ตอนสุดท้ายซะทีนะ ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านกันจนถึงตอนนี้ ขอบคุณจริงๆ จากใจเลย

หลังจากเดินถนนคนเดินพร้อมได้ของฝากมาพอสมควร แล้วก็พักผ่อนนอนหลับที่ Imm Eco พวกเราก็ตื่นมาแต่เช้า รู้สึกได้ว่าตัวเองยังนอนไม่เต็มอิ่มนัก แต่เมื่อตื่นมาแล้ว มันก็คงไม่หลับแล้ว ลุกดีกว่า อาบน้ำแต่งตัวออกไปเดินเล่นในบริเวณ Imm Eco

บรรยากาศตอนเช้าดีพอสำหรับการเดินเล่น พวกเราจึงเดินไปเล่นในบริเวณที่ยังไม่เคยไป เราพบว่าที่นี่มีร้านอาหารบรรยากาศโรแมนติก+ชิลล์ๆ อยู่ด้วย เขาเรียกมันว่า Barn House ที่นั่น เราสั่งเครื่องดื่มสำหรับเช้าๆ อันสดใสมาทานกัน

ไม่นาน สมาชิกทั้งหลายก็พร้อมที่จะออกเดินทาง เรียกรถแดงให้พาเราไปหาอะไรกินยามเช้ากันดีกว่า อาหารเช้าวันนี้ เป็น “ข้าวต้ม” ครับ

ร้านข้าวต้มร้านนี้อยู่แถวสถานีรถไฟ บนถนนอะไรจำไม่ได้แล้ว แต่กับข้าวอร่อยพอสมควรในราคาที่ไม่แพง

กินกันจนอิ่มหนำ แล้วเราก็จ้างรถแดงคันเดิมไปส่งเราเที่ยว คราวนี้ เหลือสมาชิก 5 สาวกับ 1 หนุ่มที่จะร่วมไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยกัน วันนี้ วันสุดท้ายของผมแล้วนี่นะ คืนนี้ต้องกลับกรุงเทพฯ ตามที่ซื้อตั๋วรถทัวร์เอาไว้

เริ่มทริปของวันด้วยการไปไหว้ “พระธาตุดอยสุเทพ” กันก่อน เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย มาทริปเดียว ขึ้นดอยสุเทพ 2 หนเลย ขึ้นหนสองจึงขอเพียงไปถ่ายรูปเท่านั้นพอ

ขาขึ้นพอทนกับเส้นทางคดเคี้ยว ขาลงชักไม่ไหวด้วยเพราะนอนมาไม่กี่ชั่วโมง เริ่มเวียนหัว อาการไม่ค่อยดีนักแต่ก็รอดมาถึงข้างล่างได้ อาการเวียนหัวยังคงไม่หายไป สมาชิกร่วมทางต่างช่วยกันส่งความปรารถนาดีมาทางยาหม่อง พิมเสน อะไรต่อมิอะไร อาการพอทุเลาแต่ยังไม่หาย

แล้วเราก็มาถึงบริเวณ สวนเฉลิมพระเกียรติ บริเวณที่เขาจัดงานพืซสวนโลกเมื่อไม่กี่ปีก่อน บัดนี้ เขาเปิดให้เข้าชมฟรี เดินเข้าไปอย่างเวียนๆ เจอร่มยักษ์จึงขอชักภาพเก็บเสียหน่อย

ที่นี่ เขาบริหารเป็นระบบกันพอสมควร ร้านค้าต่างๆ ปล่อยให้ขายกันอยู่ด้านนอก ด้านในมีห้องน้ำให้เป็นที่เป็นทาง จัดรถไฟขบวนน่ารักๆ เอาไว้รองรับ สำหรับคนที่ไม่ต้องการเดิน สนนราคาคนละ 20 บาท แต่ต้องขึ้นตรงจุดที่รถจอดเท่านั้น มีแคมเปญพิเศษแจกแผ่นกระดาษให้สะสมตราประทับ ซึ่งจะกระจาย 7 จุดทั่วสวน ใครได้ครบไปรับของที่ระลึก ซึ่งต่อมาก็ได้รับรู้ว่ามันคือ “กระเป๋าผ้า” สมาชิกตาโตหวังใจได้ของ รีบรุดขึ้นรถไฟ หวังเก็บให้ครบ 7 จุด

เราแวะที่สวนกล้วยไม้ และแวะถ่ายรูปกันอยู่นานสองนาน ได้รูปมาอย่างเพียบ แต่หาจุดประทับตราไม่เจอ หากันตั้งนานมาแอบอยู่แอีกฝั่งซะงั้น

แล้วเราก็ยืนรอ รถไฟขบวนที่กำลังจะผ่านมา บ่ายคล้อยมากขึ้นทุกที แวะที่สวน… เดินเล่นอยู่สักพัก ถ่ายรูป แล้วก็เก็บได้เป็นจุดที่สอง

เราผ่านเลยส่วนประจำชาติต่างๆ ผ่านไปถึงหอคำหลวง แต่จุดประทับตราก็ห่างไกลเกินไป ในที่สุด จึงตัดใจ และตัดสินใจว่า อย่าไปเอาเลย กระเป๋าผ้า กว่าจะครบ 7 คงหมดเวลาจะแลกของแล้วล่ะ

ในที่สุด ก็ได้เวลากลับออกมา…

อาการเวียนหัวบรรเทาเบาบางจนหายไปแล้ว เดินมาขึ้นรถแดง ที่ต้องต่อรองราคากันนิดหน่อย ในที่สุด เราก็ได้ราคา 60 บาทสำหรับการไปส่งที่ “ห้วยตึงเฒ่า” ชื่อใหม่ที่ผมเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

ห้วยตึงเฒ่า มีลักษณะเป็นอ่างเก็บน้ำ ที่มีร้านอาหารสไตล์กันเองรายเรียงกันตั้งอยู่ริมน้ำ อาหารมือสุดท้ายถูกสั่งมาตั้งบนโต๊ะ ผมต้องเลือกกินบางเมนูเท่านั้น เพราะไม่อยากเสี่ยงจะเกิดอุบัติเหตุทางการขับถ่ายกลางทาง อะไรก็ตามที่ดิบๆ โดยเฉพาะ “กุ้งเต้น” ขอหลีกหนีให้ห่าง นั่งกิน นั่งถ่ายรูป นั่งคุยกันไป จนตะวันหายลับไปกับตา

