PatSonic

นานมากแล้ว ที่ผมอ่านหนังสือวรรณกรรมเล่มหนาๆ จนจบเล่ม ปกติก็ไม่ค่อยซื้อวรรณกรรมอยู่แล้ว เพราะเป็นพวกอ่านช้า ประกอบกับไม่ค่อยจะหยิบมาอ่าน อ่านแล้วก็ไม่ค่อยจะยอมจบ ครั้งนี้เลยยืมเขาอ่าน ผลักดันให้อ่านไปเรื่อยๆ จนจบเล่มได้ ไม่น่าเชื่อ!

ชีวิตผมอยู่ได้ด้วยแรงบันดาลใจจริงๆ ครับ

นี่คือวรรณกรรมระดับเบสต์เซลเลอร์ จากนักเขียนหน้าใหม่เชื้อสายอัฟกัน ที่ลุกขึ้นมาเขียนเรื่องราวของบ้านเกิดตัวเอง … อัฟกานิสถาน

“เด็กเก็บว่าว - The Kite Runner”

คงเป็นการยาก ที่ใครสักคนจะประสบความสำเร็จจากวรรณกรรมขนาดยาวเล่มแรกในชีวิต แต่ ฮาเหล็ด โฮเซนี่ ทำมันได้ แถมมันได้ถูกถ่ายทอดและดัดแปลงเป็นภาพยนตร์แล้วด้วย

สุดยอดจริงๆ

อ่านต่อ »

เคยคิดไหมครับ ว่าอัลบั้มเพลงอัลบั้มนึงนี่ จะอยู่ในกระแสได้นานเท่าไหร่กัน 3 เดือน 4 เดือน หรือ 6 เดือน แต่ผมว่าอัลบั้มนี้ มันอยู่ได้โคตรนานทีเดียว

BOYdPOD : BitterSweet

ตั้งแต่เริ่มปล่อยให้ดาวน์โหลดกันทีละเพลงในเว็บทรู จนเริ่มขายกับซิม มามีคอนเสิร์ตใหญ่ พร้อมขายแพ็กเกจใหม่ จนมาถึงหนังสั้นที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัลบั้มชุดนี้ นี่มันหลายปีเหมือนกันนะนี่

วันนี้ ผมได้ไปดู “หวานขม BitterSweet BOYdPOD The Short Film” มาครับ รวมหนังสั้นจากผู้กำกับ “แฟนฉัน” เอ๊ย ผู้กำกับจากกลุ่มจอกว้างฟิล์ม ทำออกมาในนาม M Picture แล้วก็ได้เบียร์หน้าใหม่ Federbrau มาเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ ไม่แน่ใจว่า ภาพยนตร์สั้นชุดนี้มีขายตั๋วดูตามปกติกันหรือเปล่า แต่เท่าที่เห็นมีแจกตามเว็บของสปอนเซอร์เอง กับเจ้าที่ผมได้ตั๋วมาดูนี่แหละ Kapook อีกแย้ว อิอิ

อ่านต่อ »

บางครั้งโชคชะตาก็ทำให้เราต้องปวดหัว อย่างวันนี้ ผมได้รับ tag ผ่านชุมชน Multiply ให้ต้องมานั่งหาหนัง 5 เรื่องที่ทำให้ตัวเองเสียน้ำตา ปกติ ผมไม่ค่อยชอบเล่นเท่าไหร่นะ การ tag กันเนี่ย 2 หนที่เคยเล่นไป ก็ไม่ได้เต็มใจมากนัก ครั้งนี้ โดนเล่นใน Multiply ที่ไม่ค่อยได้เข้าใจไปสร้างสัมพันธ์ในนั้นสักเท่าไหร่ เลยยิ่งลำบากในการ tag เลยเอาเป็นว่า ในฐานะที่ได้รับมาแล้ว ก็จะเขียนถึง พร้อมทั้งเอามาลง 2 ที่ไปเลย และจะไม่ tag ต่อใคร

ถือเป็นหนึ่งในบทความที่ผมอยากจะสื่อสารถึงคนอ่านบล็อกของผมก็แล้วกันนะครับ ส่วนใครจะอยากจะเขียนต่อผม อันนี้ ก็ไม่ว่ากันครับ

ผมเอง ดูหนังบ่อยก็จริง แต่ก็ใช่จะจดจำเรื่องราวของหนังที่ดูไปแล้วได้หมด เวลาผ่าน ผมก็ลืม การขุดขึ้นมาเขียนจึงเป็นเรื่องลำบาก ขอเอาเรื่องใกล้ๆ มาเขียนถึงก็แล้วกัน

