พร่ำรำพันอยู่หลายหนว่า ภารกิจช่างมากมาย จนบางช่วงเวลามีเรื่องอยากเขียนเล่า แต่ก็ไม่มีค่อยจะมีเวลาเหลือพอจะเขียนบทความยาวๆ ให้อ่านกันอย่างเต็มอิ่มกัน การเหลือเวลาเล็กๆ น้อยๆ ไม่เพียงพอต่อการเขียน แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็พยายามจะเขียนมันขึ้นมาให้สำเร็จ

มีภาพยนตร์สองเรื่องที่ได้ @naynarajitt น้องผู้ใจดีให้หยิบยืมดีวีดี โดยบรรยายสรรพคุณมาพร้อมว่าดีเช่นนั้นเช่นนี้ หลังจากผ่านมาหลายวัน แล้วภาพยนตร์ทั้งสองก็ผ่านตาและหูของผมจนได้

เริ่มกันเรื่องแรกเลยแล้วกัน

Nick & Norah’s Infinite Playlist | คืนกิ๊ก…ขอหัวใจเป็นของเธอ

“หลังจากโอกาสเป็นใจให้พวกเขาได้พบกัน นิคกับนอร่าห์จูงมือกันออกผจญภัยในค่ำคืน เทศกาลงานดนตรีร็อกอินดี้ของนิวยอร์ก เพื่อมองหาการแสดงพิเศษของวงดนตรีร็อคระดับตำนาน แต่กลับจบลงด้วยการที่พวกเขาได้ค้นพบหัวใจของกันและกัน ในภาพยนตร์รักแกล้มร็อคที่โดนใจคอหนังวัยโจ๋เข้าอย่างจัง”

แม้พระเอกจะไม่หล่อ นางเอกอาจจะไม่ได้สวยมากมาย แต่เป็นความสนุกที่ได้ดูหนังวัยรุ่นที่ออกจะแนวๆ มีมุกฮาๆ แทรกมาเป็นระยะ เต็มไปด้วยเพลงร็อคจากการแสดงสด และเพลงสากลเก่าๆ ปะปนกันไปตลอดทั้งเรื่อง สุดท้าย แม้จะรู้ว่าเรื่องจะลงเองเช่นไร ก็ยังรู้สึกว่าสนุกอยู่กับการผจญในหนึ่งค่ำคืนของคนรักเสียงเพลง ณ เมืองใหญ่ … ที่เต็มไปด้วยแท็กซี่คันสีเหลืองๆ

The Lives of Others | วิกฤติรักแดนเบอร์ลิน

“5 ปีก่อนการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน และการรวมประเทศเป็นหนึ่งเยอรมันตะวันออกในยุคนั้น ผู้ที่รัฐบาลจ้องจับผิดจะไร้ซึ่งเสรีภาพส่วนบุคคล แม้กระทั่งจอร์จ เดรย์แมน กับนักแสดงสาวชื่อดัง คริสต้า มาเรีย ซีแลนด์ ที่ถูกลอบสังเกตการณ์และดักฟัง โดยมีคำสั่งมาจากรัฐมนตรีบรูโน เฮมพฟ์ ซึ่งข้ออ้างเรื่องการสงสัยในความจงรักภักดีของเดรย์แมน ที่มีต่อพรรคสังคมนิยมหรือเอสอีดี ที่เป็นผู้ปกครองประเทศเยอรมนีอยู่”

ไม่น่าเชื่อว่า หนังเยอรมันที่คว้ารางวัลออสการ์ด้านภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมแห่งปี 2007 เรื่องนี้จะดูสนุกได้ ทั้งที่เริ่มต้นมันดูไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นไปได้เลย จากที่ดูเฉยๆ กลับมีความน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าการที่ชายคนหนึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านการสอบสวนผู้ไม่จงรักภักดีต่อองค์กรผู้กุมอำนาจ ต้องมาสอดแนมแอบฟังนักเขียนบทละครชื่อดัง ผู้กำลังถูกตั้งข้อสงสัย เขาจะทำยังไงกับมัน เมื่อได้พบเรื่องราวเบื้องหลังความรักที่มีการเมืองสอดแทรกอยู่

บทสรุปตอนท้ายคงดูเจ๋งสุดๆ และมันสมควรจะเป็นตอนจบของหนังอย่างยิ่ง

——————–

ยังไงก็ต้องขอบคุณ @naynarajitt อีกครั้ง ที่แนะนำหนังดีๆ มาให้ชมถึงสองเรื่อง

เมื่อมีหนังเรื่องหนึ่ง ที่แฟนผมเคยรบเร้าจะเข้าไปดูในโรง แต่ผมเลือกหนังเรื่องอื่น มันจึงกลายเป็นหนังที่ถูกลืมไปชั่วขณะ จวบจนวันหนึ่ง มันกลายเป็นหนังที่ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ตลกหรือเพลงยอดเยี่ยม ความสนใจก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

ผมเดินเข้าร้านเช่าหนัง แล้วมันก็รอผมอยู่แล้ว ผมหยิบมันติดมือกลับมายังบ้าน ก่อนจะวางแผ่นลงบนจานรับที่ยื่นออกมา ไม่นาน เรื่องราวสนุกสนานของมันก็ปรากฏต่อสายตาของเราทั้งสอง

“The Hangover” คือชื่อของภาพยนตร์ตลกเรื่องนั้น

เรื่องราวอันแสนพิลึกกึกกือที่แสนอึ้งว่า ท่านคิดมันออกมาจากสมองที่มีขนาดเท่ากับของผมได้เช่นไร

สี่หนุ่มที่วัยไม่ต่างกันนัก ชักชวนกันไปเที่ยวลาสเวกัส เพื่อเป็นการร่ำลาชีวิตโสดของ ดั๊ก ที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานในอีกวันสองวันนี้แล้ว ดั๊กมีผู้ร่วมก๊วนเดินทางอย่าง