ได้เวลากลับโรงแรมกันแล้ว…

ได้ชาวเจียงใหม่ใจดีขับส่งถึงที่โรงแรม Imm Eco เช่นเคย ก่อนจะเตรียมเก็บของครั้งสุดท้าย ทิ้งทุ่นระเบิดอีกครั้งก่อนลา

19.30 น. เก็บของเสร็จเรียบร้อย มาเดินเล่นคุยเล่นในบริเวณโรงแรม ช่วงเวลาสุดท้ายแ้ล้วนะ ที่เราจะได้อยู่ที่นี่ คืนนี้ ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แล้วล่ะ ไม่อยากกลับเลย

แต่ไม่ว่าจะมีใครคะยั้นคะยอจนใจอ่อนอย่างไร ก็จำเป็นต้องกลับไปในค่ำคืนนั้นอยู่ดี งานที่รออยู่ คนที่รออยู่ คือเหตุที่ไม่อาจต่อทริปนี้ให้ยาวไกลออกไปได้

19.45 น. รถปิคอัพคันนั้นก็วิ่งมาถึงท่ารถของนครชัยแอร์ เพียงไม่นานก็ได้เวลาร่ำลา

แล้วไปเจอกันที่กรุงเทพฯ นะ…

ผมนั่งรถทัวร์แถวหน้าสุด คู่กับสาวเสียด้วย ต่างคนต่างก็ไม่ได้คุยอะไรกันหรอกครับ (ก็ไม่ได้รู้จักกันนี่) จนช่วงเวลาที่ผมเคลิ้มหลับไปหรือเพิ่งจะเคลิ้มๆ ก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ปลุกผมให้สะดุ้งลืมตา พลันเห็นด้านหน้า รถกำลังวิ่งอย่างคนหมดแรงมาทางไหล่ทางด้านขวา ตื่นเต้นไม่หาย นี่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย โดยไม่รู้ตัว ผมเผลอพูดคำหนึ่งออกไป..

“อะไร…?”

มีเสียงตอบกลับมาจากข้างๆ ผมว่า

“ชนวัว”

แค่นั้นแหละ บทสนทนาของสองเรา แล้วผมก็เห็นรถหันหน้าไปอีกทาง รถกำลังวิ่งอย่างคนหมดแรงเช่นเดิมมาทางไหล่ทางฝั่งซ้าย พลันคิดในใจ

“นี่ตูจะรอดมั้ยเนี่ย”

แล้วไม่นาน รถก็เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ไปตามเลนปกติ ผู้โดยสารอย่างผมไม่สามารถข่มตาลงได้ มองไปข้างหน้าไม่ไว้ใจ ในที่สุด เมื่อรถเริ่มวิ่งเร็วขึ้น ผมค่อยๆ หลับตาลง และหลับๆ ตื่นๆ ไปตลอดทาง

จนถึงกรุงเทพฯ…

05.45 น. ถึงแล้ว บ้านของเรา จบทริปแล้ว นอนต่อเลยแล้วกัน… อิอิ

มาถึงตอนที่ 4 แ้ล้วสิ ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม

อ่านพ็อกเกตบุ๊คไปได้ค่อนเล่มแล้ว สหายจากทริปม่อนจองมาถึงจนได้ พาพันธมิตรมาให้รู้จักเพิ่มเติมอีกสอง จองห้องสวีทไว้ให้เพิ่มอีก 1 ห้องแล้ว เลยกลายเป็นพักกัน 3 ห้องเลยทีเดียว

หลังจากปล่อยให้ผู้มาใหม่อาบน้ำล้างหน้าล้างตัวเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ออกเดินทางกันอีกครั้ง ความรู้สึกมันแปลกดี เรามากับกลุ่มหนึ่ง แล้วเราก็มาเที่ยวกับอีกกลุ่มหนึ่ง เป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยทำ บางคนอาจจะว่าแปลก บางคนอาจจะมองด้วยความสงสัย ไม่เห็นเป็นไร ชีวิตมันต้องมีสีสันที่แปลกใหม่ ทำอะไรที่ไม่เคยทำเสียบ้าง ก่อนจะไม่มีชีวิตให้สนุกกับมันอีก

ในที่สุด ทุกคนก็พร้อมออกเดินทางด้วยกัน เรามุ่งหน้าไป “ถนนคนเดิน – ประตูท่าแพ” ถนนคนเดินที่ใหญ่ที่สุด มีชื่อที่สุดของเชียงใหม่ หลังจากซักซ้อมมาประมาณหนึ่งจากเมื่อวันก่อน วันนี้ได้เวลาเดินของจริงอีกครั้ง ถนนคนเดินแห่งนี้ ผมเคยได้มาเดินเพียงหนเดียวเท่านั้น และนี่ก็เป็นครั้งที่สอง

กว่าเราจะไปถึงก็ผ่านสองทุ่มไปไกลแล้ว ผู้คนมากมายจึงคลาคล่ำเต็มถนน ของต่างๆ เรียงรายตามสองข้างของถนนเช่นเคย

เมื่อกระเพาะเริ่มชินกับน้ำย่อย มันคงคุยเล่นเป็นเพื่อนกันจนไม่รู้สึกอยากทะเลาะกันอีกแล้ว จากที่หิว ก็เลยเปลี่ยนเป็นไม่หิว เดินเป็นกลุ่มกันไปสักพัก เห็นว่าถ้าเกาะกลุ่มกันไปเรื่อยๆ ท่าจะไปไม่ถึงไหน ก็เริ่มแตกพันธะออกเป็นกลุ่มย่อยๆ เริ่มเดินกันสะดวกขึ้น

คราวนี้ เราก็เดินดูของกันไปตามทาง ไล่ไปตั้งแต่หัวถนนยันสุดถนน แยกย่อยตรงไหน เราก็ไปมันหมด แวะดู แวะซื้อกันไปเรื่อยๆ เงินไหลออกจากกระเป๋าไปเรื่อยๆ อย่างไม่ทันรู้ตัว

เมื่อผ่านร้านน้ำ ขอแวะซื้อหน่อยนะ

แพ็กเกจแสนเท่ แต่ดูจะเปลืองไม้ไผ่ไปพอสมควรทีเดียว ป้าคนขายใจดีมากมาย เหลือน้ำเก็กฮวยไม่พอเต็มกระบอก ให้เราดูดให้หมดแล้วเติมใหม่ได้ แก้วถัดมาจึงเป็นน้ำมะพร้าวเต็มกระบอก กินไม่หมด รับภาระกันไป ผ่านร้านหนึ่ง มีตุ๊กตาน่ารักๆ ขาย หันไปเจอเด็กน้อยน่ารักเต้นดุ๊กดิ๊กอยู่ ยืนงง ไม่รู้ตัวไหนเป็นตุ๊กตา!!

