Sex and the City | ฉัน เขา …เรา

ดูเหมือนช่วงนี้ ผมจะไม่ค่อยดูหนังตามกระแสสักเท่าไหร่ ไปๆ มาๆ กลับได้ดูหนังที่โดยส่วนตัว ไม่ได้มีความสนใจเป็นแรงผลักดันให้เข้าไปดูสักเท่าไหร่ คราวก่อน “Kungfu Panda” เข้าไปดู เพราะมันฟรี ครั้งนี้ก็เช่นกัน เข้าไปดู เพราะ “คนข้างๆ” เขาอยากดู

“Sex and the City”

ดั้งเดิมมันเป็นซีรีส์ทางทีวี คนข้างๆ ผมเขาชอบมาก ขณะที่ผมเองเฉยๆ แต่ในเมื่อเขาอยากดู ผมเลยบอกว่า “อะ ก็ได้ แต่ตัวเองเลี้ยงเขานะ” เป็นอันตกลง (แต่ผมก็จ่ายค่าป็อปคอร์นนะคร้าบ)

เรื่องราวของสี่สาวที่หลงใหลใน New York ก็ไม่รู้มันมีอะไรดีนักหนา เมืองนี้ แต่พวกเธอว่า เธอเข้ามาเพราะมันมีแรงกระตุ้น 2 อย่าง นั่นคือ แบรนด์เนม (Label) และ ความรัก (Love)

Read the rest of this entry »

Food Center ดินแดนแห่งความบังเอิญ และ การแย่งชิง

เมื่อวันก่อน ผมเดินทางไปถึงเมืองทอง เพื่อร่วมงานเทศกาลเสื้อยืด หลังจากใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมง ผมก็พบตัวเองเป็นผู้ชายที่หิวโซอยู่ในฮอลล์ขนาดใหญ่ ที่มีทั้งเสียงเพลงและการขายของ หกโมงแล้ว ผมเดินออกมาเพื่อหาอะไรกิน

พลันผมก็พบ Food Center หรือ Food Court หรือจะเรียกอะไรก็ตามใจ ผู้คนเดินไปมาบ้าง นั่งบ้าง เต็มห้องใหญ่ ความหิวชักพาให้ผมเดินเข้าไปภายใน สมองถามตัวเองว่า ผมควรจะหาโต๊ะก่อน หรือจะไปหาของกินก่อนดี ผู้คนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ผมจะหาโต๊ะว่างๆ เจอไหมถ้าผมเดินไปซื้อคูปองเสียก่อน

สุดท้าย ก็ต้องยอมที่จะไปซื้อคูปอง แล้วเดินหาของกิน ควักเงินในกระเป๋าแลกกับอาหารแล้วมาเดินหาโต๊ะ

จากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ผมพบโต๊ะว่างตัวหนึ่ง แต่ช้าไปแล้ว ยังไม่ทันที่ผมจะเดินไปถึงโต๊ะ น้องผู้หญิงคนหนึ่งก็จับจองมันไปเสียก่อนแล้ว เดินต่อจนสุด ผมพบโต๊ะหนึ่งว่างเปล่า ที่นั่งเหลือเพียงหนึ่ง ส่วนอีกสาม…เสียหาย ผมหมายถึงว่า โต๊ะที่นี่ จะมีเก้าอี้ติดอยู่กับมัน แต่เก้าอี้หายไปสาม มันจึงไม่มีใครนั่ง

ผมตัดสินใจวางราดหน้าร้อนๆ ของผมลงบนโต๊ะ อย่างน้อยก็คงพอจองเอาไว้ได้ก่อน

Read the rest of this entry »