อลัน หนุ่มร่างท้วมเคราเฟิ้มที่สติสะตังไม่ค่อยจะดี แต่สร้างความฮาได้แจ่มเหลือหลาย เขาเป็นน้องชายของผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยนั่นเอง มีข้อแม้ต้องห้ามสำหรับ–ก็คือ ห้ามให้เขาเล่นไพ่และดื่มเหล้า หนุ่มคนต่อมา

สตู หมอฟันชายที่สูงวัยกว่าทุกคน กำลังคบหาอยู่กับ เมลิสซ่า ผู้หญิงจอมจุ้นจอมบงการที่ทุกคนไม่เคยเชียร์ให้แต่งด้วย แต่เขาไม่ฟัง และตั้งใจว่าจะเชอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานในแต่งครั้งนี้ เขาโกหกเธอว่า ไปเที่ยวบ้านไร่ที่ไหนสักแห่ง โดยไม่สนใจว่าเธอจะสงสัยหรือไม่ก็ตาม

ขณะที่คนสุดท้าย ฟิล ครูประถมที่แต่งงานมีลูกมีเมียเรียบร้อย แต่ดูจะเสเพลเพลย์บอยไม่เบาทีเดียว ภาพลักษณ์ของผู้ชายคนนี้ เมื่ออยู่นอกโรงเรียนช่างแตกต่างอย่างมากมายนัก เขาเล่นเอาเงินค่าทัศนศึกษาของเด็กนักเรียน มาเป็นทุนในการไปเล่นการพนันที่ลาสเวกัส -_-”

พวกเขาทั้งสี่เดินทางด้วยรถเบนซ์รุ่นโบราณที่สภาพยังแจ่มของพ่อตา ที่กำชับนักกำชับหนาว่าให้ดูแลอย่างดี และต้องขับเองเท่านั้น แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นอย่างที่คิดฝันไว้เลย…

เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่มาถึงลาสเวกัส พวกเขาก็ตื่นมาพบว่า ดั๊ก ว่าที่เจ้าบ่าวหายไปอย่างไร้ร่องรอย ห้องหับก็ยับเยิน แถมยังมีเสือโคร่ง กับ เด็กน้อยลูกใครก็ไม่รู้มาอยู่ในห้อง และพวกเขาจดจำอะไรที่เกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมาไม่ได้เลย ภารกิจตามหาว่าที่เจ้าบ่าวจึงบังเกิดขึ้น สิ่งที่พวกเขาจดจำได้มีเพียง ตอนพวกเขานึกสนุกขึ้นไปบนดาดฟ้าของซีซาร์พาเลซ และดื่มเบียร์ฉลองความสุขกัน หลังจากนั้น ความทรงจำค่อยเลือนลางจนหายไปเลย

ยิ่งค้นก็ยิ่งพบเรื่องราวพิลึกพิลั่นและฮาแตก ด้วยวีรกรรมหลุดโลกของพวกเขาทั้งสี่ และเรื่องราวที่โผล่มาเซอร์ไพรส์กันไม่หยุด ดุจเราเองก็เมามายไร้สติไปกับพวกเขาด้วย เพราะเราก็ไม่รู้อะไรเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มารู้พร้อมๆ ไปกับพวกนั้นนั่นแหละ นอกจากนี้ ไมค์ ไทสัน ตัวละครที่เป็นแขกรับเชิญ และสร้างทั้งความเซอร์ไพรส์และขบขันได้ไม่แพ้ตัวละครหลัก

The Hangover Movie Trailer

ชวนหัวดีไม่ออกกับหนังที่มีลักษณะผสมผสาน นอกจากจะตลกขำขันหน้าตายแล้ว ยังมีลักษณะของโร้ดมูฟวี่เจืออยู่หน่อยๆ และก็ยังดำเนินเรื่องแบบนักสืบ ค่อยๆ ค้นหาไปและรู้เรื่องราวที่ค่อยๆ คลี่ปมไปทีละส่วน แถมยังให้แง่คิดหลายๆ อย่าง ด้วยความลึกของแต่ละตัวละครที่มีใส่เข้ามาพอสมควร ทำให้เราเห็นว่า

• การเมามายไร้สติไม่เคยก่อเรื่องดีๆ ให้กับใคร ปาร์ตี้สละโสดที่ขาดซึ่งสติก่อให้เกิดเรื่องราวไม่คาดคิด ความสนุกแบบผู้ชายๆ ที่ดูไม่สร้างสรรค์ รังแต่ละสร้างความเสียหาย และกลายเป็นบทเรียนให้แต่ละคนได้เป็นอย่างดี
• บางที เราเห็นคนสติไม่ค่อยดี ดูเพี้ยนๆ แต่ความจริงเขาอาจมีความสามารถในการทำบางสิ่งบางอย่างได้ดี อย่าไปดูถูกเขานา
• การโกหกไม่ได้ช่วยอะไรมากมายนัก อาจช่วยได้เพียงประเดี๋ยวประด๋าว แต่สุดท้าย คุณก็ต้องบอกความจริงอยู่ดี รวมทั้งการโกหกตัวเองด้วย ถ้าหมอฟันไม่มาเจอเหตุการณ์นี้ เขาเองก็อาจจะยังคิดแบบเดิมไม่ฟังคำทัดทานของเพื่อนๆ อยู่เช่นเดิม และสุดท้ายก็เขาอาจค้นพบตัวเองในวันที่ตัดสินใจผิดพลาดจนกู่ไม่กลับไปแล้วก็ได้

แง่คิดอาจจะไม่ยิ่งใหญ่พออย่างที่จะเก็บเกี่ยวได้จากหนังดราม่า แต่ก็ถือว่า หนังให้เราได้ในทุกจุด ทั้งตลก ทั้งสนุก ทั้งสาระ ทั้งลูกเล่นในการดำเนินเรื่อง ทั้งไอเดียผูกเรื่องที่แสนแหล่ม

สมแล้วที่เขาให้รางวัล!

