25.12.2008
เวลา 06.10 น.
หมาน้อยกับหมูน้อยพบตัวเองอยู่ที่ถนนสายเดิม ในเมืองหลวงพระบาง เป็นอีกเช้าที่เราต้องตื่นกันอย่างเร็ว พร้อมเสียงเคาะประตูปลุกเราเช่นเช้าวันวาน วันนี้ เรามีกิจที่คนเมืองมรดกโลกเขาทำสืบต่อกันมาเนิ่นนาน นั่นคือ “การตักบาตรข้าวเหนียว”
ไกด์บอกเรา หลวงพระบาง ไม่ได้เป็นเมืองมรดกโลกเพียงสถาปัตยกรรม แต่ยังรวมไปถึงวัฒนธรรมด้วย

เช้าวันนั้น มีเสื่อสาดมาปูไว้เรียบร้อยเป็นทางยาว มีเก้าอี้ตัวเล็กๆ และกระติ๊บข้าวเหนียวเรียงราย เพราะกรุ๊ปทัวร์จัดไว้ให้พวกเราแล้ว สนนราคาที่เก็บกันไป กระติ๊บละ 100 บาท

24.12.2008 ณ หลวงพะบาง ปะเทดลาว
หมาน้อยสังเกตได้ว่า ทุกๆ ที่ที่เราไป จะพบร้านขายของที่ระลึกเรียงรายประกอบฉากอยู่ด้วยเสมอ นักท่องเที่ยวทั้งหลายก็ช้อปกันไปบ้าง ดูของกันเพลินๆ บ้างไปตามประสา นั่งรถสกายแล็ปไปกันต่อ
ลงจากรถปุ๊บ เราก็ไปถ่ายรูปกันที่บันไดวิเศษ…
เป็นบันไดที่ สอนวิ่งลงไปขึ้นเรือระหว่างตามหาไกด์น้อย ในเรื่อง “สะบายดี หลวงพระบาง” ที่เห็นเบื้องล่างนั้น ก็คือ น้ำของ นั่นเอง

เวลา 15.40 น.

ขึ้นจากบันไดมา ก็มาถึงอีกวัดแล้ว “วัดเชียงทอง ราชวระวิหาร” วัดสำคัญและวัดสวยอีกวัดของลาว ด้วยสถาปัตยกรรมที่เน้นสีดำและสีทอง ช่างตัดกันจนทำให้ดูโดดเด่นสะดุดตา เป็นวัดประจำเมืองหลวงพระบาง

เช้าตรู่ของอีกวันในเมืองมรดกโลก “หลวงพระบาง”
24.12.2008
เวลา 06.10 น.
หมูกะหมาถูกปลุกจากเสียงเคาะประตูของพนักงานเชื้อสายจีน ก่อนจะล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ ออกมาขึ้นรถสกายแล็ป ทันคันสุดท้ายที่มารอเราอยู่แล้ว วันนี้ เราไปทานมื้อเช้ากันง่ายๆ ไข่เจียว ขนมปัง กาแฟ ก่อนจะนั่งสกายแล็ปไปเที่ยวเมืองหลวงพระบางกันต่อ
เริ่มต้นที่แรก วัดอะไรสักวัดหนึ่งที่อยู่ใกล้กับแม่น้ำ จำได้คร่าวๆ ว่าชื่อ “วัดโพนไซ” วัดที่เราเข้าไปทำบุญไหว้พระกันในอุโบสถ สวดมนต์และรับศีลรับพร ระหว่างเดินออกมา พวกเราทุกคนได้รับของขวัญจากชาวบ้านเป็น ส้ม 1 ลูกกับข้าวเหนียวปิ้ง 1 ห่อ เป็นการต้อนรับแขกที่ดูอบอุ่นจริงๆ

หลังจากเก็บภาพสวยๆ ของวัดนี้แล้ว หมูกะหมาก็นั่งสกายแล็ปต่อไปยังอีกวัดที่ไม่ไกลกันนัก “วัดใหม่สุวันนะพูมาราม” (วัดใหม่สุวรรณภูมาราม) วัดนี้ก็สวยไม่แพ้กัน มีประวัติความเป็นมาที่ค่อนข้างสำคัญ

หลังจากแวะที่ศูนย์ส่งเสริมหัตถกรรม บ้านผานม กันพักเล็กๆ คณะนี้ก็เดินทางกันต่อ มุ่งหน้าสู่ “อุทยานแห่งชาติ น้ำตกตาดกวงสี” (Kouang Si Waterfall) น้ำตกที่สวยงามและมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของลาว
ที่นี่ เข้าไปก็เจอเลย “หมีดำ” สัตว์ป่าที่ทางลาวอนุรักษ์ไว้ เสียดาย เวลาโพล้เพล้ เป็นช่วงเวลาที่หมาน้อยปรับตั้งกล้องได้ยาก เลยหาภาพดีๆ ไม่ได้ เลยได้แต่ถ่ายคนคล้ายหมีมาแทน

น้ำตกกวงสีนี้ ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย ตรงที่สีของน้ำนั้น เป็นสีฟ้าอมเขียวเหมือนกับมรกตขุ่นๆ ไม่เคยเห็นที่ไหน น่าจะเกิดจากแร่ธาตุบางอย่างที่ประกอบอยู่ในน้ำ ส่งให้มันมีสีที่สวยงามไม่เหมือนใครอย่างนี้

หลังจากเริ่มต้น เล่าเรื่องลาวไป 2 ตอน ดูจะได้รับฟีดแบ็คมาพอสมควร แม้จะหายหน้าไปต่างจังหวัดมาหลายวัน ตอนนี้ได้เวลา เล่าเรื่องลาวของหมูกะหมาต่อแล้วสินะ
หลังจากเที่ยววัดสีสะเกด วัดที่มีสถาปัตยกรรมแบบขอมๆ กันไปแล้ว หมูกะหมาก็นั่งรถสัญชาติเกาหลีคันเดิมมาถึง “ร้านจินตะนา หัดถะกำ” เพื่อช้อปปิ้ง ซึ่งก็ไม่มีอะไรมาก ไปกับทัวร์ มิพักต้องห่วงเรื่องช้อป เพราะท่านต้องได้แวะเป็นเรื่องปกติ ส่วนเห็นของกับราคาแล้วจะอยากซื้อหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง
อย่าถามหมาเรื่องช้อปปิ้ง …เพราะหมาไม่ถนัด
แล้วเราก็ไปต่อ
23.12.2008
เวลา 10.40 น.
มาถึงแล้ว “ประตูไช” (ประตูชัย) ประตูที่เป็นเหมือนแลนด์มาร์กแห่งหนึ่งของลาว เมื่อฝรั่งเศสเคยครอบครองลาวอยู่ช่วงหนึ่ง ฝรั่งเศสมีประตูชัย ลาวก็เลยต้องมีประตูไช แต่ของลาวจะมีลักษณะที่อวบอ้วนกว่า
ด้วยเวลาที่ไกด์ให้มาไม่มากนัก จึงตัดสินใจไม่เสียตังค์และขึ้นไปข้างบน ที่เขาว่าจะเห็นทิวทัศน์ของเวียงจันทน์อันสวยงามเลยเชียว
ใกล้ๆ กับประตูไช จะมีน้ำพุขนาดใหญ่ แต่เขาไม่เปิดในช่วงที่เราไปเที่ยวชม ข้อมูลว่า จะเปิดให้ชมในเวลา 11 โมงเช้าและ 5 โมงเย็น (17 โมงแลง) เท่านั้น อดไป