พร่ำรำพันอยู่หลายหนว่า ภารกิจช่างมากมาย จนบางช่วงเวลามีเรื่องอยากเขียนเล่า แต่ก็ไม่มีค่อยจะมีเวลาเหลือพอจะเขียนบทความยาวๆ ให้อ่านกันอย่างเต็มอิ่มกัน การเหลือเวลาเล็กๆ น้อยๆ ไม่เพียงพอต่อการเขียน แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็พยายามจะเขียนมันขึ้นมาให้สำเร็จ

มีภาพยนตร์สองเรื่องที่ได้ @naynarajitt น้องผู้ใจดีให้หยิบยืมดีวีดี โดยบรรยายสรรพคุณมาพร้อมว่าดีเช่นนั้นเช่นนี้ หลังจากผ่านมาหลายวัน แล้วภาพยนตร์ทั้งสองก็ผ่านตาและหูของผมจนได้

เริ่มกันเรื่องแรกเลยแล้วกัน

Nick & Norah’s Infinite Playlist | คืนกิ๊ก…ขอหัวใจเป็นของเธอ

“หลังจากโอกาสเป็นใจให้พวกเขาได้พบกัน นิคกับนอร่าห์จูงมือกันออกผจญภัยในค่ำคืน เทศกาลงานดนตรีร็อกอินดี้ของนิวยอร์ก เพื่อมองหาการแสดงพิเศษของวงดนตรีร็อคระดับตำนาน แต่กลับจบลงด้วยการที่พวกเขาได้ค้นพบหัวใจของกันและกัน ในภาพยนตร์รักแกล้มร็อคที่โดนใจคอหนังวัยโจ๋เข้าอย่างจัง”

แม้พระเอกจะไม่หล่อ นางเอกอาจจะไม่ได้สวยมากมาย แต่เป็นความสนุกที่ได้ดูหนังวัยรุ่นที่ออกจะแนวๆ มีมุกฮาๆ แทรกมาเป็นระยะ เต็มไปด้วยเพลงร็อคจากการแสดงสด และเพลงสากลเก่าๆ ปะปนกันไปตลอดทั้งเรื่อง สุดท้าย แม้จะรู้ว่าเรื่องจะลงเองเช่นไร ก็ยังรู้สึกว่าสนุกอยู่กับการผจญในหนึ่งค่ำคืนของคนรักเสียงเพลง ณ เมืองใหญ่ … ที่เต็มไปด้วยแท็กซี่คันสีเหลืองๆ

The Lives of Others | วิกฤติรักแดนเบอร์ลิน

“5 ปีก่อนการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน และการรวมประเทศเป็นหนึ่งเยอรมันตะวันออกในยุคนั้น ผู้ที่รัฐบาลจ้องจับผิดจะไร้ซึ่งเสรีภาพส่วนบุคคล แม้กระทั่งจอร์จ เดรย์แมน กับนักแสดงสาวชื่อดัง คริสต้า มาเรีย ซีแลนด์ ที่ถูกลอบสังเกตการณ์และดักฟัง โดยมีคำสั่งมาจากรัฐมนตรีบรูโน เฮมพฟ์ ซึ่งข้ออ้างเรื่องการสงสัยในความจงรักภักดีของเดรย์แมน ที่มีต่อพรรคสังคมนิยมหรือเอสอีดี ที่เป็นผู้ปกครองประเทศเยอรมนีอยู่”

ไม่น่าเชื่อว่า หนังเยอรมันที่คว้ารางวัลออสการ์ด้านภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมแห่งปี 2007 เรื่องนี้จะดูสนุกได้ ทั้งที่เริ่มต้นมันดูไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นไปได้เลย จากที่ดูเฉยๆ กลับมีความน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าการที่ชายคนหนึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านการสอบสวนผู้ไม่จงรักภักดีต่อองค์กรผู้กุมอำนาจ ต้องมาสอดแนมแอบฟังนักเขียนบทละครชื่อดัง ผู้กำลังถูกตั้งข้อสงสัย เขาจะทำยังไงกับมัน เมื่อได้พบเรื่องราวเบื้องหลังความรักที่มีการเมืองสอดแทรกอยู่

บทสรุปตอนท้ายคงดูเจ๋งสุดๆ และมันสมควรจะเป็นตอนจบของหนังอย่างยิ่ง

——————–

ยังไงก็ต้องขอบคุณ @naynarajitt อีกครั้ง ที่แนะนำหนังดีๆ มาให้ชมถึงสองเรื่อง

ผมเห็นโปสเตอร์ของหนังเรื่องนี้ตั้งแต่วันที่ไปดู “20th Century Boys 3 อวสานมหาวิบัติ ดวงตาถล่มล้างโลก” โน่นเชียว ดูโปสเตอร์แล้วก็ให้เกิดความรู้สึกว่า เอ มันเป็นหนังแนวไหนกันนะ หนังเกี่ยวกับตุ๊กตายางที่เล่าเรื่องแบบญี่ปุ๊นญี่ปุ่น มันจะออกมาหน้าตายังไง รอคอยกันมาเป็นเดือนๆ ในที่สุด ก็ได้ดูจนได้

หนังเข้าที่โรง Lido 3 และ House RCA ซึ่งน่าจะเป็นเพียงสองโรงในประเทศนี้ที่ฉายเรื่องนี้ Air Doll

หลังจากก่อนหน้านั้น 1 วัน เดินเข้าโรงใหญ่ไปดู Percy Jackson and The Lightning Thief หนังจากวรรณกรรมเยาวชนที่สนุกพอใช้ได้ แม้จะไม่ประทับอะไรมากมายนัก ก็ถือว่าขัดตาทัพกันไปก่อน จนมาได้เวลาของหนังที่อยากจะเข้าไปดูสักที

สังคมญี่ปุ่นดูจะมีเอกลักษณ์ตรงมีสินค้าทางเพศขายมากมาย หลายครั้ง พบว่าคนที่ไปเที่ยวที่นี่มักซื้อสินค้าของฝากเป็นอะไรประมาณนี้กัน ไม่รู้ทำไม แต่ตุ๊กตายางที่เป็นตัวๆ นี่ผมเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก ยอมรับว่าประสบการณ์ข้าน้อยยังอ่อนด้อยนัก หนังเขาทำออกมาได้เพี้ยนจริงๆ แต่ถึงจะเพี้ยนก็อุดมไปด้วยเนื้อหา แนวคิด สารอาหาร หรืออะไรก็แล้วแต่จะเลือกใช้สอยถ้อยคำกัน

เรื่องราวของ ตุ๊กตายางตัวหนึ่ง นาม โนโซมิ เธอที่มีหน้าที่ปลดเปลื้องความต้องการของชายผู้เปลี่ยวเหงาเท่านั้น แต่วันหนึ่ง เธอกลับมีชีวิตและจิตใจขึ้นมา หรือพูดให้ตรงประเด็น คือ “มีหัวใจ” ขึ้นมา เธอขยับแขนขาได้ เดินไปไหนมาไหนได้ หายใจได้ (ทั้งที่ร่างกายมีแต่ลม) พูดได้ แต่เธอก็เหมือนเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งได้มาเรียนรู้โลก ยังไม่รู้อะไรต่างๆ อีกมากมาย หากแต่ความมีหัวใจของเธอนี่แหละ ที่พาเธอไปพบรักกับผู้ชายอีกคน เขาเป็นหนุ่มพนักงานร้านเช่าดีวีดี

งานของผู้กำกับ Hirokazu Koreeda (ฮิโรซากุ โคเระเอดะ) ผู้มีเครดิตจากเรื่อง Nobody Knows (ให้ตายสิ จะเก็บแผ่นไปถึงไหน เมื่อไหร่จะเปิดดู) ผู้ชายคนนี้ท่าจะชอบตั้งชื่อหนังให้มี 2 คำเสียจริง — After Life, Air Doll, Nobody Knows, Still Walking