——————————————-

ชื่อภาพยนตร์: The Hangover
ผู้กำกับภาพยนตร์: Todd Phillips
ผู้เขียนบท: Jon Lucas, Scott Moore
นักแสดงนำ: Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Justin Bartha, Mike Tyson
ความยาว: 100 นาที | 108 นาที (unrated version)
เรท: สากล R
สตูดิโอ: Warner Bros. Pictures

ก่อนหน้าวันนี้ ไม่กี่วัน บังเอิญได้ไปดูหนังเรื่องหนึ่งมา เป็นรอบพิเศษที่จัดฉายที่โรงหนัง House RCA ดินแดนที่ไม่ค่อยชอบไป เพราะมันไกลขนาด

แต่พอดีเป็นตั๋วหนังฟรี มีรึจะพลาด หลังเลิกงานก็รีบรุด(ตรงไหน)ไปยังย่านแหล่งบันเทิงวัยรุ่น RCA รับตั๋วหน้าโรง ปรากฏว่า “ไม่มีชื่อ” ใจแป้วเลยสิเรา หลังจากโทรถามกันนิดหน่อย ก็ได้ความว่า มีชื่อเป็นผู้โชคดีได้รับตั๋วหนังเรื่องนี้จริง แต่ไม่ได้คอนเฟิร์มตั๋ว แต่ก็ยังดีที่เขาให้ตั๋วมาดูไม่งั้นคงถ่อมาเสียเที่ยว เอาเป็นว่า วันนี้ผมได้ดูหนังเรื่องนี้กับผู้ชาย…

“The Spy Next Door – ยกโขยงฟัด”

นานๆ จะได้มาดูหนังที่ House ซะที วันนี้ House เปลี่ยนไปเยอะนะ ฉายแต่หนังที่ตลาดทั่วไปเขาฉายกันแล้ว อาจเพราะประสบภาวะตึงตัว ประกอบกับตำแหน่งพิกัดที่อยู่ไกลชุมชนไปหน่อย การจะฉายหนังเด็ดแต่ไม่ได้เป็นที่สนใจของคนกลุ่มใหญ่ อาจจำทำให้ไปไม่รอด

นายแพทกับนายนะ @naynarajitt มาถึงโรงหนังตอนใกล้สองทุ่มแล้ว เลยไม่ต้องใช้เวลารอนานมากนัก ในที่สุด เมื่อถึงเวลารีบเข้าห้องน้ำแล้วเดินเข้าโรงกัน แม้ความชันของการจัดเก้าอี้จะไม่มาก แต่ก็ไม่บังกันเพราะจออยู่สูงขึ้นมา หนังตัวอย่างผ่านไป 30 นาที หนังจริงจึงได้เริ่ม…

แจ็คกี้ชานในวัยนี้ กลายเป็นพระเอกนักบู๊หน้าแก่ไปเสียแล้ว แม้หนังจะฉายภาพความเป็นนักบู๊ในอดีต แต่นั่นก็คือ ภาพในอดีต ปัจจุบัน เขากำลังจะอำลาวงการสายลับ (หมายถึงในเรื่องนะ) เพื่อแต่งงานกับแม่ม่ายสาวข้างบ้าน และกลายเป็นคุณพ่อของเด็กแสบ 3 ตัวไปโดยปริยาย

หากเหตุการณ์มันไม่ได้ง่ายเช่นนั้น ดูเหมือนเด็กทั้งสามจะไม่ชอบขี้หน้าผู้ชายหน้าตี๋ที่ดูโบราณๆ คนนี้สักเท่าไหร่ ประกอบกับภารกิจสุดท้ายก่อนโบกมืออำลา ดันกลับมาสร้างปัญหาป่วนจิตอยู่ไม่น้อย แล้วอดีตสายลับจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไร

อาจจะไม่ได้มีพล็อตอะไรที่น่าสนใจสักเท่าไหร่ เมื่อดูไปแล้ว โปรดักชั่นก็ใช่ว่าจะเจ๋งมากมากนักตามประสาหนังครอบครัว แต่กลับเป็นหนังที่ดูสนุก ได้ขำได้หัวเราะกันไปตลอดทั้งเรื่อง พร้อมทั้งยังได้ดูฉากบู๊ตามแบบฉบับของเฉินหลงอีกต่างหาก แม้จะไม่มากเท่าสมัยหนุ่มๆ แต่ก็ไม่ทิ้งลายเก่าไปได้หรอกน่า

——————–

ชื่อภาพยนตร์: The Spy Next Door – ยกโขยงฟัด
ผู้กำกับการแสดง: Brian Levant
นักแสดงนำ: Jackie Chan, Amber Valletta, Madeline Carroll, Will Shadley, Magnus Scheving, Billy Ray Cyrus, George Lopez
ความยาว: 94 นาที
เรท: อเมริกา PG, ไทย น13+

——————–

บังเอิญมีคนใจดีให้ที่นั่งดูหนัง บังเอิญมีคนตามใจให้ไปนั่งดูหนังกับน้อง(ผู้ชาย)ได้ บังเอิญคนที่ได้ตั๋วฟรีไม่ยอมคอนเฟิร์ม เลยบังเอิญโดนด่าไปตามระเบียบ ขอบคุ้ณ ขอบคุณ

thx: @suton

ห่างจากเรื่องก่อนเพียง 2 วัน นายแพทก็ออกไปดูหนังในโรงอีกเรื่องแล้ว แต่หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่จ่ายตังค์ดูเรื่องแรกในรอบปีเลยเชียวนา หนังรักที่มีอารมณ์ตลกเกิน 6 ฉาก ฮากันระเบิดระเบ้อกันไปเลยทีเดียว ก็จะเรื่องไหนซะอีก

“32 ธันวา” นั่นไง

หนังไทยที่ส่งมาเข้าฉายในโรงเรื่องสุดท้ายของปี 2552 รับกับปีใหม่ที่ผ่านเข้ามาหา และเรื่องราวในหนังก็เป็นช่วงเวลาของการก้าวย่างสู่ปีใหม่พอดิบพอดี แต่ชื่อหนังไหงเป็นวันที่ 32 ธันวาหว่า? มันมีวันนี้จริงๆ หรอกเหรอ?

