โตเกียวไม่มีขา ครั้งแรกของนิ้วกลม ครั้งแรกของผม

จะว่าไปแล้ว ถือว่า ผมอ่านหนังสือเกินกว่าอัตราเฉลี่ยของคนไทยอยู่พอประมาณ เพราะเกือบทุกวัน ผมต้องแบกหนังสือสักเล่มไว้อ่านระหว่างเดินทางไปทำงาน ด้วยความที่ผมออกสาย ผู้คนไม่แออัดในขบวนรถไฟฟ้า จึงมีที่ทางพอให้ยืนหรือนั่งอ่านได้บ้าง แต่ขากลับนี่สิ คนเยอะมาก หาโอกาสยืนอ่านแทบไม่มี
ช่วงที่ผ่านมา ผมก็ค่อยทะยอยอ่านหนังสือ - พ็อคเกตบุ๊คที่ซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือฯ สลับไปกับหนังสือทางวิชาการหาเงินอื่นๆ (ซึ่งคงไม่ค่อยเข้าหัวสักเท่าไหร่ ทำเงินไม่ค่อยขึ้นเลยจริงๆ) จริงๆ พ็อคเกตบุ๊คเรื่องที่ผมจะเล่าถึงนี้ ผมอ่านจบไปสักพักใหญ่แล้ว แต่พอดี ไม่มีเรี่ยวแรงจะเขียน ก็เลยกลายเป็นหัวข้อเก่าเก็บไปเสียอย่างนั้น ครับ ผมกำลังพูดถึง
“โตเกียวไม่มีขา” ของ “นิ้วกลม” ครับ

เป็นพ็อคเกตบุ๊คจากสำนักพิมพ์ “a book” ในโครงการ The First Hand ที่เปิดให้กับนักเขียนหน้าใหม่ส่งเรื่องเข้ามา แล้วเรื่องของ “นิ้วกลม” ก็ดันเตะตะทีมงาน a book เข้าอย่างจัง จนในที่สุด มันก็ออกมาเป็นพ็อคเกตบุ๊คเล่มกระทัดรัดเหมาะมือเล่มนี้ ซึ่งหลังมันถูกวางขาย ผลตอบรับดูท่าจะดีเอามากๆ มีคนสนใจและรู้จักชื่อ “นิ้วกลม” ในฐานะนักเขียนหน้าใหม่สำนวนดีกันอย่างแพร่หลาย
แต่ยังไม่แพร่มาถึงผมมากนัก

“ไม่ไกลกันเกินปาย” นิยายรักจากปาย

โดยปกติ ทุกครั้งที่มีงาน “สัปดาห์หนังสือแห่งชาติฯ” ผมมักจะได้อ่านหนังสือเล่มใหม่ของสำนักพิมพ์ของ “โตน” เสมอ
ครั้งนี้ก็เช่นกัน ครั้งนี้้เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่หนังสือในสังกัดของโตนมิใช่เป็นผลงานของโตน ครั้งก่อนนั้น ผมได้ชิม “เล่นทหาร” ของ ด่อง Mola Mola Sunshine ไป ครั้งนี้ ผมได้ชิมผลงานของอดีต บก. นิตยสารแฮมเบอร์เกอร์ พี่ต๊ะ จักรพันธุ์ ขวัญมงคล ผมไปงานฯ แล้วก็ได้ซื้อหนังสือพร้อมลายเซ็นกลับมาด้วย
ถึงวันนี้ ผมก็ได้อ่านหนังสือเล่มนั้นจบลงเรียบร้อย…

หน้าปกและชื่อหนังสือชวนให้คิดว่า นี่คงเป็นพ็อคเก็ตบุ๊คเรื่องท่องเที่ยว ทำให้แม้กระทั่งพนักงานของบูธนายอินทร์ยังตั้งหนังสือไว้กองร่วมกับหนังสือพวกนั้น ทั้งที่ ความจริง มันเป็น “นิยาย”
ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ บนรถไฟฟ้าระหว่างเดินทางไปทำงาน กับตอนนั่งขี้ในออฟฟิศและที่บ้าน ใช้เวลาหลายวัน กว่าจะจบเล่ม

ได้มาแล้ว หนังสือ WordPress Optimization ของคุณเดย์

ช่วงนี้ หน้าผมรู้สึกจะออกสู่สาธารณชนบ่อยเป็นพิเศษเลยนะเนี่ย หลังจากไปเสนอหน้ามา 2 เบรกในรายการแฟนพันธุ์แท้ มาคราวนี้ ผมได้ลงหนังสือของคุณเดย์ด้วย
“รวยฮิต ติดเว็บบล็อก WordPress Optimization 2″ ผลงานของ idayblog นั่นเอง

หลังจากออกเล่มแรกมาได้ไม่นาน คุณเดย์ก็เข็นเล่มสองตามออกมาได้อย่างทันใจดีแท้

เมื่อ “คนดนตรี” หันมาเขียนหนังสือ

เดี๋ยวนี้ หนังสือก็ยังคงเป็นสิ่งที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่ใส่ใจจะอ่านอยู่เช่นเคยแหละครับ ถึงแม้ว่า คนไทยไปเบียดเสียดกันในงานหนังสือทุกปีก็ตาม แต่คนที่ไปร้านหนังสือส่วนใหญ่ ก็คงคงออกันอยู่แค่โซนนิตยสารอยู่ดี เมื่อเดินทางบนรถไฟฟ้าก็ยังพบว่า มีเพียง 1 - 2 คนเท่านั้นที่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน (บางที 1 ในนั้นเป็นชาวต่างประเทศซะอีกครับ)
หนังสือเริ่มจะกลายพันธุ์ไปอยู่บนสื่ออิเล็กทรอนิกส์กันในไม่ช้า แต่ผมว่า หนังสือที่ด้วยกระดาษแบบเดิมๆ นี่แหละโดนใจดี ถือไปไหนก็ได้ ไม่ต้องพึ่งพากระแสไฟฟ้ามาหล่อเลี้ยง ผมก็อ่านมันได้ จริงมั้ยครับ

เรามาเข้าเรื่องที่ผมจะเขียนถึงวันนี้กันดีกว่าครับ วันนี้ ผมจะหยิบยกเอาคนดนตรีที่ผมรู้จักมักจี่ในวงการดนตรี แต่วันนี้ เขาหันมาหยิบจับงานเขียนกันดูบ้าง เริ่มกันที่ พี่บอย ตรัย ภูมิรัตน ที่เพิ่งมีงานเขียนของตัวเองไปเมื่อสิ้นปีที่แล้ว เหอๆ เหมือนจะไม่นานเลยใช่ไหมครับ