“สุขสันต์วันสงกรานต์” เทศกาลสาดน้ำแห่งชาติ
เทศกาลปีใหม่ไทยเวียนมาถึงแล้ว เดือนที่ร้อนระอุ ผู้คนพากันมาสาดน้ำเล่นกันสนุกสนาน แต่บล็อกเกอร์ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่ในห้องเล็กๆ นั่งนอน ดูทีวี ฟังเพลง เล่นเน็ต เขียนบล็อก ดูแลเว็บ ไปตามเรื่อง
เพราะอะไร?
หลายปีมาแล้ว ที่คนไทยเลิกใส่ใจกับประเพณีอันดีงาม และหันไปใส่ใจกับการเล่นสนุกอย่างไร้จิตสำนึก
สาดน้ำอย่างบ้าคลั่ง และเพิ่มอ็อปชั่นของวัสดุที่น้ำมาสาดอย่างหลากหลาย เพิ่มปืนฉีดน้ำ ท่อพีวีซี เพื่อจะฉีดได้ไกลๆ และ “เจ็บๆ” เพิ่มส่วนผสมของเม็ดแมงลัก น้ำแข็ง และอื่นๆ ด้วยอาจหวังว่า คนถูกสาดคงจะอร่อยลิ้นกับรสชาติของมัน
จากเล่นสนุกเป็นที่ๆ แปรเปลี่ยนเป็นการเล่นสนุกไปทุกที่ ด้วยรถกระบะ ที่พาหมู่มวลมนุษย์ไปเล่นสาดน้ำได้ทุกทีตามต้องการ โดยไม่สนใจว่าที่ไหนจะมีใครเล่นหรือไม่เล่นด้วย
สาดน้ำอย่างไม่มีสนใจ ว่าคนๆ นั้น หรือกลุ่มๆ นั้น จะอยากเล่นด้วยหรือไม่ มีธุระอื่นใดหรือไม่ จะเปียกปอนจนต้องล้มเลิกธุระหรือไม่ จะไม่มีโอกาสเอ่ยปากบอก หรือเอ่ยแล้ว แต่ก็ไม่วายโดนสาดหรือไม่
ประแป้งกันอย่างไรวัฒนธรรม แต๊ะอั๋งสาวๆ เหมือนบ้านเมืองไม่มีกฎหมายให้ต้องปฏิบัติตามชั่วระยะเวลาหนึ่ง
บ้านเมืองไม่มีการประกาศเขตปลอดการเล่นน้ำอย่างเป็นรูปธรรม
สงกรานต์กลายเป็นเพียง Water Festival ในสายตาคนต่างชาติ ขณะที่คนไทยรุ่นใหม่รู้จักแค่เทศกาลเล่นสาดน้ำ
คนไทยมากมายย้ายรังมาอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ การกลับบ้านเกิดพร้อมๆ กันเป็นไปอย่างยากลำบาก และเสี่ยงต่ออุบัติเหตุ ใช้เวลาในการเดินทางยาวนานกว่าปกติ 3-6 เท่า
ประชากรบางส่วน (ส่วนมากเลยล่ะ) ที่ต้องรีบตุนข้าวของและอาหารไว้สำหรับยังชีพยามอยู่บ้านในช่วงเทศกาลปีใหม่ของบ้านเมืองตัวเอง ผมก็เป็นคนหนึ่ง [...]