สาบานได้เลยว่า นี่เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่เป็นผลงานของผู้กำกับฯ “ยอร์ช ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์” ที่ผมได้ดู ยอมรับว่า ได้ยินได้ฟังกระแสที่ผู้คนพูดถึงผลงานเก่าของเขาอย่าง “แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า” อย่างมากมาย แต่ก็ไม่เคยพาตัวเองเข้าไปดูหนังของผู้กำกับฯ คนนี้สักที

นี่คือผลงานการกำกับการแสดงของ ยอร์ช ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ ครับ

พ.ศ. 2548 พยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า
พ.ศ. 2549 แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
พ.ศ. 2550 โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า
พ.ศ. 2551 โหดหน้าเหี่ยว
พ.ศ. 2552 32 ธันวา

จวบจนมาถึงเรื่องนี้ “32 ธันวา” หนังคอเมดี้ เลิฟ เลิฟ ตามที่ผู้กำกับฯ เขาตั้งให้กับหนังตัวเอง ผมก็ได้ดูสักทีนิ เรื่องราวรักๆ กับพล็อตบวมๆ ที่พาให้กลายเป็นเรื่องเป็นราวให้เราหัวเราะร่ากันได้

เมื่อหนุ่มนายหนึ่งซึ่งชื่อ “โน้ต” (แดน วรเวช) ผู้มีแฟนสาวหน้าแบ๊วผู้ชอบแอ๊บเป็นชีวิตจิตใจ “นุ่น” (ยิปโซ รมิตา) เกิดอุบัติเหตุกับหัวของเขา จนความจำหายไปบางส่วน แถมยังนอนละเมอประหลาดโลกอีกต่างหาก จำต้องพึ่งหมอจิตเวชจนต้องมาเจอหนุ่มร่างอ้วนนาม “โจ” (โหน่ง ชะชะช่า) ผู้จิตตกเพราะขี้ไม่ออก ชะตากรรมรูปแบบไหนไม่รู้ ชักพาให้โน้ตและโจต้องมากลายเป็นคู่หูเพื่อบำบัดรักษาอาการของกันและกัน โน้ตต้องค้นหา “ปม” ในใจของตัวเองให้เจอ

ปมของโน้ต คืออะไร ทำไมโน้ตต้องไปเจอกับ “อั้ม” (ปาย สิตางค์) ถึงเมืองเหนือ แล้วยังมีชายหนุ่มผู้เป็นลูกจ้างที่เข้ามาพัวพัน “บอย” (แจ๊ส ชวนชื่น) และยังไม่พอ ก็ยังมีน้องสาว “เมย์” (สายป่าน อภิญญา) ที่กำลังจะแต่งงานในวันสิ้นปีอีกต่างหาก ชีวิตฮาๆ ของคนกำลังบำบัดจิตเกิดขึ้นอย่างไม่น่าจะเกิด ..ก็เท่านั้นแหละ

น่าสงสัยจริงๆ เรื่องย่อหนังที่ออกมาจากครีเอทีฟของค่ายหนังเดี๋ยวนี้ ทำไมมันเยิ่นเย้ออ่านยากนักฟะ!

ตัวอย่างหนัง 32 ธันวา (OFFICIAL)

แม้พล็อตจะไม่มีอะไร แม้จะมีความบังเอิญในอะไรบางอย่างผสมอยู่นิดๆ (แต่คงไม่มากเท่าหนังอีกเรื่อง) แต่มันก็ทำให้เมื่อฝนตกขี้หมูไหล คนกลุ่มนี้ก็ไหลมาเจอกัน ส่วนผสมที่น่าสนใจคงเป็นเรื่องของมุกตลกที่ฮาขำกลิ้งกระจายอยู่หลายๆ ฉาก ไม่พอยังเอาดาราตลกมากมายมาเล่นเคล้ารวมกัน โดยที่ยังพอช่วยกันดำเนินเป็นเรื่องได้อยู่

นอกจากนี้ ยังอุดมไปด้วยคำคมมากมายก่ายกอง เรียกว่า ให้ทั้งความอร่อยและสารอาหารไปพร้อมๆ กัน นอกเหนือไปจากนั้น นางเอกก็น่ารักทุกคน เพลงประกอบก็ทำได้ดี เล่นเพลงธีมเพลงเดียวทั้งเรื่อง ก็ “เรารักกัน” นั่นไง

MV เรารักกัน Ost. 32 ธันวา (OFFICIAL)

หลายคนว่า เรื่องมันเดาง่าย ผมไม่ทันได้เดาเลยครับ นั่งขำนั่งฮาเกือบทั้งเรื่อง สุดท้ายก็จบแบบที่ไม่ได้เซอร์ไพรส์เท่าไหร่ แต่ความเต็มอิ่มทางอารมณ์ขันนั้นได้กันไปเต็มๆ

ก็ฝากคนเขียนบทหนังไทยช่วยสร้างพล็อตจี๊ดๆ กว่านี้สักนิดจะเป็นพระคุณยิ่งขอรับ

ชื่อภาพยนตร์ : 32 ธันวา
แนวภาพยนตร์ : คอเมอดี้ เลิฟ เลิฟ
ผู้กำกับภาพยนตร์ : ยอร์ช ฤกษ์ชัย
นักแสดงนำ : แดน-วรเวช ดานุวงศ์, โหน่ง ชะชะช่า-ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข, สายป่าน-อภิญญา สกุลเจริญสุข, ยิปโซ-รมิตา มหาพฤกษพงศ์, ปาย-วิรัลพัชร กาญจนศักดิ์ชัย, แจ๊ส ชวนชื่น-ผดุง ทรงแสง
สตูดิโอ: M ๓๙
เรทติ้ง : น15+
กำหนดฉาย : 31 ธันวาคม 2552