แม้หนังจะดูไม่มีความสมจริงอะไรเลยเกี่ยวกับตัวละครตุ๊กตายาง เพราะตุ๊กตายางบ้าอะไร อยู่ดีๆ ก็มีชีวิตพูดได้เดินได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นยางที่เป่าลมไว้ข้างใน หากรั่วก็แฟบเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ดันหายใจได้(ซะงั้น) อีกอย่าง พอมีชีวิตจิตใจแล้ว แทนที่จะตุ๊กตายางจริงๆ แสดง ก็ใช้คนแสดงแทน เห็นเนื้อหนังมังสาแบบ “คนชัดๆ” กันเต็มๆ เรียกได้ว่า ขัดกับหลักความจริงอย่างแรง แต่ชอบชะมัดฉากเปลือยๆ เนี่ย แถมมันยังเอาไปเชื่อมโยงกับปรัชญาสาระพัดที่จัดลงมาให้เสพ

“Air Doll” Trailer (English Subtitles)

หนังดำเนินเรื่องเรียบเรื่อยเนือยเนิบอย่างแบบฉบับหนังญี่ปุ่น ชนิดที่ถ้าไม่นอนมาพอเพียง หรือเหนื่อยจัดๆ แล้วเดินเข้ามาดู มีหลับเป็นแน่แท้

… แต่หนังกลับซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้เยอะมาก มากเกินกว่าที่เราจะคาดคิดเมื่อได้ดูมันจากโปสเตอร์ หรือจากหนังตัวอย่าง

เมื่อหนังมีโทนเศร้าๆ เป็นดั่งแกนหลัก มันจึงไม่แปลกถ้าจะถูกนำเสนอด้วยการสอดแทรกแนวคิด ชายชราเอ่ยถึงความว่างเปล่าของมนุษย์บนโลกใบนี้ ขณะที่โนโซมิ สาวตุ๊กตายางก็อาจนึกถึงความว่างเปล่าภายในร่างของตนเอง ทุกคนต่างไม่เต็มไม่สมบูรณ์ในตัวเอง ต่างก็ต้องการการเติมเต็มจากคนอื่นเสมอ อีกจุดที่น่าสนใจ ก็คือ เรื่องของการเป็นตัวแทนของสิ่งอื่นคนอื่น เหมือนที่ตุ๊กตายางกลายเป็นตัวแทนของหญิงคนรักคนหนึ่ง

แต่ก็พบว่า ค่อนข้างมีบางจุดที่ไม่ค่อยจะเข้าใจ เหมือนเขาพยายามใส่ตัวละครบางตัวเข้ามาเพื่อสื่อสารอะไรบางอย่าง แต่มันคงลึกเกินกว่าคนอย่างเราจะเข้าใจสารนั้นได้โดยง่าย ฉากที่ดูสะเทือนใจสำหรับผม มีอยู่ 2 ฉาก หากแต่บอกตรงๆ ตรงนี้มิได้ ฉากหนึ่ง แสนอึดอัดกับความเงียบไร้ซึ่งเสียงดนตรีประกอบ มีเพียงลมหายใจฟืดฟาด กับอีกฉาก เรียกน้ำตาได้เป็นอย่างดี กับฉากในร้านอาหาร นี่เราไปซึ้งกับตุ๊กตายางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ทำไมกันนะ ผมถึงจดจำนางเอกผู้แสดงเป็นตุ๊กตายางมิได้ แบดูนา (The Host, Plum Blossom) แต่ก็แปลกที่เขาเลือกนักแสดงเกาหลีแทนที่จะเป็น นักแสดงจากญี่ปุ่น น่าสนใจตรงคำโปรยในโปสเตอร์ของ Air Doll …

A very ‘Human’ story

———————————————–

ภาพยนตร์: Air Doll / K?ki ningy?
ผู้กำกับการแสดง: Hirokazu Koreeda
ผู้เขียนบท: Yoshiie Goda (manga), Hirokazu Koreeda (screenplay)
นักแสดงนำ: Bae Doona (The Host), Arata (After Life) , Itao Itsuji, Odajiri Joe (Tokyo Tower)
ความยาว: 125 นาที
เรท: Japan:R-15, Hong Kong:IIB, ไทย น18+
สัญชาติ: ญี่ปุ่น

ได้หนังเรื่องมาสักพักใหญ่แล้ว.. แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้เปิดชมสักที วันนี้ได้โอกาสแล้ว กับภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่หลายคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “ต้องดู” เมื่อดูแล้วก็ต้องเล่าสู่กันฟังสินะ

“Tokyo Sonata โตเกียวโซนาต้า” นั่นเอง

เสียงร่ำลือกันหนาหูจนตั้งความหวังเอาไว้ในใจ แต่เมื่อได้ดูกลับไม่พบว่า มันต่างจากที่ได้ตั้งไว้เท่าไหร่เลย นี่คือหนังญี่ปุ่นอีกเรื่องที่น่าดูและต้องดูจริงๆ

จะว่าไป การสร้างพล็อตนี่ บ้านเรายังไม่เคยพัฒนาจนใกล้เคียงกับชาตินี้เขาสักที บางเรื่องก็ทำให้เราอึ้งได้แม้ว่าโทนหนังจะดูหม่นสักเท่าใดก็ตาม หลายคนบอกว่า หนังญี่ปุ่นดูแล้วจะหลับ ก็มันเป็นหนังญี่ปุ่น หากคุณข้ามกำแพงนั้นมาได้เอง ก็จะพบหนังญี่ปุ่นน่าสนใจมากมายทีเดียว

ใครจะคิด ว่าคน 4 คนในครอบครัวเดียวกัน จะมีความแปลกแยกเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้ มันจะมีจริงหรือไม่คงไม่สำคัญ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริง มันก็คงเป็นโศกนาฎกรรมแห่งชีวิตอย่างที่เห็นในหนังนั่นแหละ

ผู้เป็นพ่อ ที่เข้าใกล้สู่วัยเลขห้าในอีกไม่กี่ปีต้องตกงาน เสาหลักทางการเงินของครอบครัวโงนเงน การหางานใหม่สำหรับคนวัยนี้ดูจะริบหรี่หนทาง แต่ทำยังไงได้ การยอมรับความจริงไม่ได้ที่จะต้องบอกความจริงแก่คนในครอบครัวนำมาซึ่งทางตันในที่สุด เขาเลือกที่จะไม่บอกใคร ออกจากบ้านในชุดทำงานปกติ กลับบ้านเวลาเดิม เหมือนกับชีวิตยังปกติ แต่ทุกวันเขายังคงตะลอนออกหางาน และกินข้าวฟรีตามโรงทานประทังหิว

ผู้เป็นแม่ คือ แม่บ้านผู้ดูแลงานบ้านสาระพัด และคอยดูแลสุขทุกข์ของครอบครัว อยากได้รถเป็นของตัวเองก็ได้แต่เก็บความอยากนั้นเอาไว้ แต่ขณะเดียวกัน ก็ใฝ่หาการเอาใจใส่ของสามีอยู่ไม่น้อย เธอคือผู้หญิง เพศผู้ละเอียดอ่อน เธอจะไม่เห็นสิ่งผิดปกติในตัวสามีเลยเชียวหรือ

ลูกชายคนโต ที่กลับบ้านไม่ค่อยเป็นเวลา บุคคลที่ได้เขาไม่ค่อยได้เห็นหน้ากลับเป็นพ่อตัวเอง ขณะที่ผู้แม่กลับพบเห็นทุกคน แต่คนละเวลากัน จู่ๆ วันหนึ่ง เขาก็มาขอให้พ่อแม่ช่วยเซ็นอนุญาตให้เขาไปเป็นทหารของอเมริกา

ส่วนลูกชายคนเล็ก ผู้มีอุปนิสัยค่อนข้างตรงไปตรงมา เป็นปริปักษ์กับอาจารย์คนหนึ่งในโรงเรียน แต่กลับพบว่าตนเองสนใจการเรียนเปียโน แม้พ่อจะยื่นคำขาดไม่อนุญาตให้เรียน แต่เขากลับเม้มเงินค่าอาหารกลางวันเพื่อไปเรียน แถมยังหยิบเอาคีย์บอร์ดเก่าๆ ที่เสียแล้วจากกองขยะมาแอบฝึกฝนเสียด้วย