ทั้งเดิน ทั้งช้อป ทั้งถ่ายรูป ในบรรยากาศเย็นๆ แสนชิลล์มากมาย

ไม่นานเราก็พานพบอาหารที่ถูกใจกระเพาะ ร้านผัดหลากเส้น เลือกเส้นหมี่มากินกัน ใส่ในกล่องโฟม กินกับไม้แหลม 2 อัน นั่งกินบนทางเท้าข้างทางก่อนจะเดินกันต่อไป

เข้าใกล้ห้าทุ่มเข้ามาทุกที พวกเรากลับมารวมตัวกันอีก ก่อนจะเดินแยกจากกันอีกครั้งในไม่กี่นาทีถัดมา ผมเดินมาอีกไม่กี่ร้อยเมตรตามถนนสามล้าน ก็พบกับร้านพิเศษๆ ร้านหนึ่ง ชื่อร้าน “ห้อยขา (ชาววัง)”

ด้วยคอนเซ็ปต์เดียวกับร้านก๋วยเตี๋ยวห้อยขา ที่ จ.พิษณุโลก คือเป็นร้านที่ยกพื้นสูง เจาะช่องให้ลูกค้านั่งห้อยขาทะลพื้นลงไปได้ แต่โต๊ะที่เราไม่ได้เจาะแบบนั้น แต่เอาประตูพร้อมวงกบมาทำเป็นโต๊ะแทน แสดงว่าเขามีโซนแบบไม่ห้อยขาด้วย เป็นโซนด้านนอกที่ไม่มีหลังคา มีจอโปรเจ็กเตอร์จอยักษ์ถ่ายทอดบอลให้ชมอยู่ ที่นั่น เราได้รู้จักคนใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาอีก 2 คน เป็นกลุ่มที่ไปขึ้นดอยม่อนจองมาด้วยกัน รู้จักกันที่นั่นและสานต่อความสัมพันธ์มาถึงข้างล่างด้วย

เวลาล่วงมาถึงประมาณตีหนึ่ง ก็ถึงเวลาเดินทางกลับโรงแรม พี่เขาก็มาส่งถึงที่พักเลยทีเดียว

ร่ำลากันเสร็จ ก็ได้เวลาของการพักผ่อน หลังจากเลือกเตียงกันได้แล้ว ก็ได้เวลานอนอ่านพ็อกเกตบุ๊คอีกครั้ง แม้จะอยู่ต่างที่ต่างเวลา แต่เราไม่เคยขาดโรงสีไฟ ตีสองไม่ขาดไม่เกิน ความง่วงมาเยือน จึงเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียง

…ก่อนจะเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันกันทุกคน

[พอดีกว่า อย่าลืมติดตามตอนสุดท้าย ท้ายสุดนะจ๊ะ]

เมื่อถึงเวลาลงจากลานกางเต็นท์บนดอยผ้าห่มปก พวกเรากลับมาที่รถกระบะขับเคลื่อน 4 ล้อคันเดิมที่มาส่ง และแน่นอน ผู้ชาย 4 คนก็ยังคงนั่งกระบะท้าย และกระเด้งกระดอนอยู่อย่างนั้น จนรถเคลื่อนมาถึงเชิงดอย และผ่านหมู่บ้านของชาวเขาอีกครั้ง เราได้ยินเด็กๆ ตะโกนอะไรสักอย่างกับเรา พร้อมโบกมือให้

ลักษณะเหมือนพวกเขากำลังขอบคุณและอวยพรเรา ประมาณนั้น

ถ้าให้เดา ผมก็คงเดาว่า เด็กๆ เหล่านี้คือลูกหลานของพี่ๆ แม้วที่นำทางพวกเราอยู่บนดอย พวกเขาอาจขอบคุณที่เราทำให้พวกเขามีรายได้ ให้พวกเขาเกิดและเติบโต ผมเดาไว้เช่นนั้น

———————-

พวกเราผ่านพ้นการผจญภัยกับสวนสนุกท้ายรถกระบะกันมาอย่างทุลักทุเล ใครว่ามา “ดอยผ้าห่มปก” แล้วไม่เหนื่อย

ดูสภาพแต่ละคนแล้ว ไม่ต่างจากกลับมาจาก “ภูสอยดาว” แม้แต่น้อย

กลับมาถึงสำนักงานอุทยานแห่งชาติดอยผ้าห่มปกอีกครั้ง ด้วยความหวังจะอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่นี่เสียหน่อย เพราะตั้งแต่เดินทางมา ยังไม่ได้อาบน้ำเลยสักมื้อ แต่จนแล้วจนรอด พวกเราก็ไม่ได้อาบน้ำกัน เพราะจะอาบน้ำพุร้อน (รู้สึกจะคนละ 30 บาท) ก็เจอกับคิวแสนยาว ต้องรอไม่ต่ำกว่า 1 ชั่วโมง จะอาบน้ำเย็นเจี๊ยบในห้องน้ำ ก็เจอต้องไปแย่งกัน สุดท้ายเล่นง่าย ไม่อาบแล้วกัน หาไรกินก่อน…

พวกเราก็เลยสั่งไก่ย่าง ข้าวเหนียว ส้มตำ มากันกินตายกันไปก่อน เมื่อท้องเริ่มอิ่ม จึงเริ่มเดินทางไปกับรถตู้ที่คนขับหนุ่มผู้แสนรักรถน้อยกว่าเมียเล็กน้อย