หลังจากแช่มันไว้ในฮาร์ดดิสก์ของโน้ตบุ๊คมาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ได้เวลาเสพมันสักที หนังที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของนางเอกเรื่องนี้

“Happy-Go-Lucky”

หนังฟอร์มเล็กๆ ที่ได้รับการกล่าวขวัญขนาดใหญ่ๆ จนอดไม่ได้ ต้องดู เรื่องราวของผู้หญิงวัย 30 คนหนึ่ง นามป็อปปี้ แม้เธอจะมีชื่อจริง แต่เธอยินดีที่จะถูกเรียกเช่นนั้น เธอมีบุคลิกลักษณะที่ค่อนข้างเด่นสะดุดตา ตรงมุมปากที่จะเหี่ยวย่นตลอดเวลาด้วยรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวใจ แววตาลุกลนขี้เล่นของเธอ ดูวันๆ เธอจะไม่เคยต้องเครียดอะไร เธอมีความสุขกับทุกอย่างได้เสมอ ใครชวนอะไรเธอก็ทำ อย่างกับโลกนี้ไม่มีอะไรน่าเครียดเลยอย่างนั้นแหละ

เธอเข้าร้านหนังสือ เจอพนักงานในร้านหน้ามุ่ย เธอก็ยังทักทายอย่างไม่รู้สึกอะไรสักนิด ได้ทิ้งท้ายว่า

“มีความสุขเข้าไว้”

ออกมาจากร้าน เธอพบว่า จักรยานของเธอหายไป แน่นอน เธอถูกขโมยของ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่โกรธไม่ขึ้ง ไม่ถือสาหัวขโมยสักนิด คิดแค่เพียงว่า

“ฉันไม่มีโอกาสบอกลามันด้วยซ้ำ”

เธอมีกลุ่มผองเพื่อนที่มักจะไปเมาด้วยกันประจำ รวมทั้งน้องสาวของเธอ ซูซี่ ที่มีนิสัยแตกต่างกับเธอลิบลับ ออกจะซีเรียสหน่อยๆ มึนๆ แนวๆ ยังไงม่รู้ แต่เธอก็ยังไม่มีแฟน อาศัยอยู่กับเพื่อนสาวอีกคนมาสิบปีเต็ม ประกอบอาชีพเป็นครูประถม มีชีวิตที่ดูจะเหมาะกับนิสัยไม่คิดอะไรมากของเธอ

จนผมนั่งคิดไปว่า จะมีคนบนโลกนี้มั้ยนะ ที่จะมีความสุขได้กับทุกสภาพการณ์เช่นนี้

ขณะที่ป็อปปี้มีความสุขกับชีวิตของตน และพยายามจะบอกคนอื่นให้มีความสุขกับชีวิตเฉกเช่นตัวเอง แต่ดูเหมือนคนอื่นๆ จะไม่ได้มีชีวิตที่เป็นสุขเหมือนเช่นเธอนัก ไม่ว่าจะเป็น ครูสอนฟลามิงโกที่มีปัญหามรสุมของความรัก เด็กนักเรียนในชั้นของเธอที่เกเรรังแกคนอื่นเป็นประจำ โดยเฉพาะครูหนุ่มวัยกลางคนที่สอนขับรถให้เธอ ดูเขาจะเป็นคนที่ซีเรียสสูงสุดในเรื่องเลยเชียวล่ะ

———————————-

บทสนทนาของตัวละครใน Happy-Go-Lucky ก็ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องไม่ต้องซีเรียสนะ จริงๆ แล้วหลายๆ ไดอะล็อกพร่ำบ่นถึงปัญหาสังคมด้วยซ้ำ ฟังแล้วก็ต้องเอามาคิดตามกันเลยล่ะ ทั้งเรื่องพ่อแม่ที่ไม่ค่อยยอมออกไปเที่ยวกับลูกๆ ในวันหยุด ปล่อยให้เล่น Nintendo DS หรือ PlayStation กันสบายๆ หรือ วิพากษ์การศึกษาอย่างไม่มีชิ้นดี นอกจากนี้ ยังสอดแทรกเรื่องของความรู้สึกเหยียดสีผิวอยู่เล็กๆ ด้วย

การแสดงของ Sally Hawkins และตัวละครเพื่อนๆ เธอ ทำให้เราได้ขำในหลายๆ ฉาก ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะคงบุคลิกยิ้มเป็นเรื่องเป็นราวได้แบบนั้นทั้งเรื่อง Happy-Go-Lucky เป็นหนังสัญชาติอังกฤษ แน่นอนว่า ไม่มีนักแสดงคนไหนที่ผมเคยรู้จัก ผู้กำกับและผู้เขียนบท ก็คือ Mike Leigh ซึ่งผมก็ไม่เคยรู้จักเขาอีกเช่นกัน

สุดท้ายแล้ว เราก็คงได้ทั้งความสุขและความซีเรียสจากหนังเรื่องเดียวกัน เป็นความจริงของชีวิต

“ใครมันจะสุขได้ตลอดเวลากันเล่า”

———————————-

ภาพยนตร์: Happy-Go-Lucky
ปี: 2008
เขียนบท: Mike Leigh
กำกับ: Mike Leigh
นำแสดง: Sally Hawkins, Alexis Zegerman, Eddie Marsan, Samuel Roukin
รางวัลที่ได้รับ: Best Actress จาก Berlin Film Festival 2008

การเสพหนัง ก็อาจเหมือนกับการเสพยา ตรงที่เรามีความสุข เรามีอารมณ์ต่างๆ นานา ตามแต่ว่าเราดูหนังอะไร ถ้าเราเสพบ่อย เราก็ติด ติดที่จะดูมันเพื่อความรื่นรมย์ ตื่นเต้น ฮาแตก หรืออะไรก็ตามที่หนังมันเป็น