พ่อตกงาน ลูกชายคนโตไปเป็นทหาร ลูกคนเล็กมีพรสวรรค์ทางดนตรี แม่เสียศูนย์เมื่อรู้ความจริงเข้าโดยบังเอิญ

สี่คนนี้อยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน

หนึ่งในตัวอย่างของครอบครัวสมัยใหม่ สังคมที่แก่งแย่งแข่งขัน เศรษฐกิจที่ตกต่ำ ความตึงของ “หลายสิ่ง” ส่งผลต่อ “ทุกสิ่ง” ในบ้าน พ่อที่ไม่ยอมสูญเสียอำนาจการปกครองในบ้าน ถึงกับไม่ยอมบอกเรื่องการตกงานกับคนในครอบครัวตัวเอง ยึดถือคำสั่งของตนขนาดไม่อ่อนข้อคืนคำ สังคมทุนนิยมที่ไม่เปิดให้คนได้หยุดพักหายใจ ทุกคนเฝ้าแต่คิดถึงวันพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีเงิน ไม่มีงาน เราจะเอาอะไรกินกัน

ครอบครัวที่กำลังมาถึงวันใกล้แตกสลาย ต่างคนต่างกระเจิง และ “เตลิด” ไปไกลขึ้นเรื่อยๆ จนเราอาจมองไม่เห็นว่า มันจะลงเอยในสภาพเช่นใด

แต่.. ชีวิตจะมี “วันเริ่มต้นใหม่” ได้มั้ย?

หนังให้แง่คิดดีๆ ของการใช้ชีวิต เมื่อวันที่ชีวิตเดินมาถึงจุดเปลี่ยน ความเจ็บปวดรวดร้าวที่บังเกิดจะหายไปได้ แสงสว่างเล็กๆ ที่เราเห็นไกลๆ อยู่ๆ พลันหายไป ความหวังหดหายไปด้วยหรือไม่ ถ้าแสงของวันใหม่มันยังมาถึงเราอีกครั้งได้ ชีวิตจะกลับมาสดใสได้อีกครั้งหรือไม่ ชอบที่แง่คิดไม่พอ หนังยังทำให้ผมชอบตรงที่ “การสื่อสาร” หนังไม่ได้พูดตรงๆ ในบางเรื่อง แต่สื่อให้เรารู้สึกได้แม้ไม่ต้องพูดจา น้ำตาพลันเอ่ออีกครั้งเมื่อถึงประโยคนี้

ฉากจบของหนังเรื่องนี้ช่างลึกซึ้งและทรงพลังยิ่งนัก

—————————-

ชื่อภาพยนตร์ : Tokyo Sonata
ผู้กำกับการแสดง: Kiyoshi Kurosawa
นักแสดงนำ: Teruyuki Kagawa, Ky?ko Koizumi, Y? Koyanagi, Inowaki Kai, Haruka Igawa, K?ji Yakusho
สัญชาติ: ญี่ปุ่น
ความยาว: 120 นาที
เรท: Rated PG-13
สตูดิโอ: Entertainment Farm (EF) / Fortissimo Films

สำหรับคำว่า Sonata (โซนาต้า) นั้น เราคนไทยคงคุ้นกันบ้างแล้วกับหนัง “October Sonata” แต่หลายคนคงไม่คุ้นว่ามันคืออะไร หากเรียนหรือฟังเพลงคลาสสิกมาบ้างก็คงพอจะคุ้นอยู่ เพลงประเภทโซนาต้านั้น จะเป็นเพลงประเภทที่ใช้เครื่องดนตรีชนิดเดียวในการเล่น หรืออาจจะมีเสียงเครื่องดนตรีมาร่วมก็เป็นเพียงการเสริมเท่านั้น ส่วนใหญ่ที่ได้ยินกันก็จะเป็น เปียโน และไวโอลิน จะถูกเรียกว่า Piano Sonata และ Violin Sonata ตามลำดับ อย่างที่เรารู้กันว่า เพลงคลาสสิกนั้นจะค่อนข้างยาว อย่างเพลงโซนาต้า ก็จะประกอบไปด้วย 3 ถึง 4 movement ซึ่งแต่ละท่อนหรือ movement จะมีจังหวะที่เร็วหรือช้าสลับกันไป

thx: @allaboutearth

ช่วงนี้ หนังหายนะเพิ่งมากวาดรายได้ในเมืองไทยไปหมาดๆ รายได้นี่นำหน้าหนังไทยทุกเรื่องที่ฉายในไทยเลยทีเดียว แสดงให้เห็นว่า คนไทยชอบดูหายนะของตัวเองกันนักเชียว ถ้าจะถามว่า มีอะนิเมะที่หยิบเอาภัยพิบัติของโลกมาพูดถึงบ้างรึเปล่า ก็นับว่ามีอยู่หลายเรื่องทีเดียว

แต่หนึ่งในนั้นที่นายแพทคนนี้อยากจะหยิบมาเขียนถึง ก็คงต้องเป็น ?Tokyo Magnitude 8.0? อนิเมะความยาว 11 ตอนที่ถูกฉายทางฟูจิทีวี ไปเมื่อช่วงกลางปีที่ผ่านมา ผมประทับใจมันอย่างไร ทำไมผมต้องมาเขียนถึงมัน ลองอ่านกันไปเรื่อยๆ แล้วกันครับ

เรื่องราวของมันเกิดขึ้นในโตเกียวช่วงกลางปี 2012 (ปีแห่งหายนะจริงๆ) แผ่นดินไหวครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น วัดความแรงได้ถึง 8.0 ริกเตอร์ สร้างความเสียหายที่ร้ายแรงเกินกว่าครั้งไหนๆ แต่อะนิเมะเรื่องนี้ ไม่ได้โชว์ความอลังการแห่งหายนะที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาถาโถมใส่มนุษย์เท่านั้น หากแต่มันเน้นไปที่ชีวิตของ 3 ตัวละครหลักของเรื่อง

โอโนะซาวะ มิไร เด็กสาวผู้อยู่ในวัยมัธยมต้น ที่ไม่ค่อยจะพอใจทุกอย่างในชีวิต โดยเฉพาะครอบครัว พ่อแม่ที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเวลาให้เพราะต่างเอาแต่ทำงาน แม้แต่วันเกิดของแม่เอง แทนที่จะได้เห็นภาพของการฉลองวันเกิดเล็กๆ แบบครอบครัว แต่กลับมีแค่เพียงเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ผู้เป็นแม่ซื้อมาให้ลูกๆ นั่งกินกันเอง เมื่อเธอได้การบ้าน ครูให้เขียนถึงสิ่งที่อยากเป็นใน 10 ปีข้างหน้า เธอกลับนึกมันไม่ออก อาจเพราะเธอไม่มีใครคอยชี้แนะ ซึ่งส่วนหนึ่งก็เพราะความเบื่อโลกของเธอนั่นเอง มีเพียงมือถือคู่กายที่มักจะถูกหยิบขึ้นมาบันทึกเรื่องราวเป็นประจำจนถูกเพื่อนน้องชายล้อเลียนว่าเป็นมนุษย์ดาวมือถือ

เธอมีน้องชายชื่อ โอโนะซาวะ ยูกิ ผู้ชื่นชอบหุ่นยนต์ เธอมักมองน้องชายเป็นเหมือนภาระที่เธอต้องดูแลและทำให้เธอไม่ค่อยมีโอกาสไปเล่นกับเพื่อน เธอเกลียดบ้าน เกลียดพ่อแม่ พาลเกลียดไปถึงเมืองที่เธออยู่ จนเธอคิดในใจว่า

?โลกนี้มันน่าจะแตกๆ ไปซะได้แล้ว?