เราเข้าสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ในช่วงเย็นๆ ของวันเสาร์ที่ 6 ธันวา เช็คอินเข้าพักที่โรงแรม Holiday Garden Hotel & Resort บนถนนห้วยแก้ว ชำระล้างร่างกายแล้วออกเดินทางอีกครั้ง จุดมุ่งหมายของเราวันนั้นหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น “ถนนคนเดิน – วัวลาย – ประตูเชียงใหม่” ที่ถนนแคบไปทันตาเมื่อต้องรองรับผู้คนมากมาย จนผมต้องเดินไหลตามๆ เขาไปโดยไม่ได้ซื้ออะไรติดมือกลับมาเลย “มนต์นมสด” แถวนิมมานเหมินท์ ร้านขนมปังและนมยอดนิยม ที่ถูกโซ้ยหมดด้วยเวลาอันรวดเร็วมากๆ และที่ไหนอีกหว่า…

พอดีไม่ได้ถ่ายรูปไว้ ความทรงจำเลือนหาย… เหลือแต่รูปร้านมนต์นี่แหละ

ได้เวลากลับนิวาสถาน เพื่อนๆ ต่างพาไปรวมตัวกันเพื่อนับเลข ผมขอปลีกวิเวกนอนอ่านหนังสืออยู่คนเดียว หลายสิบหน้าผ่านพ้นไป จนเพื่อนกลับมาอีกครั้ง เวลาพ้นผ่านจนเพื่อนกรนกลบความเงียบสงบให้มลายสิ้น ผมยังนอนอ่านหนังสืออยู่เช่นนั้น จนตี 2 ถึงได้ปิดไฟนอน

——————

เช้าวันต่อมา อาทิตย์ 7 ธันวาคม 2551

เช้าวันสุดท้ายของคนอื่นๆ ในเชียงใหม่ แต่ไม่ใช่สำหรับผม

พวกเราตื่นแต่เช้า อาบน้ำแล้วลงมาฟาด Breakfast ที่ห้องอาหารชั้นล่าง พบว่า มีลูกค้าโรงแรมมากมายที่ตื่นมาก่อนหน้า หันไปเห็นเพื่อนบางคนมารออยู่ก่อนแล้ว อาหารเช้าของที่นี่ไม่ถึงกับเพียบพร้อมอะไรมากนัก บางครั้ง เติมไม่ค่อยทันด้วยซ้ำไป อาจเพราะไม่เคยชินกับลูกค้าจำนวนที่มากกว่าปกติทั้งที่ควรจะชิน อาหารเช้าถูกเติมลงท้องจนเต็ม ได้เวลาเดินย่อยในสวน…

เช้าวันนี้ ผมไม่ได้เอากล้องลงมา เหลือเพียงภาพจากกล้องมือถือเท่านั้นที่พอมีอยู่

แล้วทุกคนก็กลับขึ้นไปเก็บข้าวของเพื่อกลับสู่กรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร ทิ้งให้เราอยู่เดียวดาย นั่งอ่านหนังสือรอเวลา 11.30 น. เก็บของเสร็จแล้วก็ลงมาเช็คเอาต์ ก่อนเดินออกไปที่ถนน

ด้วยความไม่รู้ที่ทางในเชียงใหม่ ดูแผนที่ก็ไม่รู้ว่ามันใกล้ไกลแค่ไหน เรียกรถแดงคนเดียวหนแรกในชีวิต บอกเขาว่าไปนิมมานเหมินท์ เขาพยักหน้า ผมเดินขึ้นรถ เพียงสูดลมหายใจไม่กี่หน รถก็เลี้ยวขวาเข้าสู่นิมมานเหมินท์ คิดในใจว่า

“แค่นี้ เดินมาเองก็ได้นี่หว่า”

จ่ายเงินเขาไปแล้วก็แบกเป้สัมภาระไว้ข้างหลัง กับถือกระเป๋ากล้องด้วยมือข้างหนึ่ง เดินสอดส่ายหาที่กิน สุดท้ายก็เลือกร้านง่ายๆ แบบข้าวมันไก่ เกิบเงินไว้ไปซื้อกาแฟสดกันดีกว่า (ซะงั้น)

แล้วผมก็เดินกลับมาที่ “ร้านกาแฟวาวี” เพื่อดื่มกาแฟที่หมายตาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ว่าแล้วก็สั่งคาปูชิโน่เย็นมาลิ้มรสเสียหน่อย เดินออกมานั่งข้างนอก บรรยากาศดีไม่เบา แต่เสี่ยงกับการถูกมองนิดหน่อย เมื่อเห็นว่าโต๊ะที่ว่างนั้นอยู่ติดกับโต๊ะด้านในร้าน ที่มีฝรั่งมีอายุกับหนุ่มไทยนั่งอยู่ ก่อนเดินออกไป หันไปเห็นหนุ่มไทยมองมาด้วย เอาแล้ว งานเข้าสิเรา แต่ผมทำเป็นไม่สนใจ เดินไปนั่งที่โต๊ะนั้น โดยไม่ใส่ใจว่าจะมีสายตาไหนมองมาหรือไม่

ห่างเพียงกระจกกั้น แต่ทำไรข้าไม่ได้ร้อก!

นั่งอ่านหนังสือไป ดูดกาแฟไป จนเวลาล่วงไปถึง 14.00 น. ก็ได้รับโทรศัพท์จากสมาชิกจากทริป “ดอยม่อนจอง” ว่าวันนี้ คงมาถึงเชียงใหม่ช้าหน่อย ไปเช็คอินและนอนรอที่โรงแรมได้เลย โอเค เอาก็เอา

หลังจากพยายามเรียกรถแดงอยู่ 2 คัน ไม่ประสบความสำเร็จ เหตุคงเพราะมันไกลและอยู่อีกฟากหนึ่งของตัวเมือง หาคนไปด้วยยาก จึงไม่มีใครรับ แต่แล้วก็ได้ยินพี่คนหนึ่งเรียก เจ้าของสามล้อนั่นเอง เขาถามจุดหมายของผม

“ไปโรงแรม Imm Eco ครับ”

