนวทางเฉพาะตัว

ทั้งของกิน อย่างน้ำจรวดรสรูทเบียร์ หรือจะไอติมกะทิ ที่ได้ทาน กลับให้ความรู้สึกไม่เท่าของที่ได้จับ-สัมผัสโดยไม่ต้องซื้อหา

แต่เฉพาะเฟสแรก ดูจะทำให้เพลินวานไม่ค่อยจุใจเท่าไหร่ เดินได้แป๊บเดียวก็สิ้นสุดเขตย้อนวันวานเสียแล้ว แต่ก็ได้เห็นภาพของเฟสสองที่ยังไม่เสร็จดี แถมกำลังทำพิธีบางอย่างในบริเวณที่ยังไม่เปิดให้เข้านั่น

12.31 น.

เดินออกจากเพลินวาน ไปหาอะไรทานแก้หิว ตกลงปลงใจเลือกร้านก๋วยเตี๋ยวชื่อ “เจียง ลูกชิ้นปลา” หน้าซอยหัวหิน 41 เป็นแหล่งเติมพลังงาน ก๋วยเตี๋ยวนานาชนิดถูกสั่งมาตามอัธยาศัยกระเพาะของแต่ละคน ต่างเริ่มคิดถึงจุดหมายสำคัญอีกแห่ง คือ ของหวานนาม “เค้ก” จานร้านที่มีหลายคนแนะนำ หลังจากสอบถามทางไปแล้ว ล้อก็หมุน

เพียงไม่นาน รถวิ่งมาถึงถนนแนบเคหาสถ์ จนพบกับป้ายบอกชื่อที่พวกเราค้นหา “บ้านใกล้วัง” ร้านเค้กแสนอร่อยและบรรยากาศดี ที่ๆ เราจะได้เจอกับเพื่อนคนเดิมอีกครั้ง (กรุณาอ่านตอน 2) หน้าบ้านก็เหมือนกับบ้านคนธรรมดาๆ ทั่วไป ประตูรั้วที่จะถูกเปิดไว้ครึ่งหนึ่งตลอด เดินเข้าไป เหมือนเข้าไปในบ้านคน ที่มีหลายหลัง เดินตามป้ายไปจนพบกับประตูหน้าบ้านเล็กๆ

ถึงแล้วสินะ จุดหมายที่เราค้นหา ผู้คนมากมายนั่งอยู่เต็มร้าน แสดงถึงความนิยมที่ถูกบอกต่อกันไป รสชาติกับบรรยากาศที่สบายๆ เหมือนอยู่บ้านตัวเอง เราเลือกที่นั่งที่อยู่ใกล้ชิดกับทะเลเกือบจะที่สุดของร้าน (เพราะมันว่างอยู่) ก่อนจะสั่งเมนูที่คิดไว้มาทานกัน

ถ้าถามลิ้นว่าชอบเมนูไหน มันคงบอกว่า ชอบ Tiramisu กับ Coconut Cake เป็นมือวางอันดับต้นๆ ส่วนเมนูอื่นก็ถือเป็นมือรองบ่อนกันไป เพียงพริบตาเค้กนานาในจานก็หายวับไปกับตา มวลหมู่เพื่อนหันไปถ่ายรูปริมทะเลกันอย่างเพลินจิตชิดลม ก่อนจะเอ่ยปากจากลา ว่าจะไปเจอกันที่ Premium Outlet ตอนขากลับ

14.36 น.

ก่อนจะถึงที่หมายสุดท้าย เจ็ดสหายแวะถ่ายรูปกลางแดดเปรี้ยงที่ “สถานีรถไฟหัวหิน”

ก่อนจะไหม้เกรียมกันไปเสียก่อน จึงรุดขึ้นรถจรสู่ “วัดห้วยมงคล” ถึงวัดก็เห็นฟ้าที่เริ่มไม่เป็นใจ เพียงไม่ทันไร ขณะขึ้นไปไหว้สักการะหลวงปู่ทวด เหยียบน้ำทะเลจืด ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก จนต้องอาศัยบริเวณรูปหล่อองค์เล็กที่ให้ญาติโยมปิดทองเป็นร่มเงาเอาไว้หลบฝน

กว่าฝนจะหยุด ลมที่พัดแรง พาเอาทองคำเปลวปลิวว่อนติดตามตัวเต็มไปหมด พอฝนหยุดจึงได้มารวมตัวกัน และเห็นควรว่าคงได้เวลากลับ

…โดยไม่แวะ Premium Outlet

ระหว่างทางกลับเข้าสู่กรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร ฝนยังคงตกหนักตลอดเวลา และซาเม็ดลงบ้างในช่วงที่เราแวะซื้อของฝากที่ “บ้านขนม นันทวัน” ที่นั่น เราได้เจอกับเพื่อนเก่าอีกคนโดยไม่คาดฝัน เขาคนนั้นมาเที่ยวกับเพื่อนสาวๆ ทริปนี้ช่างน่าแปลกใจ ชักพาเพื่อนเก่าๆ มาเจอกันโดยมิได้นัดหมาย เมื่อเดินทางต่อ บรรยากาศเริ่มเย็นย่ำ เราก็ยังเจอเข้ากับห่าฝนอีกครั้งจนกระทั่งถึงกรุงเทพฯ

รวมแล้ว 2 วัน เราเจอสภาพอากาศที่หลากหลาย เสาร์ เราเจอกับฟ้าที่ครึ้มไปด้วยเมฆสีหม่น ทั้งวันไร้แดด ไม่มีฝน ไม่มีลม อาทิตย์เช้าถึงบ่าย ฟ้าโปร่ง แดดแรง ก่อนที่เย็นจะกลายเป็นช่วงที่มีแต่ฝนที่ตกยาวมาจนถึงอีกวัน

สิ้นสุดลงแล้ว ทริปเล็กๆ สั้นๆ … ชะอำ – หัวหิน กินความสุขได้ไม่นาน กลับมาผจญความเครียดที่กรุงต่อสินะเรา…