แต่เธอคงไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์นั้นมันจะเกิดขึ้นจริงๆ ตรงหน้า

[HD]??????????8.0?Tokyo Magnitude 8.0 Opening

ในวันที่เธอต้องพายูกิมาเที่ยวงานนิทรรศการหุ่นยนต์บนเกาะโอไดบะ แม้จะไม่เต็มใจ แต่คงจะดีกว่าอยู่บ้านอย่างว่างเปล่าในวันปิดเทอม เหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นในตอนบ่ายของวันนั้น เด็กสองคนต้องติดอยู่บนเกาะพร้อมๆ กับผู้คนอีกมากมาย แต่การหาทางกลับบ้านของพวกเขายังคงพอมีตัวช่วยอยู่บ้าง…

คุซาคาเบะ มาริ สาวนักซิ่งผู้ประกอบอาชีพส่งของ ที่มิไรไม่ค่อยจะถูกชะตาสักเท่าไหร่ในตอนแรกที่เจอกัน แต่เมื่อมาริช่วยเธอหาน้องชายจนพบ มิตรภาพก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ มาริกลายมาเป็นตัวละครสำคัญที่ทำให้มิไรได้เรียนรู้หลายสิ่งหลาย อย่างในช่วงเวลาที่ทั้งสามเดินกลับบ้านด้วยกัน

———————————————-

ฝ่ายหนึ่งคือเด็กสองคนที่ต้องการกลับไปหาพ่อแม่ อีกฝ่ายคือแม่คนหนึ่งที่ต้องการกลับไปหาลูกสาว ต่างคนต่างไม่รู้ในชะตากรรมของผู้ที่ตนจะกลับไปหา ระหว่างนั้นก็ต้องดิ้นรนหาทางเอาชีวิตรอดเพื่อกลับไปให้ถึงบ้าน มิไร เด็กดื้อและค่อนข้างจะเป็นเด็กมีปัญหา ก็ได้เรียนรู้ถึงความรักและผูกพันระหว่างพี่น้องที่เธอเคยมองข้าม ได้รับรู้ในความรักของแม่อย่างมาริที่เผื่อแผ่มาถึงเธอและยูกิ มาริทำหน้าที่เสมือนแม่ของเด็กทั้งสอง เป็นแม่ที่คอยทดแทนในสิ่งที่เด็กๆ อยากได้เมื่อตอนอยู่ที่บ้าน นั่นคือ การดูแลเอาใจใส่ใกล้ชิด

ทั้งสามสัญญากันไว้ว่าจะเดินกลับบ้านพร้อมกัน แต่ระหว่างทางพวกเขาต่างเจออุปสรรคต่างๆ มากมาย เพราะเมื่อเกิดเหตุแผ่นดินไหวใหญ่การคมนาคมและการสื่อสารเป็นอัมพาต อีกทั้งยังเกิดอาฟเตอร์ช็อคตามมาอีกหลายระลอก การตัดสินใจเดินกลับจึงเป็นเรื่องต้องจำใจเลือก ระยะทางที่ไม่ใช่ใกล้ๆ จึงมีเรื่องให้เล่ายาวถึง 11 ตอน

ญี่ปุ่นนั้นเป็นชาติหนึ่งที่ประสบเหตุแผ่นดินไหวเป็นประจำ รวมไปถึงสึนามิที่เจอกันจนคุ้นเคย อะนิเมะที่บอกเล่าเรื่องราวของแผ่นดินไหวจึงน่าจะทำให้คนญี่ปุ่นอินกับเรื่องนี้ได้ง่าย ก่อนเริ่มของทุกตอน ก็จะมีข้อความบอกกับผู้ชมเสมอว่า เรื่องนี้แต่งขึ้นจากการรวบรวมข้อมูลจากการวิจัยแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในกรุงโตเกียว เพียงแต่เหตุการณ์ในเรื่องเป็นเหตุการณ์จำลอง ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นจริงๆ ก็ได้ ใครจะไปรู้

ในด้านของภาพนั้น ทำได้สวยสดงดงาม ผสมผสานกันระหว่างภาพสองมิติและสามมิติกันได้อย่างลงตัว แต่ที่สำคัญคือ หนังให้อารมณ์เหมือนกับเรากำลังดูภาพยนตร์อยู่ การเล่าเรื่องผ่านภาพ เสียงเพลงประกอบ และบทพูดต่างๆ สอดประสานกันจนเรารู้สึกอินไปกับมัน ยิ่งผ่านไป ยิ่งพบว่า เหมือนเรากำลังเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่นาน เราก็ถูกมันควบคุมจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แต่ก็เหมือนทุกครั้ง แม้ตัวละครจะต้องประสบกับความทุกข์ยากและเรื่องร้ายๆ มามากมาย แต่เมื่อถึงตอนจบ พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะทิ้งคำพูดดีๆ ให้กำลังใจผู้ชมเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้เรื่องราวของ Tokyo Magnitude 8.0 จะมีเพียง 11 ตอน แต่ก็เพียงพอจะทำให้เราอินไปกับมัน หากเพื่อนๆ เป็นคนอ่อนไหว ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คงได้เสียน้ำตาให้กับมันเป็นลิตรๆ อย่างแน่นอน

Tokyo Magnitude 8.0 Ending Subbed: Melody by Shion Tsuji

วันหยุดยาวอย่างนี้ บางทีผมก็ไม่รู้จะหาจุดหมายที่ไหนไว้สัญจรไปถึงเหมือนกัน เลยได้แต่อยู่เฝ้าบ้าน นั่งๆ นอนๆ ไปตามประสา เลือกหนังที่อยากดูมานานมาเปิด วันนี้ก็เลยถือโอกาสเล่าถึงหนังเก่าๆ เรื่องนึง ที่คิดว่าหลายคนคงผ่านตามาแล้ว และหลายคนน่าจะยังจำกันได้

“The Beach”

ภาพยนตร์ในปี 2000 ของ Danny Boyle ผู้กำกับที่มีสไตล์โดดเด่นไม่เหมือนใคร ถ้าตามดูหนังแต่ละเรื่องของเขา ก็จะพบเอกลักษณ์ที่บางครั้งมันก็อธิบายได้ แต่รู้สึกได้อยู่ในนั้นเสมอๆ เรียกได้ว่า เขามี “ลายเซ็น” ว่างั้นเถอะ

หลังเคยมาถ่ายทำที่เมืองไทย แล้วก็มีปัญหากันเรื่องทำลายสิ่งแวดล้อม เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ ผมไม่ได้ดูในโรง แล้วก็พยายามจะหามาดูเรื่อยมา จนในที่สุด วันนี้ ก็ได้ดูจนได้ ห่างจากปีที่ฉายมาถึง 9 ปีทีเดียว

คราวนี้ แดนนี่หยิบจับเรื่องนี้ของข่าวเกาะที่มีชายหาดสวรรค์ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก มันอยู่ในเมืองไทย ชายหนุ่มชาวอเมริกัน (Leonardo DiCaprio) นายหนึ่งที่มาเที่ยวเมืองไทย พักที่ถนนข้าวสาร ในที่พักแสนโกโรโกโส จนได้พบกับชายที่เมายาส่งแผนที่ของเกาะดังกล่าวมาให้ ความอยากหาอะไรใหม่ๆ ให้กับชีวิตจึงพาให้เขาลองค้นหาเกาะและชายหาดนั้นดู จึงชักชวนสองหนุ่มสาวห้องข้างๆ (ที่เขาก็แอบปิ๊งสาวเจ้าเสียด้วย) ไปตามหามันด้วยกัน

เกาะแห่งนั้น จริงๆ แล้วมันไม่ได้หายากแต่ประการใด ก็มันอยู่ห่างจากเกาะพะงันไปเพียงกิโลเดียวเท่านั้น ในที่สุด พวกเขาก็ไปถึง ก่อนจะพบว่าที่นั่นไม่ได้เป็นเกาะที่ไม่มีค้นพบแต่อย่างใด มีผู้มาก่อนแล้วถึง 2 กลุ่มด้วยกัน กลุ่มหนึ่งใช้เป็นพื้นที่ทำสิ่งผิดกฎหมาย กับอีกกลุ่มเป็นคนหลากชาติที่มาสร้างชุมชนของตนเองเลยทีเดียว