เมื่อไม่มีทางเลือก ประกอบกับไม่รู้ว่าจะหารถแดงได้หรือเปล่า ขอลองใช้บริการตุ๊กตุ๊กเมืองเชียงใหม่ก็แล้วกัน พี่เขาทำเท่สวมหมวกแต่งตัวเป็นคาวบอยเลยเชียวล่ะ

แล้วผมก็มาถึงที่พำนักแหล่งที่สามสำหรับทริปเชียงใหม่ของผม “Imm Eco” เป็นโรงแรมที่ค่อนข้างใหม่ และมีความเป็นเอกลักษณ์ ด้วยความที่เคยเป็นโรงเรียนอนุบาลเก่า บรรยากาศที่เป็นธรรมชาติและเหมือนอยู่บ้าน สงบเงียบ เป็นกันเอง ผมเช็คอินเรียบร้อย เดินเข้าไปในบ้านอย่างผิดๆ ถูกๆ สำรวจทุกอย่างเอง ไม่มีใครพามาถึงห้องอย่างโรงแรมอื่น และพบว่า เราได้ 2 ห้องที่หน้าตาเกือบจะเหมือนกันเปี๊ยบ เป็นห้องรวม 4 เตียง เป็นเตียงแบบ 2 ชั้นเสียด้วย จัดการเปิดแอร์แล้วนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจ

เป็นห้องที่ตกแต่งอย่างง่ายๆ เตียงไม้ 2 ชั้น กับหมอน-ผ้าปู-ผ้าห่มสีขาว มีโต๊ะให้ 2 ตัว ตู้ใส่ผ้าขนหนู 2 ผืนจำนวน 2 ตู้ มีไฟสำหรับแต่ละเีตียงพร้อม ห้องที่ผมเลือกมีหน้าต่างเดียวพร้อมม่าน ขณะที่อีกห้องเป็นห้องริม จะมีหน้าต่าง 2 ตำแหน่ง

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเกือบทุ่ม กว่าที่คณะทัวร์ม่อนจองจะมาถึง ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่าน ผ่านไปได้หลายบททีเดียว ระหว่างนั้นก็มีพักไปเดินเล่นบ้าง อาบน้ำบ้าง ห้องอาบน้ำที่นี่น่าสนใจมาก เพราะมันแยกตัวออกมาจากอาคารที่เรานอนกัน เป็นอาคารทรงกระบอก มีอ่างล้างหน้าอยู่ตรงกลาง รอบนอกแบ่งซอยเป็นห้องส้วมกับห้องอาบน้ำ แยกกันชาย 1 หลัง หญิง 1 หลัง มีเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญไว้ให้ด้วย บรรยากาศเหมือนอยู่บ้านเลย

เสียดาย ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู

เดินทะลุห้องน้ำไปเป็นสวนร่มรื่น ถัดไปอีกหน่อยเป็นห้องพักที่ราคาสูงกว่า (คาดว่ามีห้องน้ำในตัว) แถมมีสระน้ำขนาดยาว ที่มีจุดกระโดด มีลู่ว่าย มีสระเด็ก เดินกลับมาอีกนิด จะเป็น Barn House ร้านอาหารบรรยากาศอบอุ่น ตรงกลางของพื้นที่โรงแรมเป็นทั้งล็อบบี้ ที่เล่นเน็ต ดูทีวี

น่าอยู่สักเดือนจังเลย!

[แล้วอย่าลืมมาอ่านตอนต่อไปนะจ๊ะ]

กลับมาประจำการนั่งเล่าเรื่องเที่ยวกันต่อ…

เมื่อตอนที่แล้ว ยังเล่าคั่งค้างเรื่องหนึ่งเอาไว้ เหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้เสมอตามสถานที่ตั้งแคมป์กางเต็นท์ต่างๆ หลายกลุ่มมักเตรียมเตาแก๊สขนาดเล็กติดไปด้วยเสมอ ซึ่งถือระเบิดเคลื่อนที่เลยก็ว่าได้ หากใช้กันอย่างไม่ระวัง

ระหว่างที่พวกเขานั่งทานมื้อค่ำอย่างเอร็ดอร่อยนั้น พลันหางตาขวา ก็เห็นประกายสว่างวาบของเปลวไฟจากเต็นท์ที่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก จดจ้องมองดูอยู่สักพัก เหมือนกับจะไม่มีทีท่าว่าไฟจะดับ ชักเสียวว่าจะวายวอดกลายเป็นโศกนาฎกรรมหรือไม่ ฉับพลันก็ฉุกคิดกันในกลุ่มว่า ควรเข้าไปช่วยเหลือในทันใด หนึ่งในสมาชิกของเรา คว้าน้ำแกลลอนใหญ่เดินเข้าไปที่จุดเกิดเหตุ ไม่นาน ไฟก็เริ่มลดขนาดลงและดับไป สมาชิกของเราเดินกลับมาอย่างฮีโร่

ฟังจากคำบอกเล่า ได้ความว่า กลุ่มนั้นเขาทำน้ำมันหกลงมาโดนเปลวไฟ ส่งผลให้เปลวไฟลุกโหม แต่ไม่มีฉุกคิดจะดับด้วยการปิดวาล์วแก๊สอันเป็นต้นเหตุแห่งไฟ มีเพียงช่วยกันเทน้ำใส่ ซึ่งมิอาจดับไฟได้

นี่คงเป็นอุทาหรณ์ของการ “เล่นกับไฟ” โดยแท้…

——————————–

ค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาว แต่กลับเตรียมเสื้อผ้าน้อยชิ้น ประมาทไปหน่อย แต่ยังอุ่นใจ เมื่อเรามีเพื่อนดีๆ ใส่เสื้อ 5 ชั้น โดยใส่เสื้อกันหนาวจากเพื่อนๆ เอามารวมกัน

หนาวกาย อบอุ่นที่หัวใจ…

21.00 น. ได้เวลานอน

2 เต็นท์ หนึ่งเต็นท์หญิง หนึ่งเต็นท์ชาย นอนเีรียงรายกันอยู่ในเต็นท์ของตัวเอง อากาศที่ไม่หนาวมากนักในช่วงค่ำๆ ชักเริ่มหนาวมากขึ้นเมื่อผ่านไปถึงช่วงดึก แต่โรงสีที่อยู่ข้างๆ ยังส่งเสียงไม่มีทีท่าจะหยุด ผสมกับอากาศ ทำให้หลับไปไม่มากนัก ไม่นานก็ตี 3 แล้ว ได้ยินทั้งเสียงปลุกของพี่ชาวเขา และเสียงมือถือปลุกของตัวเอง