แต่การเสพหนัง ไม่ทำร้ายร่างกายเราเหมือนยาเสพติด

ผมเคยเสพหนังเรื่องหนึ่ง แล้วรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้นำมาเขียน มันไม่ใช่หนังธรรมดาสามัญทั่วไป แต่เป็นหนังที่มีใครเคยพูดถึงมันเมื่อนานมาแล้ว แต่ผมไม่เคยมีโอกาสได้เสพ วันนี้ ผมจึงเสพมันซ้ำ เมื่อนำมันมาบอกเล่าแก่คุณ

“Trainspotting”

เริ่มต้น หนังเรื่องขึ้นมาแนวมากๆ พระเอกของเรื่องพ่นอะไรไม่รู้อย่างไม่หยุดหย่อน พาเราไปรู้จักกับแก๊งๆ นึง ที่วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่เสพเฮโรอีนกัน ในแก๊งนั้น ผมเห็นเด็กทารกวัยเพิ่งหัดคลานอยู่ด้วย โอว…เวรกรรม

มาร์ก เรนตัน หลังจากเสพยาเข้าไปหนสุดท้าย ก็เกิดปัญญาขึ้นว่าจะเลิกเล่นยา จัดการจัดแจงทุกอย่างเพื่อให้พร้อมสำหรับการเลิก แน่นอน เดาได้เลยว่าไม่สำเร็จ

มาร์กอดใจไม่ไหว ต้องไปหายา สุดท้ายได้มาแค่ฝิ่น ผมล่ะสงสัย ฝิ่นนี่เขาเสพทาง “ตูด” เหรอ? สุดท้าย มาร์กก็ปวดอึจวนเจียนราด ค้นพบห้องน้ำสุดแสนโสโครก ทั้งภาพทั้งเสียงมากันเพียบ

โอ้ว แม่เจ้า ฉากนี้… แนวมากๆ

เมื่อมาร์ก เรนตัน เดินตามหาสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต เขาไปเจอกับสาวผมสั้นสุดเร้าใจนามไดแอน ดูเหมือนเขาจะพบสิ่งที่ขาดหายไปได้แล้ว ฉากร่วมรักของคน 3 คู่ โอ้ พระเจ้าจอร์จ เห็นทั้ง(ตู๊ด)และ(ตู๊ด) ใครอยากเห็น(ตู๊ด)ของ Ewan ต้องมาดูเรื่องนี้

แล้วเหตุการณ์ก็ชวนหัวและพลิกผันเกินจะกล่าว หนังฮาแบบหลุดโลกที่ไม่ได้พูดถึงเรื่องดี แต่ดูสนุกอย่างไม่น่าเชื่อ ลองหามาชมกัน

—————————

ผลงานสุดเท่จากหนุ่ม Ewan McGregor หลายปีก่อนจะกลายเป็นเจได ขณะที่บทไดแอน ทำหน้าที่โดย Kelly Macdonald นี่เป็นหนังเรื่องแรกๆ ของเธอ ก่อนจะพบกับบทหินๆ ในอีกหลายเรื่องถัดๆ มา นี่คือ หนังตลกเสียดสีแบบแนวๆ ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์มาแล้ว (แม้จะไม่ได้ก็ตาม) ส่วนผู้กำกับฯ นั้นไม่ใช่ใคร เขาคือ…

Danny Boyle ….

ผู้ชายคนนี้ คนเดียวกับที่กำกับฯ “Slumdog Millionaire” นี่หว่า…

ช่วงนี้ ดูเหมือนดูหนังเรื่องไหนก็ไม่ค่อยจะสร้างเสริมแรงบันดาลให้อยากเขียนถึง ไม่ใช่ว่าหนังจะไม่มีดี แต่ด้วยอะไรบางอย่าง ทำให้ไม่ค่อยอยากเขียนบล็อกซะงั้น

ช่วงที่ผ่านมา ผมเข้าโรงหนัง ดู “Inkheart” หนังเยาวชนที่พูดถึงเรื่องราวของ นักอ่านที่ปลดปล่อยตัวละครในวรรณกรรมออกมาโลดแล่นในชีวิตจริงๆ หนังดูเรื่อยๆ เอื่อยๆ ตามประสาหนังจินตนาการที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กและเยาวชน

ถัดมาอีก 1 อาทิตย์ ผมได้เข้าไปดู “Underworld : Rise of the Lycans” ภาคที่ 3 ของ Underworld หนังสงครามของ 2 เผ่าพันธุ์ หนังมีแต่เรื่องราวในเวลากลางคืน หรือความมืด ดำเนินเรื่องสนุกใช้ได้ แต่ไม่ได้เป็นหนังที่ไปดูเพราะความอยากของตัวเอง

มาถึงเรื่องนี้ดีกว่า “Mamma Mia!”

ปกติหนังเพลงนั้น ไม่ค่อยจะถูกสเปกผมเท่าไหร่ น้อยเรื่องที่จะทำให้ผมอยากดูจนต้องไปเสาะหามัน หลังจากมีหลายคนสะกิดบอกว่ามันดี ต้องดู ก็เลยขอดูสักหน่อย

เท่าที่ดูจาก Special Features ในดีีวีดี หนังเรื่องนี้ เคยเป็นละครเวทีมาก่อน ด้วยคอนเซ็ปต์ของการนำเอาเพลงเก่าๆ ของ Abba มาร้องประกอบ แต่งเนื้อเพลงบางส่วนเสียใหม่ ใส่อารมณ์ของละครเวทีเข้าไป ประสบความสำเร็จล้นหลาม จนวันหนึ่ง มันก็กลายมาเป็นหนังใหญ่จนได้

ในนาม “Mamma Mia! The Movie”