เริ่มกันเลยล่ะนะ

———————-

Midnight Sun

นี่คงเป็นเรื่องแรกเลยที่ผมนึกถึง เพราะยังจำได้จนทุกวันนี้ ว่าวันที่ได้ดูนั้น ผมอินกับมันมากเพียงใด เรื่องของสาวน้อยผู้เป็นโรค XP ที่ไม่สามารถต้องแสงอาทิตย์ได้ เธอจึงต้องใช้ชีวิตอยู่กับกลางคืน ซึ่งเป็นเวลาที่ชาวบ้านเขาหลับกันอยู่ ทุกคืนเธอจะเดินถือกีตาร์ 1 ตัวไปร้องเพลงอยู่คนเดียวในสวนสาธารณะ เพลงที่เธอแต่งเอง เสียงเธอกังวาลใส แต่แล้วเธอก็ได้พบผู้ชายทึ่มๆ อีกคน ที่จะเป็นดั่งแสงอาทิตย์ยามเที่ยงคืนให้กับเธอ

อ่านต่อ »

ถึงเวลาของเล่าเรื่องหนังแล้วสินะ ในฐานะที่นานๆ จะได้ไปดูหนังฟรีก่อนชาวบ้านเขาสักที (ปกติไปดูช้ากว่าชาวบ้านเขาอยู่บ่อยๆ) หลังจากบ่นๆ ว่าอยากดู “20th Century Boys” อยู่ วันนี้ได้ไปดูมาแล้วครับ ภาคปฐมบทของมัน ที่จัดโดย Kapook

ได้ดูฟรี แถมยังมีเสื้อมาให้ใส่ฟรีอีกต่างหาก

เหตุเกิดขึ้นที่ เมเจอร์ รัชโยธิน ที่วันนี้ ฝนตกต้อนรับ “เพื่อน” แต่เราไม่เปียก ช่างโชคดีเหลือหลาย ฝนหยุดพอดี รับตั๋วรับเสื้อเรียบร้อย ก็โดนบังคับให้ใส่เสื้อด้วย เอ้า เอาก็เอา เปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำเสร็จก็มาถ่ายรูปกันนิดหน่อย ก่อนจะไปหาไรกิน รอเวลา สองทุ่มเดินขึ้นมาใหม่ ในที่สุดก็ได้ดู อิอิ โรง 13

วันนี้ รู้สึกแปลกใจที่โฆษณาน้อยกว่าปกติ เหอๆ

เริ่มเรื่องก็นึกถึงมังงะที่เพิ่งอ่านทบทวนรอบใหม่ เพราะมันเริ่มเหมือนกันเด๊ะ ที่ฉากเคนจิเปิดเพลง “20th Century Boys” เพลงที่เป็นที่มาของชื่อเรื่องเลย เสร็จแล้วก็เปลี่ยนไปเล่าแบบใหม่ เล่าแบบไหน จะบอกดีมั้ยเนี่ย เหอๆ

อ่านต่อ »

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร เหมือนไม่อารมณ์เขียนบล็อก หลังงานแฟตมา เอาแต่ทำงาน ทำงาน และทำงาน แถมเจอเรื่องน่าเบื่อๆ แทรกซึมเข้ามาอีก งานเล็กงานน้อยสุมรุม ประกอบกับภารกิจเสาะหาของเล่นราคาแพงตัวใหม่ ไปๆ มาๆ ก็เลยไม่มีเวลาจะขีดๆ เขียนๆ แย่จังแฮะ

วันนี้ เลยขอหยิบเอาสิ่งที่เขียนสรุปๆ ไว้มาใช้งานไปก่อน

ผมดู ละครไทย มาตั้งแต่เด็กๆ พบเห็นความซ้ำซากมามากพอดู จนเดาออกมาหมดแล้ว ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไง ฉากนี้จะมีไดอะล็อกแบบไหน ผมว่า ผมไม่ได้้เป็นคนเดียว หลายคนก็คงรู้สึกอย่างผม เริ่มชินชากับความซ้ำซากกันมามากพอดู จนวันหนึ่ง…

ซีรี่ส์เกาหลี ซีรี่ส์ญี่ปุ่น ทะลักเข้าประเทศ คนไทยที่เริ่มเบื่อหน่ายความซ้ำซาก เริ่มยักย้ายถ่ายเทไปดูของนอก ไปๆ มาๆ กระแสความฟีเวอร์เริ่มหนักข้อ จนเป็นอย่างที่เห็นในปัจจุบัน ผมเองก็ได้ดูซีรี่ส์พวกนี้ไปกับเขาด้วย จนบางทีก็ติดไม่แพ้พวกสาวๆ เหมือนกัน ไปๆ มาๆ ก็เลยอุตริมานั่งเรียบเรียงว่า ทำไมเราถึงรู้สึกว่า ซี่รี่ต่างชาติพวกนี้มันดีกว่าละครบ้านเราเอง

อ่านต่อ »