ลุกขึ้นเตรียมตัวขึ้นดอยกันได้แล้ว

03.30 น. โดยประมาณของวันที่ 6 ธันวาคม 2551

ตระเตรียมทุกอย่างไปกับตัวพร้อมแล้ว เริ่มออกเดินจากเต็นท์ขึ้นไปยังบริเวณที่สูงกว่า บรรยากาศที่แสนมืดมิดรอบกาย มองไม่ค่อยเห็นอะไรมากนัก ทำได้เพียงเดินตามไปกับกลุ่ม และมองไปตามแสงไฟที่ส่อง กล้องที่เอาไปด้วยยังไม่ไ้ด้ใช้ กลับลงมาคงเห็นทุกอย่าง บรรยากาศตอนนี้หนาวมากๆ ขนาดที่ใส่เสื้อ 5 ชั้นยังเอาไม่อยู่

แต่หารู้ไม่ อีกไม่นาน คุณจะอยากถอดเสื้อทิ้ง

ระยะขึ้นสู่ยอดดอยประมาณ 3,500 เมตร กับการเดินขึ้น ทำให้เหงื่อออกและเริ่มร้อน อยากจะถอดเสื้อแต่ถอดไม่ได้ เดินมาเรื่อยๆ ถึงเนินที่ชันพอประมาณ มีบางคนเริ่มท้อและเดินกลับ เราเข้าใจ บางคนอาจจะสุขภาพไม่ดีพอกับการเดินหนีแรงโน้มถ่วงแบบนี้ และบางคนอาจจะไม่รู้ว่า มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น กำลังใจของคุณนั่นแหละที่จะทำให้มันง่าย

พวกเราเดินมาไกลพอสมควร กว่าจะเจอป้าย มันบอกว่า “ม่อนวัดใจ” เอาล่ะ ที่นี่เขาเรียกม่อนงั้นสิ แต่ว่ามันก็วัดใจได้ดีทีเดียว มือใหม่เดินเขาขอพัก มือเก่าสบายเพราะจะได้พักเหมือนกัน แต่การเดินทางครั้งนี้จะพักนานไม่ได้ เพราะมี “พี่ซัน – ดวงอาทิตย์” เป็นตัวกำหนด เราตั้งใจจะเดินขึ้นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดดอยให้ทัน เพราะฉะนั้น เราเดินกันต่อ

ช่างแสนไกล เมื่อเราไม่เจอป้ายถัดมาสักที แต่อยู่ดีๆ ก็พบกับป้ายประมาณ “ดงช้างร้อง” ซึ่งคาดว่าจะเป็นชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง จากระยะทางที่เหลือ บอกเราว่า เรากำลังจะผ่านครึ่งทางกันแล้ว ถัดไปไม่นาน เจอป้าย “ล้มขอนนอนไำพร” ไม่มีอะไรมาก เป็นไม้ล้ม 2-3 ขอนนอนขวาง ลอดผ่านมันไปให้ได้ก็พอ

บางครั้ง เราก็เหนื่อยจนอยากหยุด แต่เมื่อไม่มีใครหยุด เราก็เดินต่อ
บางครั้ง เราก็เซ็ง จะมีทางลงทำไม ในเมื่อเรายังต้องกลับมาเดินขึ้นใหม่
ใกล้ถึงยอดแล้ว ไฟฉายแบตจะหมด แย่จริง ดันลืมเอาแบตสำรองมาด้วย ยังดีที่ใกล้ถึงแล้ว ขากลับก็ไม่ต้องใช้

———————-

6 ธันวาคม 2551 เวลา 05.40 น.

ในที่สุด พวกเราก็ขึ้นมาถึงยอดดอยผ้าห่มปก ที่ความสูง 2,285 เมตรจากระดับน้ำทะเล พบว่า พื้นที่บนยอดดอยถูกจับจองกันเสียเกือบหมดแล้ว ยอดดอยแสนแคบเมื่อเจอคนมากมายที่พร้อมใจมาเที่ยวช่วงเดียวกัน มันจึงแออัดอย่างช่วยไม่ได้ บ้างมาเป็นครอบครัว บ้างมาเป็นหมู่คณะ บ้างมาพร้อมขาตั้งกล้องจองพื้นที่ บ้างนั่งขดรอพระอาทิตย์ขึ้น บางถ่ายรูปเป็นพัลวัน

แล้วเราก็เริ่มเห็นความสำคัญของเสื้อ 5 ชั้นของเราอีกครั้ง!

แล้วแสงก็มา…

รออยู่สักพัก หมอกขาวๆ ที่แสนหนา บดบังดวงอาทิตย์ที่โผล่พ้นขอบฟ้ามาได้สักพัก ไปๆ มาๆ ก็ไม่ได้เห็นสักที ผู้คนเริ่มเลิกให้ความสนใจ เพราะผิดหวังที่วันนี้โดนหมอกกลั่นแกล้ง หันไปถ่ายรูปกันเอง ถ่ายรูปกับป้าย ก่อนจะพบว่า ไม่มีอะไรจะทำแล้ว เดินกลับ…

เวลา 06.55 น.