ปัญหาก็คือ ความลับไม่มีในโลก พระเอกเก็บความลับไม่ได้ แม้จะปกปิดต่อกลุ่มคนมานาน วันนึง มันก็แตกออก เฉกเช่นเดียวกับชุมชนลับแห่งนั้น ไม่นาน มันจะไม่ลับอีกต่อไป

The Beach ตั้งคำถามให้กับผู้ชมในบางสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกมนุษย์ เรารักธรรมชาติหรือเรารักความสนุก หลายครั้งที่เราไปเที่ยวตามแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ แต่กลับไปปาร์ตี้ฟูลมูน เอาความอึกทึกไปสู่ธรรมชาติที่เงียบสงบ หลายคนพยายามค้นหาดินแดนที่ไม่มีใครค้นพบ ไร้การคุกคามจากมนุษย์ และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเก็บไว้เป็นความลับ แต่ก็ต้องกลับไปอ่านย่อหน้าที่แล้วใหม่

เมืองไทยใน The Beach ถ้าเป็นคนไทยดู จะนึกได้อย่างเดียวว่า นี่บ้านตูมันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอนี่ มีคนขายของที่ตามตื้อและพูดจาดูถูกนักท่องเที่ยว มีการลักลอบปลูกกัญชา มีห้องพักที่โคตรโสโครก …มันแย่อย่างนั้นเชียวหรือ จริงๆ ก็ต้องบอกว่า มันเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนบท โดยเอาฉากเมืองไทยไปอยู่ในนั้น จุดหนึ่ง มันอาจทำให้ไทยเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แต่อีกจุด มันคือการเอาภาพลักษณ์แย่ๆ ของบ้านเราไปเปิดสู่สายคนคนเป็นสิบเป็นพันล้าน

Leonardo DiCaprio นับเป็นนักแสดงหนุ่มที่มีผลงานเด่นๆ อย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ฟูเฟื่องเหมือนในช่วงแรกๆ นัก แต่ความเจ้าบทบาทก็ทำให้เขาไม่เคยตกต่ำ นอกจากจะได้ชมผลงานการแสดงของเขาแล้ว เรายังได้ดูนางเอกสาว Virginie Ledoyen ชาวฝรั่งเศส หน้าตาคมน่ารักโดนใจผมยิ่งนักแล

สรุปแล้ว ผมเริ่มจะกลายแฟน Danny Boyle เข้าไปทุกวันแล้วสินะ นับแล้ว ผมก็ดูผลงานแกมาหลายเรื่องแล้วนิ

• Trainspotting (1996)
• The Beach (2000)
• 28 Days Later (2002)
• Sunshine (2007)
• 28 Weeks Later (2007) (executive producer)
• Slumdog Millionaire (2008)

——————-

ข้อมูลภาพยนตร์
ชื่อภาพยนตร์: The Beach
ผู้กำกับภาพยนตร์: Danny Boyle
ดารานำแสดง: Leonardo DiCaprio, Virginie Ledoyen, Guillaume Canet, Tilda Swinton, Robert Carlyle
ผู้เขียนบท: John Hodge (screenplay), Alex Garland (novel)
ความยาว: 119 นาที
สตูดิโอ: Figment Films

เพียงไม่กี่วันหลังหนังหายนะเรื่องใหม่ของ Roland Emmerich อย่าง “2012″ หรือ “2012 วันสิ้นโลก” เข้าฉายในประเทศสยาม ผมก็พาตัวเองเข้าไปดูถึงในโรงจนได้ โรงเดิมที่ใช้บริการก็ไม่ใช่ที่ไหน ภาวลัยของพารากอนซีเนเพล็กซ์เจ้าเก่านั่นเอง รอบค่ำๆ กำลังดีทีเดียว

เมื่อเจ้าพ่อหนังหายนะของมนุษยชาติ กลับมาอีกครั้ง มันกลายเป็นหนังที่ทุกคนต้องดูเสียทุกที ด้วยสเกลของ CG ที่มหึมาชนิดที่ถ้าทำไม่สมจริง มีหวังโดนด่าเละแน่ๆ มันจึงไม่ใช่หนังที่จะมีมาให้ชมกันบ่อยๆ และเมื่อมาทั้งที แม้จะต้องไปนั่งดูหายนะของตัวเอง ยังไงก็ต้องไปดู

เมื่อโลกถึงกาลอวสาน ด้วยเหตุพ้องต้องกันหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะเมื่อโยงเอาปฏิทินของเผ่ามายา ที่บอกว่า 21 ธ.ค. 2012 จะเป็นวันสิ้นโลก ประกอบเข้ากับเหตุการณ์ที่ดูจะประจวบเหมาะมาเกิดในช่วงเดียวกัน จนพาให้เกิดปรากฏการณ์หลายๆ อย่างที่ดูจะซ้ำรอยกับช่วงที่ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้

หนังเริ่มต้นด้วยการนำเราไปรู้จักกับ แจ็คสัน เคอร์ติส (จอห์น คูแซ็ค) นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์โนเนม ที่มีชีวิตครอบครัวที่ไม่ค่อยจะสมบูรณ์สักเท่าไหร่ ชีวิตการงานดูจะทำให้ลูกชายลดความเชื่อมั่นในตัวเขาลงไปเยอะ ขณะที่เมียเก่าก็คบอยู่กับแฟนใหม่ที่เป็นแพทย์ศัลยกรรม ก่อนจะได้พบว่า มีเหตุบางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นที่เยลโลสโตน อุทยานแห่งชาติที่เขาคุ้นเคย

แน่นอนว่า เรื่องราวบางอย่างมีเงื่อนงำ และถูกปกปิดไว้ คุณคงเห็นภาพแล้วจากตัวอย่างหนัง ที่เปิดให้เห็นภาพของหายนะทางธรรมชาติที่ทำลายทั้งมนุษย์และสัตว์ แน่นอน เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นจริงในหนัง แต่มีบางอย่างที่คุณต้องไปดูเพิ่มเอาเอง เพราะผมเล่าไม่ได้ เอาเป็นว่า มันเป็น “อลังการหายนะ” อย่างแท้จริงก็แล้วกัน

ในหนัง เราได้พบกับแคแรคเตอร์ต่างๆ ที่หลากหลาย ผู้เขียนบทก็พยายามจะแยกบนให้แต่ละคนต่างมีความลึกของตัวเอง และโดดเด่นออกมาพอๆ กัน ทำให้เราได้เห็นแง่มุมต่างๆ ของมนุษย์ แง่มุมที่เราต้องย้อนกลับมาดูตัวเองว่า มันใช่หรือไม่

ในวันที่เรากำลังจะสูญสิ้นชีวิต เราจะรวมตัวกันสู้ หรือเห็นแก่ตัวเอาเพียงตนที่รอดก่อนหรือไม่ เราคงไม่รู้ จนกว่าวันนั้นจะเกิดขึ้นจริงกับเรา

เราได้เห็นว่า มนุษย์บางส่วนยังคงดิ้นรนที่ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่ในนานที่สุด ในช่วงเวลาที่เห็นว่ายังพอจะมีทางรอดได้ แต่กับมนุษย์อีกส่วน เมื่อเห็นว่า การดิ้นรนไม่มีความหมาย ก็เตรียมตัวรับความตายอย่างกล้าหาญ

ตื่นเต้นในช่วงต้น ที่นั่งมองดูแล้ว ถ้าเจอจริงๆ ไม่ต้องหนีให้โง่ เพราะดูท่าจะไม่รอดอย่างตัวเอกในเรื่องเป็นแน่ ขณะที่ช่วงกลางกับเนือยลงไปจนมีหาวเข้ามาบ้างเป็นบางที ส่วนตอนท้ายนี่ลุ้นกันเยี่ยวเหนียว แต่จะจบยังไง …จะให้เล่างั้นรึ ไม่น่า…