เมื่อสาวน้อยวัยใส (20 แล้ว ยังใสอยู่มั้ยนะ?) ผู้อาศัยอยู่กับแม่ กับกิจการโรงแรมบนเกาะแห่งหนึ่งในกรีซ เธอเกิดอยากแต่งงานตามแบบพิธีดั้งเดิม งานแต่งสุดโรแมนติกกำลังจะมีขึ้นบนเกาะ

แต่เธอยังไม่รู้เลยว่า พ่อเธอเป็นใคร…

ค้นเจอไดอารี่ของแม่ เธอพบว่าแม่เธอมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชาย 3 คนในเวลาใกล้เคียงกันก่อนจะมีเธอขึ้นมา พ่อของเธอต้องเป็น 1 ใน 3 นี้แน่ๆ แผนจึงกำเนิดขึ้น เธอเชิญว่าที่พ่อทั้งสามของเธอมางานแต่งนี้ด้วย โดยไม่ได้บอกแม่ กะให้เซอร์ไพรส์.. ว่างั้น

แต่ไปมาๆ ก็วุ่นใหญ่ เมื่อแผนไม่เป็นไปตามแผน แม่รู้เรื่องผู้ชายทั้งสามเข้าจนได้ ขณะที่แฟนหนุ่มเมื่อรู้เรื่องเข้า และเริ่มไม่เห็นด้วยกับแผนนี้

สุดท้าย เรื่องจะจบอย่างไร ไม่ต้องเดามาก อาจไม่เหมือนอย่างที่คิด แต่ว่า Happy Ending แน่นอน

———————–

หนังดูดี ดูเพลิน ฉากสวยๆ เต็มเรื่องไปหมด เพลงก็เพราะดี แม้ว่าเราจะไม่ใช่แฟนเพลง Abba (เราไม่ได้แก่ขนาดนั้น) แต่ก็เคยได้ยินมาบ้างบางเพลง มุขฮาๆ แทรกมาได้ตลอด แต่บางช่วงก็สร้างความง่วงให้บ้างเหมือนกัน

นักแสดงทุกคนร้องเพลงเองหมด ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่า Pierce Brosnan ก็ร้องเพลงได้ แต่ต้องขอชม Meryl Streep ที่แสดงได้เก่งมากๆ

สุดท้าย ตอนจบ เหมือนต่างคนจะหาสิ่งที่ตัวเองต้องการเจอเสียที หลังจากวุ่นวายกับการร้องเพลงและเต้นมาตลอดทั้งสองวัน

ใครชอบหนังเบาๆ เพลงเยอะๆ เอาเรื่องนี้ไปดูเลยครับ

“Mamma Mia!”

เกิดมาผมได้สัมผัสครอบครัว Simpson แบบจริงจังก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ ผมไม่รู้จักพวกเขาเลย เคยเห็นหน้าค่าตามาบ้าง รู้จักแค่เป็นพวก Simpson หน้าเหลืองๆ ทั้งครอบครัว แต่ไม่รู้จักนิสัยใจคอพวกเขาหรอกครับ

จนในที่สุด ผมก็ตัดสินใจเช่า “The Simpsons Movie” มาดูที่บ้านจนได้ แล้วผมก็ได้รู้จักพวกเขามากขึ้นนับแต่นั้น…

จากซีรี่ส์ยอดฮิตทางทีวี ย้ายมาดังบนจอภาพยนตร์เป็นครั้งแรก ทำให้ผมได้รู้จักกับครอบครัวต๊องๆ ที่มี “โฮเมอร์” ผู้เป็นพ่อและหัวหน้าครอบครัวที่ดูไม่เอาไหน แม้แต่ลูกๆ ก็ดูจะไม่ภูมิใจและผิดหวังไม่น้อย ในสภาวะที่ทุกคนในเมืองสปริงฟิลด์ต่างตื่นตัวในเรื่องโลกร้อน และสภาวะแวดล้อมในทะเลสาปของเมือง โดยเฉพาะลูกสาว ที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อมในเมือง

แล้ววันหนึ่ง โฮเมอร์ก็ดันไปทำมลพิษให้เกิดขึ้นกับเมืองจนได้ ชาวเมืองต่างพากันอาฆาดมาดร้าย

ร้อนถึงประธานาธิบดี อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ (ให้อาร์โนลด์เป็น ปธน. ด้วยรึ!) ผู้ไม่ใช้สมองในการแก้ไขปัญหาบ้านเมือง ตัดสินใจแก้ไขปัญหาด้วยการเอาโดมแก้วอย่างหนาไปครอบเมืองทั้งเมืองไว้เพื่อกันมลพิษจะหลุดรอดออกจากเมือง

ช่างคิดจริงๆ

มุขต่างๆ ในหนังก็ดูจะพยายามกระทบกระแทกแดกดันกันสุด บางมุขก็ฮาสุดๆ เหมือนกัน กลายเป็นหนังที่มีแง่มุมเรื่องครอบครัว และสิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะเรื่อง “โลกร้อน” อย่างน้อยก็ทำให้ผมได้รู้จักว่า เรื่องราวของ The Simpsons เป็นเรื่องของการเสียดสีสังคมอเมริกันโดยเฉพาะ

แล้ววันหลัง ผมจะหาทางทำความรู้จักกับครอบครัวของคุณเพิ่มเติมอีกนะ

——————–

วันนี้ เขียนสั้นๆ แล้วกัน ไปดูโปสเตอร์กันดีกว่า

ถ้าคุณรู้อะไรดีๆ เกี่ยวกับ The Simpsons อย่าลืมบอกกันบ้างล่ะ

เดิมทีก็ไม่ได้สนอกสนใจในภาพยนตร์เรื่องนี้มากเท่าไหร่ รู้ข่าวแว่วเข้าหูมาบ้างนิดหน่อย จนเมื่อได้ดูคลิปหนังตัวอย่างของภาพยนตร์ไทยภาคต่อเรื่องนี้…

“หลวงพี่เท่ง 2 รุ่นฮาร่ำรวย”