ได้เวลาเดินกลับลงสู่ลานกางเต็นท์ ตอนนี้ ฟ้าสว่างมองเห็นทางได้ชัดเจนแล้ว แต่ด้วยความไม่เคยชินกับการถ่ายด้วยกล้องตัวใหม่ ทำให้ต้องถ่ายมั่วๆ หลายๆ ช็อต กว่าจะได้ภาพมากพอ ซึ่งก็ถือว่า ยังน้อยกว่าทริปก่อนๆ อยู่ดี

ระหว่างทาง พบว่า พี่แม้วก็ยังคงเดินมาพร้อมกับเรา หลายครั้งที่ผมหยุดถ่ายภาพบ้าง แกก็ต้องหยุดตาม จนแกอาจจะรำคาญเลยเดินแซงไปก็มี บรรยากาศของป่าดูสวยงาม อย่างกับป่าในหนังที่สร้างจากวรรณกรรมเด็ก อากาศที่ชื้นด้วยอยู่ในหมอก ทำให้เราพบว่า “ต้นไม้ใหญ่จะใส่เสื้อ” คงเพราะมันหนาวนั่นเอง

หลายช่วงที่สูงชัน จนพูดกันว่า “นี่ตูขึ้นมาได้ไงฟะเนี่ย” แต่คงเพราะความมืด เราเลยไม่ได้เห็นอะไรมากนั่นเอง หลายกลุ่มกำลังขึ้นสวนกับเราไป พวกนี้ คงไม่สนใจจะรอพี่ซันเหมือนเรา

08.40 น. ลงมาแล้ว

แล้วเราก็ถึงข้างล่างจนได้ ถ่ายรูปกับป้ายเสียหน่อย นั่งดูอุณหภูมิยามเช้าวันนี้ 10 องศาเซลเซียส แล้วเมื่อคืนมันเท่าไหร่กันนะ คาดว่าไม่เกินไปกว่า 5 เป็นแน่แท้

—————————

เอาล่ะ ได้เวลาปลดปล่อยแล้ว หลังจากอดกลั้นมาตั้งแต่มาถึง ในที่สุด …

กลับออกมาล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็ได้กินทั้งโจ๊ก ขนมปัง+แยม และอะไรต่อมิอะไรที่จะทำให้หายหิวได้ อิ่มแล้วมีพลัง เริ่มทำลายสิ่งปลูกสร้าง แพ็คของเก็บทุกอย่าง

…ก่อนจะเดินไปยังรถ 4WD คันเดิม

[อย่าลืมติดตามตอนต่อไป]

บางคนอาจจะมองชีวิตว่า “ทุกสิ่งเป็นไปได้” แต่บางคนอาจจะมองอีกแบบว่า ชีวิตมันมีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เข้ามาเสมอ สิ่งที่เรามิอาจทำอะไรได้นอกจาก… “อยู่กับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้ไหว” ประคับประคองมันกับสิ่งที่พอเป็นไปได้อย่างสมดุล เพื่อชีวิตที่ต้องก้าวเดินต่อนั่นเอง

ชีวิตที่เริ่มหมดพลังในบางด้านกำลังต้องการเยียวยา ผมจึงต้องออกเดินทางอีกครั้ง เพราะชีวิตยังต้องเดินต่อ ครั้งนี้ จุดมุ่งหมายของการเติมพลังคือ “เชียงใหม่” อีกครั้ง

ค่ำของวันที่ 4 ธันวาคม ณ อาคารจามจุรี 5 คือ เวลาและสถานที่นัดหมายของผมกับเพื่อนๆ เรารวมตัวกันจนได้ 8 คนด้วยสมาชิกที่แตกต่างไปจากปีที่แล้วเล็กน้อย บางส่วนเดินไปหาอะไรกินกันก่อนแถวสวนหลวง อดนึกถึงบรรยากาศที่คุ้นเคยตอนเรียนอยู่ไม่ได้ ทุกวันนี้ ร้านรวงต่างๆ ยังคงเปิดขายให้คนผ่านมาเติมท้อง อาหารก็แสนอร่อยเหมือนเดิม เมื่ออิ่มท้องก็ได้เวลารวบรวมสัมภาระใส่รถตู้คันเอี่ยม แล้วก็ออกเดินทาง

20.30 น. ล้อหมุน

เป้าหมายของเราคราวนี้ คือ “ดอยผ้าห่มปก” จ.เชียงใหม่ ที่มียอดเขาสูง 2,285 เมตรจากระดับน้ำทะเล สูงอันดับที่ 2 ของประเทศ เป็นเป้าหมายสำคัญของการพิชิตยอดเขาอันดับต้นๆ ของไทยของพวกเรา ด้วยความที่มีคนเคยไปแล้วบอกว่าสวย และลำบากลำบนน้อยกว่า “ภูสอยดาว” นั่นเอง

…แล้วผมก็หลับๆ ตื่นๆ คนขับจอดให้เราเข้าห้องน้ำและหาไรกินรองท้องแถวนครสวรรค์ ก่อนจะไปแวะอีกทีแถวลำปาง และพบว่า

“ลำปางหนาวมาก” จริงๆ ด้วย

—————————————-

06.53 น. เช้าวันที่ 5 ธันวาคม วันพ่อแห่งชาติ

เราแวะล้างหน้าแปรงฟันกันที่ปั๊มแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ วันนี้ เราจะต้องเดินทางกันต่อ หลังจากตักบาตรกันแล้ว ก็ได้เวลาโซ้ยโจ๊กกันที่ร้าน “โจ๊กศรีพิงค์” โจ๊กร้อนๆ พอช่วยให้หายทั้งหนาวและหิวไปได้พร้อมๆ กัน

เอาล่ะ เริ่มทริปของเราได้เสียที ล้อหมุนไปถึง ถ.ห้วยแก้ว มุ่งหน้าขึ้นสู่ “พระธาตุดอยสุเทพ” ที่ต้องมาเยี่ยมทุกครั้งเมื่อมาเยือนเชียงใหม่ ช่วงนี้ องค์พระํธาตุอยู่ในระหว่างบูรณะซ่อมแซม เราจึงเห็นไผ่สีทองเต็มองค์พระธาตุไปหมด…

ลงจากดอยสุเทพ เราแวะอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัยกันเล็กน้อย ก่อนออกเดินทางต่อ แวะซื้ออาหารที่เราจะนำไปกินบนดอยกันที่ตลาดแม่มาลัย ของกินที่เราซื้อก็เป็นพวกที่ไม่ต้องเตรียมการอะไรให้ยุ่งยาก เพียงอุ่นเท่านั้นก็เพียงพอ อย่างเช่น ไส้อั่ว, ปลาทอดหมูทอด, ข้าวเหนียว 1 โลครึ่ง, ส้มสายน้ำผึ้ง กับน้ำขวดอีกปริมาณหนึ่ง ซึ่งถือว่ามากเกินพอด้วยซ้ำ (ยังไม่เล่าว่าเกิดไรขึ้นนะครับ)

ได้เวลามุ่งสู่ดอยผ้าห่มปกกันแล้ว… รถตู้พาเราข้ามผ่านแม่ริม ไปถึงเชียงดาว ที่นั่น เราแวะพักหาอะไรกินกัน เลือกร้านข้าวซอยแสนอร่อยข้างทาง

14.30 น. มาถึงแล้ว…?