2012 Five Minutes Scene | ซีนนี้ยาว 5 นาที อลังการหายนะจาก Roland Emmerich เขาล่ะ

เจอกับการเพิ่มราคาบัตรด้วยเหตุผลโง่ๆ ของเมเจอร์ฯ เข้าไป หนังยาว 2 ชั่วโมง 40 นาที บวกกับโฆษณาและตัวอย่างหนังยาวเหยียดเกินกว่าครึ่งชั่วโมง ตั๋วหนังถูกขายในราคาที่สูงกว่าปกติอีก 20 บาท มันเป็นความจำเป็นตรงไหนกันครับ แล้วผู้บริโภคคือบุคคลที่คุณต้องผลักภาระให้ใช่หรือไม่ บางครั้ง ผู้บริโภคก็อยากจะถามกลับไปเหมือนกันว่า ถ้าหนังมีความยาวที่น้อยกว่าเรื่องอื่นๆ คุณยินดีที่จะลดราคาตั๋วลงหรือไม่ครับ

ไปดูมาเรียบร้อยแล้วครับ กับหนังฮอลลีวู้ดที่กำกับโดยคนไทยเรื่องนี้ โดยได้โอกาสไปชมก่อนใคร แต่ดันไม่มีโอกาสได้เล่าในทันทีที่ดูหนังจบลง เพราะหลายภารกิจ เลยจำต้องยกยอดมาเล่าให้อ่านกันในวันนี้

ผมว่า หลายคนคงไม่รู้จักไม่มักคุ้นกับชื่อนี้ “Kevin Tancharoen” หรือเขียนไทยๆ ก็ เควิน ตันเจริญ เขาคือผู้กำกับภาพยนตร์ชีวิตนักศึกษาโรงเรียนศิลปะเรื่องที่ผมเพิ่งไปดูมา “Fame – ขอดังโดน โดน”

ภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นรีเมกของเวอร์ชั่นที่เคยดังและได้รับคำชื่นชมสุดๆ มาแล้วเมื่อปี 1980 แน่นอนว่า ผมยังไม่เคยได้ดูเวอร์ชั่นนั้น จึงมิอาจเปรียบเทียบใดๆ ได้ว่า มันดีกว่าหรือแย่กว่า และกว่าอย่างไร…

แต่หลายคนที่ได้ดูทั้งสองเวอร์ชั่นแล้ว ฟันธงว่า เวอร์ชันล่าสุดนี้ ทำไม่ถึง บ้างถึงกับสับแหลกเลยทีเดียว พร้อมชื่นชมในเวอร์ชั่นดั้งเดิมว่าขึ้นหิ้ง เมื่อผมได้ไปดูเวอร์ชั่นนี้ ผมก็พบว่า เมื่อดูหนังจบ พบความรู้สึกบางอย่างที่ใกล้เคียงกับคำว่า มันยังไม่ “โดน” จริงอย่างที่ชื่อหนังอยากจะเป็น ถ้าผมได้ดูทั้งสองเวอร์ชั่น ผมอาจจะรู้สึกได้อย่างที่หลายคนพูดถึงก็เป็นไปได้

หนังพูดถึงชีวิตสี่ปีในสถาบันสอนศิลปะ New York Academy of Performing Arts ที่ที่รวมเอาเยาวชนผู้มีความสามารถทางศิลปะแขนงต่างๆ ผู้มีความใฝ่ฝันที่จะเติบโตในเส้นทางสายศิลปะที่อาจแตกต่างกันไป สถานที่ที่รวมเอาคนร้อยพ่อพันแม่ที่ย่อมแตกต่างกันทั้งด้านนิสัย ความคิด และปัญหาส่วนตัว

หนังเล่าด้วยการแบ่งเป็น 4 องค์ตามปีที่พวกเขาใช้ชีวิตในการศึกษาและพัฒนาตัวเอง โดยมีตัวละครเด่นๆ อยู่หลายตัวที่มีสภาพปัญหาส่วนตัวแตกต่างกันไป เราได้รับรู้เรื่องราวปัญหาของแต่ละตัวละครอย่างบุคลิกส่วนตัวที่ปิดกั้นการแสดงออกของเขาเอง ปัญหาของครอบครัวที่ไม่สนับสนุนการเรียนศิลปะ ปัญหาของการถูกโกง หรือทางเลือกที่ต้องตัดสินใจเพื่อปัจจุบันและอนาคตของตัวเอง

และด้วยความที่ละครมีมากและการดำเนินเรื่องที่ต้องการให้เห็นเรื่องราวทั้งสี่ปีของแต่ละคน นั่นทำให้การเล่าเรื่องเป็นไปอย่างตื้นๆ เนื้อเรื่องที่ควรจะเป็น Coming of Age เราควรจะได้เห็นว่า ตัวละครประสบปัญหาอะไร แก้ไขปัญหาอย่างไร และเติบโตขึ้นอย่างไร แต่เรากลับไม่ได้เห็นอะไรมากนัก เห็นว่าแต่ละคนเจอปัญหา แล้วก็เห็นบางคนก้าวหน้าขึ้นมาได้ แต่ได้อย่างไร นั่นสิ ทำไมเราไม่เห็น ดารานักแสดงที่มารับบท นับว่าเป็นหน้าใหม่สำหรับหนังใหญ่ทั้งนั้น เพราะเห็นมาจากซีรี่ส์ทีวีเสียทั้งนั้น แต่ผมชอบนางเอก Kay Panabaker น่ารักดี

เพลงประกอบอยู่ในขั้นพอใช้ได้ ฉากเต้นดูอลังการสนุกสนานในช่วงท้ายๆ ของเรื่อง มุมมองของกล้องและการตัดต่อทำได้น่าสนใจเป็นจุดๆ ฉากต่างๆ ดูแคบน่าอึดอัดเล็กๆ แต่จุดสำคัญที่สุด คงเป็นเรื่องของการดำเนินเรื่องที่ไม่รู้ว่า ต้องการจะเล่าจุดไหน ต้องการสื่ออะไรที่ชัดเจนและสำคัญ

ความรู้สึกของคนที่ได้ดูอย่างผม เหมือนเข้ามาดูชีวิตของเด็กๆ แล้วพวกเขาก็จบไป ก็เท่านั้น…

ปล. ขอขอบคุณ กระปุก ที่ทำให้ผมได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ก่อนใครแบบฟรีๆ

————————-
ภาพยนตร์: Fame / ขอดังโดน โดน
กำกับการแสดง: Kevin Tancharoen
นำแสดง: Kay Panabaker, Asher Book, Naturi Naughton, Cody Longo
ความยาว: 107 นาที
สตูดิโอ: United Artists

หลังจากเปลี่ยนเมเจอร์ไปเป็นท่องเที่ยวเสียพักหนึ่ง หลายคนอาจจะงงว่าทำไมไม่เห็นเปลี่ยนกลับมาเป็นเมเจอร์หนังซะที เอาล่ะ วันนี้ ผมกลับมาแล้วครับ ผมได้ดูหนังในโรงอีกครั้ง ด้วยความอยากดูส่วนตัว ผมจึงเลือกเรื่องนี้ เป็นการประเดิมการกลับมาของบทความวิจารณ์หนังของ PatSonic.com อีกครั้ง

“The Time Traveler’s Wife – รักอมตะของชายท่องเวลา”

ผมเองก็ไม่ใช่นักอ่านตัวยงนะ ผมเองอ่านนิยายไม่กี่เรื่องหรอกในชีวิตนี้ แต่ผมก็เพิ่งได้รู้จักชื่อของนิยายขายดีเรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง จากการที่มันติดอันดับหนังสือขายดีของ Amazon จุดประกายให้ผมเริ่มสนใจ จนวันเวลาผันผ่านมาเพียงไม่นาน ผมก็ได้รู้ว่า มันถูกสร้างเป็นภาพยนตร์เรียบร้อยแล้ว รอฉาย

แล้วในที่สุด นิยายรักของผู้ชายนักท่องเวลาก็เข้าฉายในโรงภาพยนตร์แห่งประเทศสยาม…

เดินเข้าโรงหนังอีกครั้งเพื่อเสพหนังเรื่องใหม่ อยากรู้นักว่า ผู้ชายนักท่องเวลาจะมีความรักแบบไหน ยังไง วันนี้ ใจป้ำควักกระเป๋าซื้อตั๋วดูโรงดิจิตอลซะด้วย มิใช่อะไรหรอก โรงหนังมันบังคับอะ ฉายอยู่โรงเดียว เอาก็เอา