เออ เล่นเอาฮาขี้แตกขี้แตนเอาการเหมือนกันแฮะ มีโจอี้บอยมารับบทเป็นหลวงพี่ แทน “เท่ง” คนเดิม เพราะขาใหญ่ไม่ให้คิว แถมยังลูกศิษย์วัด เอ้ย น้องๆ ที่เคยอยู่ร่วมค่ายมีร่วมเล่นด้วย แนวครับแนว

ได้ข่าวว่า ภาคแรกก็เล่นทำรายได้ไปเป็นร้อยล้าน ภาคนี้ท่าจะไม่แคล้ว

ก่อนอื่น ขอไปหา “หลวงพี่เท่ง” ภาคหนึ่งมาดูก่อนดีกว่า

วันนี้ ขอเปลี่ยนแนวมาเขียนถึงหนังแผ่นกันบ้าง หลังจากไปดูหนังโรงมาแล้ว 1 เรื่อง ช่วงนี้ห่างหายจากการเช่าหนังดีวีดีมาดูที่บ้านไปนาน เลยขอปัดฝุ่นกิจกรรมชีวิตสักหน่อย เริ่มด้วยหนังโรแมนติกคอมิดี้เลยละกัน เรื่องนี้

“27 Dresses”

เรื่องของหญิงสาว เจน นิโคลส์ ผู้อยู่ในธุรกิจจัดงานแต่งงาน เธอหลงใหลงานแต่งงาน เธอทำให้ความฝันของผู้หญิง วันสำคัญในชีวิตของสาวๆ ได้เป็นจริงและสมบูรณ์แบบที่สุด เธอเก็บชุดเพื่อนเจ้าสาวไว้เป็นความทรงจำถึง 27 ชุด เฝ้ารอว่าสักวันหนึ่ง จะมีวันแบบนั้นของตัวเอง แต่กลับได้พบกับ เควิน ดอยล์ ชายหนุ่มนักเขียนคอลัมน์ Commitment ผู้ซึ่งไม่เชื่อในงานแต่งงานนัก เพราะเขาเคยเอ่ยกับเจนว่า งานแต่งงานสุดเลิศอลังการ ลงท้ายก็จบลงด้วยการหย่ากว่าครึ่ง เธอไม่รู้สักนิดว่า เธอเป็นแฟนประจำงานเขียนของเขา

เจนหลงรัก จอร์จ เจ้านาย แต่เธอกลับโดน เทส น้องสาวของตัวเองชิงหัวใจไปดื้อๆ โดยที่เธอทำได้เพียงการเป็นพี่สาวที่ดี

แล้วเจนจะมีวันนั้นของเธอมั้ยนะ?

เมื่อคนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวมาตลอด และเก็บชุดเพื่อนเจ้าสาวไว้เต็มตู้ จนแม้กระทั่งจะปิดให้มันสนิทก็ยังทำไม่ได้ ตลอดเวลา มันคืองาน งานที่เธอต้องทำทุกอย่าง จัดการทุกอย่าง เพื่อให้เจ้าของงานแต่งมีความสุข สร้างงานแต่งงานที่สมบูรณ์เท่าที่จะทำให้ได้ แม้ว่าทั้งหมด มันก็ธุรกิจหนึ่งที่มีมูลค่าสูงมาก เมื่อเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นตามมาหลังพิธีนั้น

เมื่อเควินคนที่ไม่ชื่นชอบงานแต่งงาน แต่ต้องมาเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับงานแต่ง มันช่างดูเป็นความอึดอัดที่ได้ทำอะไรที่ไม่ชอบ แต่ลึกๆ ผู้ชายคนนี้ ก็น่าจะอยากมีใครสักคนที่เขาจะคอยห่วงใจใส่ใจ ลึกๆ เขาอาจอยากรู้เหมือนกันว่า ในวันสำคัญวันนั้นของชีวิต เขาจะได้เป็นไอ้หนุ่มงั่งที่มองเจ้าสาวที่กำลังเดินมาหาในชุดแต่งงานสุดสวย อย่างที่เคยพบเห็นมาในแต่ละงานหรือเปล่า

เจนเป็นพวกที่แสดงออกในสิ่งที่ไม่เคยตรงกับใจ เธออยู่ในสถานะที่ต้องคอยบริการคนอื่นมาตลอด แม้ว่าสิ่งนั้นเธอจะไม่เห็นด้วย ไม่เต็มใจ แต่เธอก็ไม่เคยปฏิเสธ ซึ่งต่างกับเพื่อนสนิทในที่ทำงานของเธอเหลือเกิน เพื่อนของเธอ จอมขโมยซีนชั้นดีเลยล่ะ

หนังเต็มไปด้วยฉากที่อินได้ง่ายสำหรับคนที่เคยมีความรัก คนที่ฝันจะมีงานแต่งงานของตัวเอง และคนที่เคยผ่านงานแต่งงานมาแล้วและยังมีความทรงจำดีๆ อยู่ข้างในใจ บทลงท้ายของหนัง ทำได้น่าประทับใจ เมื่อตัวละครหลายๆ ตัว โดยเฉพาะตัวเจน ที่ได้ค้นพบบางอย่างในชีวิต บางอย่างที่จะเปลี่ยนแปลง “ความคิด” และส่งผลมาถึง “คนดู” อย่างเราๆ

———————————–

“27 Dresses” ชื่อย้าวยาว..ว่า “เพื่อนเจ้าสาว 27 วิวาห์ เมื่อไหร่จะได้เป็นเจ้าสาว?”
นำแสดงโดย Katherine Heigl / แคเธอรีน ไฮเกล – เจน
นำแสดงโดย James Marsden / เจมส์ มาร์สเดน – เควิน
กำกับการแสดงโดย Anne Fletcher / แอนนี่ เฟล็ทเชอร์

———————————–

ผมว่านางเอกตอนผมหยิกๆ ดูสวยกว่าตอนเซ็ตผมตรงๆ อีกนะ ว่ามั้ย?