นั่งรถตู้มาตั้งไกล ในที่สุดก็มาถึงสำนักงานอุทยานแห่งชาติดอยผ้าห่มปก ที่นี่มีบ่อน้ำพุร้อนฝางที่ไม่ได้เก็บภาพมาเท่าไหร่นัก เพราะเป็นเพียงทางผ่านเท่านั้นในตอนนี้ คนเยอะมาก จนเจ้าหน้าที่ขอเบอร์ไว้ เมื่อรถกระบะ 4WD พร้อมจะโทรกลับมาหา พวกเราว่าจ้างกระบะได้คันหนึ่ง เพื่อบรรทุกสัมภาระและสหายทั้งแปดขึ้นสู่ลานกางเต็นท์ เป็นกระบะแบบที่มีแ็ค็บ และมีส่วนของกระบะที่สั้น แถมไม่มีตระแกรงเหล็กให้ยึดเกาะ

เหล่าผู้ชายเลือกนั่งกระบะท้าย เสียสละให้ผู้หญิงนั่งในแค็บ หนทางยาว 18 กิโลเมตรจากเชิงดอยไปจนถึงลานกางเต็นท์ช่างแสนเหนื่อย ผ่านหมู่บ้านของชาวเขาเผ่าหนึ่ง มีเหล่าเด็กๆ โบกไม้โบกมือให้พวกเราด้วย

หฤโหดไม่น้อยโดยเฉพาะกับคนนั่งในกระบะ คนขับขับรถขึ้นดอยเร็วมากๆ สภาพถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น และขรุขระอย่างมาก ทำให้เราต้องกระเด้งกระดอน หลังกระแทกกับขอบกระบะไปหลายหนจนเป็นรอยช้ำ ต้องหาผ้าหรืออะไรต่อมิอะไรมาปิดจมูกไว้กันฝุ่น หนทางเหมาะกับรถ 4WD มากกว่า ทางอุทยานฯ ปล่อยให้ขับรถขึ้นไปเองได้ด้วย แต่เราก็มักเห็นหลายคันจอดอยู่ข้างทาง ระหว่างทางได้กลิ่นไหม้ คนขับพยายามเว้นระยะห่างของรถแต่ละคัน เพื่อไม่ให้ฝุ่นเยอะเกินไป ในที่สุด เราก็ได้รู้ที่มาของกลิ่นไหม้นั้น

มันเป็นของรถกระบะ Isuzu ขับเคลื่อนสองล้อคันนั้นนั่นเอง ทำให้เราได้รู้ว่า การขับรถขึ้นเนิน ต้องปิดแอร์เปิดกระจก เพื่อให้รถได้ใช้กำลังเต็มที่ และคลัชต์ไม่ไหม้ ไม่รู้ว่า กระบะคันนั้นจะขึ้นถึงลานกางเต็นท์หรือเปล่า

16.30 น. เรามาถึงลานกางเต็นท์เรียบร้อยแล้ว

เราได้พื้นที่กางเต็นท์แถบ Zone D พบว่าผู้คนมาแย่งที่กันกางเต็นท์ที่ลานนี้กันเยอะมากๆ นั่นคงเป็นเพราะนี่เป็นช่วงหยุดยาวนั่นเอง อากาศก็หนาวเย็นได้ใจ เพราะเป็นช่วงที่อุณหภูมิลดลงพอดิบพอดี ช่วงที่เราเริ่มกางเต็นท์กัน อุณหภูมิของอากาศรอบกายก็ลดลงเรื่อยๆ ในที่สุด นักกางเต็นท์มือใหม่ที่กลายเป็นลูกมือก็กางเต็นท์เสร็จลง พื้นที่กางเต็นท์ใน Zone D มีลักษณะเป็นชั้นๆ ลดหลั่นกันไป มีลมเย็นๆ พัดผ่านเท่าๆ กันหมด มีคนเดินมาแนะนำให้เรากางเต็นท์หันหน้าไปอีกทาง ไม่ให้ลมเข้าเต็นท์เพราะมันจะหนาว

การที่มาเจอผู้คนมากมายบนดอยแห่งนี้ ก็มีดีอยู่อย่างหนึ่ง คือ “สาวๆ” เยอะมากครับ

ความที่เราจับจองได้เพียงพื้นที่ใกล้ห้องน้ำ ทำให้ผู้คนเดินผ่านเต็นท์ของเรามากมาย ห้องน้ำที่นี่ดีใช้ได้ อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ได้กลิ่นเลย มีน้ำธรรมชาติที่ส่งมาให้ใช้ แต่น้ำเย็นมากๆ จนพวกเราไม่กล้าจะอาบน้ำกันเลย ได้แต่ล้างหน้าแปรงฟันเท่านั้น

ค่ำๆ พวกเราก็อุ่นอาหารทานกัน ด้วยความหิว อะไรก็อร่อยหมด สมาชิกบางส่วนที่ทานเจ/มังสวิรัติ พกอาหารมาเอง เราทุกคนก็ยังร่วมแจมความอร่อยแบบเจๆ ไปด้วย

21.00 น. แล้วก็ได้เวลานอน

เป็นธรรมดาที่ทุกครั้งที่มาเที่ยว หรือมาต่างถิ่น การขับถ่ายเป็นปัญหาสำหรับผมเสมอ แม้จะรู้สึกว่ากำลังอยากปลดปล่อย แต่ก็ไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้

ตระเตรียมแผนการกันไว้แล้ว ติดต่อทีมงานที่พาเราขึ้นยอดดอยเอาไว้แล้ว เห็นเรียกว่า “แม้ว” แต่ไม่รู้ว่าเป็นเผ่านี้จริงๆ หรือเปล่า พรุ่งนี้เช้า เขาจะมาปลุกตี 3 แล้วเดินแบบมืดๆ ขึ้นไปถึงยอดดอย ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน….

[ติดตามตอนต่อไป]