แต่ต้องยอมรับว่า โรงดิจิตอลให้ภาพคมชัดกว่าโรงธรรมดามากมายจริงๆ

Rachel McAdams กับบทบาทภรรยาของชายท่องเวลา ผมเพิ่งสำเหนียกว่า เธอน่ารักมากเมื่อยามยิ้ม โลกทั้งโลกละลายได้ในพริบตา เหมาะอย่างยิ่งกับบทผู้หญิงที่ทำให้ชายท่องเวลาหลงใหลได้ปลื้มลืมไม่ลงมาหลายปี เธอรับบทเป็น แคลร์ (Clare Abshire) ลูกสาวของผู้ชายนักล่า เธอพบกับผู้ชายที่จะมาเป็นสามีเธอในห้องสมุด สถานที่ที่เขาทำงานอยู่ ดึงตัวเขาไปทานอะไรด้วยกัน ก่อนจะบอกเรื่องราวที่เธอได้เจอกับเขามาก่อนหน้านั้น โดยที่เขาได้แต่ทำหน้างง เพราะไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนเลย

Eric Bana ในบทของ Henry De Tamble ชายหนุ่มบรรณารักษ์ผู้ท่องเวลาเป็นนิจศีล เพียงอึดใจเขาก็หายตัวไปปรากฏในที่อีกแห่งและอีกเวลาหนึ่ง ชีวิตที่ดูเหมือนจะมีสีสัน แต่จริงๆ แล้วน่าจะวุ่นวายไม่น้อย เมื่อการท่องเวลาเป็นไปอย่างไม่ทันตั้งตัวและไม่สามารถควบคุมได้ (แต่ไปๆ มาๆ ในหนังเหมือนว่า เฮนรี่ก็สามารถควบคุมได้เหมือนกันนะ ชักงง)

Robert Schwentke ผู้กำกับที่เคยสร้างผลงานจาก Fightplan หยิบเอานิยายขายดีของผู้เขียน Audrey Niffenegger มาเล่าเป็นหนัง เรื่องราวของผู้ชายที่ย้อนไปย้อนมาเล่นกับเวลาอยู่นับครั้งไม่ถ้วน หนังเลือกจะเล่าถึงการท่องเวลาในเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับความรักและนางเอก คนดูจะได้พบกับนางเอกตั้งแต่ยังเด็ก โตเป็นสาว จนเข้าสู่วัยกลางคน เพราะเฮนรี่ไปหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ความรักที่ดูไม่ธรรมดา ผู้หญิงคนหนึ่งจะอยู่กับผู้ชายที่ข้ามไปข้ามมาระหว่างเวลาได้หรือ? เขาอาจข้ามไปเมื่อไหร่ก็ได้ ไปทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่ เธอไม่อาจรู้ เพราะเขาก็ไม่อาจเผยบางสิ่งได้

บางครั้ง การรู้ก่อนก็ใช่จะเป็นสิ่งที่ดี

การที่คนเรามีชีวิตโดยไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดในวันข้างหน้า อาจจะดีกว่ารู้ก็ได้ แต่ในอีกแง่ การรู้ก่อน ก็อาจจะทำให้ใจเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ด้วยเช่นกัน

ผมไม่ได้อ่านในเวอร์ชั่นของนิยาย ไม่รู้ว่าผู้เขียนได้อธิบายไว้มากน้อยแค่ไหน แต่ในหนัง การท่องเวลาถูกเล่าอย่างคร่าวๆ เพื่อให้เห็นช่วงเวลาต่างๆ ของชีวิตนางเอก เริ่มแรก หนังเล่าถึงวันแรกที่เฮนรี่ค้นพบความสามารถในการท่องเวลาของตัวเองในช่วงต้น ก่อนจะกลายเป็นหนังรักที่สุดแสนโรแมนติก เป็นช่วงที่ดูหนังไปด้วยความสุข ขณะที่ในใจคิดไปล่วงหน้าแล้วว่าจุดหักเหจะต้องเข้ามาในวันหนึ่ง ก่อนที่เรื่องราวในอีกอารมณ์จะดำเนินในช่วงท้าย

——————————-

ภาพยนตร์ : The Time Traveler’s Wife / รักอมตะของชายท่องเวลา
กำกับการแสดง : Robert Schwentke (Flightplan)
นำแสดง : Eric Bana, Rachel McAdams
ความยาว : 107 นาที
สตูดิโอ : New Line Cinema

2-3 วันก่อนที่ผมจะได้ไปดู “District 9″ ในโรง ผมพบกับข้อความบอกไว้ใน twitter ด้วยความเห็นที่แตกต่างกันไป บ้างก็ว่าดี บ้างก็ว่าชอบ บ้างก็ผิดหวัง แต่จุดหนึ่งที่ทำให้ผมเข้าใจว่าจะไปเจออะไรก็คือ การที่มีคนบอกว่า มันเป็นหนังสิทธิมนุษย(ด่างดาว)ชน ซึ่งนั่นทำให้ผมเข้าใจว่า จะได้เจออะไรที่ต่างไปจากความคาดหวังที่เกิดหลังการได้ดูตัวอย่างหนัง

ตัวอย่างหนังอาจจะทำให้เรารู้สึกว่านี่คือหนังแอ็คชั่นอลังการ ที่มีพล็อตค่อนข้างแตกต่างไปจากที่เคยดู แต่ความจริงที่เห็นในโรงนั้นมันไม่ใช่ District 9 มีลักษณะการดำเนินเรื่องในลักษณะของหนังสารคดีมากกว่าจะเป็นหนังแอ็คชั่น

ชื่อของ Peter Jackson คนทำหนังโนเนมที่โผล่ขึ้นมาทำหนังระดับอภิมหากาพย์อย่าง “Lord of the Rings” ทำให้หลายคนคาดหวังว่า นี่จะต้องเป็นสุดยอดหนังที่ต้องดู แต่ความจริง Peter Jackson นั่งแท่นเป็นผู้อำนวยการสร้าง หากผู้กำกับตัวจริง คือ Neill Blomkamp ผู้ที่สร้างชื่อมาจากการทำแอนิเมชั่น 3 มิติที่ฉายทางทีวี แต่หาใช่คนที่เราคุ้นชื่อไม่ เรื่องราวหนังยาวที่พัฒนามาจาก “Alive in Joburg” หนังสั้นของของ Blomkamp นั่นเอง

น่าตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่หยอกกับภาพที่หนังตัวอย่างสร้างความอยากดูให้กับเรา สำหรับคนที่คาดหวังว่าจะได้สนุกกับหนังมนุษย์ต่างดาวมันๆ ต้องขอบอกว่า อย่าไปตั้งความหวังแบบนั้น แม้ว่าหนังเรื่องนี้ อาจจะมีฉากแอ็คชั่นบ้าง แต่โดยรวมแล้วหนังไม่ได้มีจุดประสงค์จะเป็นหนังแอ็คชั่นเต็มตัว หากมีส่วนผสมของความเป็นหนังไซไฟ, ดราม่า และทริลเลอร์ ที่นำเสนอในรูปแบบของหนังสารคดี ฟังดูอาจแปลกประหลาด แต่ต้องชมว่า พวกเขาช่างคิดจริงๆ กับเนื้อหาที่ค่อนข้างแฝงแนวความคิดอยู่เยอะพอสมควร แต่ในขณะเดียวกัน ก็ให้ความบันเทิงกับเราได้ผ่านตัวละครที่ดูเป็นหนังมนุษย์ต่างดาว

เรื่องราวของหนัง มันคือเรื่องราวของ Wikus van de Merwe คนๆ หนึ่งที่บังเอิญจับพลัดจับผลูได้เป็นหัวหน้าภารกิจเท่านั้นเอง เพียงแต่มันเป็นภารกิจที่ดูไม่มีใครอยากจะทำ ในที่สุด ก็ตกลงปลงใจให้คนที่ดูไม่ฉลาดที่สุดเป็นคนทำ นั่นคือเป็นตัวแทนของ MNU ในการเข้าไปเจรจากับมนุษย์ต่างที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์กุ้งในค่ายกักกันนาม District 9 (เขต 9) เพื่อให้ยอมย้ายไปอยู่เขตใหม่ที่ห่างไกลเขตเมืองโจฮันเนสเบิร์กออกไป หากแต่ความจริงแล้ว องค์กรนี้กลับมาจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่างที่คนนอกอาจไม่ได้รับรู้

MNU คืออะไร?

ผมไปค้นมา MNU คือ Multinational United องค์กรอิสระที่รับจ้างทางทหาร แต่ในหนัง ผมเห็นขึ้นซับว่า สนส. ไม่เข้าใจว่าจะแปลไทยทำไมเหมือนกัน

ภารกิจที่วิคัสได้รับมา ไม่ใช่ภารกิจที่น่าทำเท่าไหร่ จึงไม่มีใครอยากทำมัน การเจรจาให้พวกกุ้งเซ็นหนังสือยินยอมพร้อมใจไม่ใช่เรื่องที่จะทำกันง่ายๆ ค่ายกักกันมนุษย์ต่างดาวก็เหมือนค่ายกักกันของพวกหลบหนีเข้าเมือง พวกอพยพ หรือพวกอะไรก็แล้วแต่ที่ดูเป็นพวกชนชั้นที่ต้อยต่ำกว่า แน่นอนว่า การถูกกดขี่เป็นเรื่องเกิดขึ้นจนชินตา เพียงแต่หนังเลือกที่จะให้พวกนั้นเป็นพวกต่างดาวแทน ยานลำยักษ์ที่จอดอยู่เหนือเมืองนั่นมา 20 ปีไม่เคยเคลื่อนไปไหน ค่ายกักกันจึงกลายเป็นสลัมไป แถมยังมีทุกอย่างที่แหล่งเสื่อมโทรมควรจะมี รวมทั้งมาเฟียที่เป็นมนุษย์โลก

ดูแล้วผมว่า หนังให้แง่คิดถึงความเป็นจริงในสังคมมนุษย์โลกบางอย่างที่เราอาจจะเห็นอยู่ แต่ทำเป็นละลืมมันไป ในความเป็นจริง ผมคิดว่า มนุษย์ต่างก็มีสองมาตรฐานในตนเอง (แต่เลือกที่จะมองว่าคนอื่นสองมาตรฐานเสียมากกว่า) เราอาจะเหยียดหยามคนที่อื่นที่เราเห็นว่าต่ำกว่า แต่อีกด้าน เราก็อาจตักตวงผลประโยชน์ของคนอื่นโดยไม่มองว่าตนนั่นแหละ กำลังทำสิ่งที่ควรเรียกว่าต่ำอยู่ หรือเราเองเสียอีกที่วันหนึ่งต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นอีกพวกเพื่อความอยู่รอดหรือเพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการ ไม่รู้สิ ผมว่ายังมีอีกหลายแง่มุม ที่ผมอาจจะไม่ได้พูดถึง หรือยังคิดไปไม่ถึง

นี่ไม่ใช่หนังที่ดูเอาสนุก ขนาดฉากเปิดเรื่องยังเล่นการบทสัมภาษณ์ยาวเป็นสิบนาที สำหรับคนที่ไม่ได้เตรียมใจมาพบกับสิ่งที่ตรงข้ามกับความคาดหวัง คงรู้สึกเกลียดหนังเรื่องนี้ไปได้เหมือนกัน ภาพออกมาในลักษณะของแฮนด์เฮลด์ มุมกล้องที่สั่นไหวตลอดเรื่อง อาจจะทำให้มึนหัวเอาได้เหมือนกันนะ

แต่ลองมองดูเถอะ นี่คือการจำลองความเป็นมนุษย์ในโลกของความจริงผ่านเรื่องราวสมมติ มันอาจได้อะไรมากกว่าจะมองแค่สิ่งที่ผิดจากความคาดหวังก็เป็นได้ คนที่เรามองว่าเขาต่ำและน่าเหยียดหยาม อาจจะสร้างสิ่งอันสูงและล้ำกว่าที่เราทำอยู่.. มันก็อาจเป็นไปได้

ผมเองสับสนอยู่เลยว่า ไปๆ มาๆ ผมมาอยู่ข้างมนุษย์ต่างดาวได้ยังไงเนี่ย

บางครั้ง ภาพยนตร์ที่เราประทับใจ ก็มักจะมาให้เราเจอโดยไม่ได้คาดคิด ครั้งหนึ่ง ผมเคยเขียนถึง โปสเตอร์หนังที่ผมชอบ หนึ่งในนั้นก็คือ โปสเตอร์ของหนังเรื่องนี้ “August Rush” ในวันนั้น ผมยังไม่รู้จัก ว่ามันเป็นอย่างไร

แต่วันนี้ ผมได้รู้จักกับมันแล้ว…

เด็กคนหนึ่ง ที่เกิดมาแตกต่าง เขาไม่รู้ว่า พ่อแม่ของเขาเป็นใคร อยู่ที่ไหน แต่ประสาทการรับรู้ทางเสียงที่แสนพิเศษ ทำให้เขารับรู้เสียงของทุกสิ่งอย่างชัดเจน ทุกสิ่งคือเสียงดนตรี ในว่าจะในสายลม ในอากาศ ในแสงสว่าง

สิ่งเดียวที่เขาใฝ่หาก็คือ การได้พบกับพ่อและแม่ที่แท้จริงของตน…

ภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาดั่งนิทานเรื่องหนึ่ง พาเราไปพบกับการตามหาพ่อแม่ที่เหนือจินตนาการ การใช้เพียงหูเพื่อตามหาไม่ใช่เรื่องที่ธรรมดาในโลกความจริง แต่เมื่อมันอยู่บนแผ่นฟิล์ม มายาจึงบังเกิด Evan Taylor เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หรืออะไรเทือกๆ นั้น เข้าไม่รู้ว่าพ่อแม่อยู่ที่ไหน แต่วันหนึ่ง เขาก็เดินออกจากบ้าน ไปตามหาบุคคลผู้ให้กำเนิด

ในวันวาน Lyla Novacek แม่ของเขา เป็นนักเชลโลจากสถาบันที่มีชื่อเสียง ส่วน Louis Connelly พ่อของเขาก็เป็นชายหนุ่มรูปหล่อ มือกีตาร์และนักร้องที่กำลังสร้างชื่อ ทั้งสองต่างชอบในสิ่งที่แตกต่าง แต่มีจุดร่วมเดียวกันคือดนตรี วันที่พวกเขามาเจอกัน มันเหมือนกับการได้เจอเนื้อคู่ แม่เหล็กต่างขั้วดึงดูดเข้าหากันเพื่อแค่ถูกวางให้อยู่ใกล้ๆ แต่โชคชะตาเล่นตลก พัดพาให้ต่างต้องพลัดพรากกันไป

นาน 11 ปี… เท่าอายุของ Evan

ผมชอบในเนื้อหาเกินจริงของหนังเรื่องนี้จริงๆ เด็กคนหนึ่งที่อัจฉริยะเกินมนุษย์จนผมนึกไปว่า เขาต้องเป็นมนุษย์ต่างดาวแน่ๆ พอๆ กับพ่อแม่ของเขา ต่างสื่อถึงกันได้ด้วยเสียงดนตรี ด้วยหูทั้งสองข้างของตน เสียงดนตรีที่ไพเราะโดนใจ ใครที่รักเสียงเพลงคงชอบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก

เพลงร็อกเนียนๆ กับดนตรีคลาสสิกอลังการ ถูกหลอมรวมอยู่ในเพลงเดียวกัน สุดยอดมากมาย

ดูแล้วซึ้ง ดูแล้วอิน August Rush เด็กชายผู้ใช้หูหาพ่อแม่ของตนเอง

——————————–

ภาพยนตร์ : August Rush
ปี : 2007
กำกับภาพยนตร์ : Kirsten Sheridan
นำแสดง : Freddie Highmore, Keri Russell, Jonathan Rhys Meyers, Robin Williams