รีวิวหนังแอนิเมชัน 5 Centimeters per Second ยามซากุระร่วงโรย | เหน็บหนาว โหยหา

ความจริง หลายคนน่าจะเคยได้ดูกันไปบ้างแล้ว และบางคนก็คงได้ดูกันไปหลายรอบ แต่สำหรับนายแพท นี่คงเป็นครั้งแรกที่จะได้ชมในโรงภาพยนตร์ แถมยังเป็น IMAX อีกต่างหาก มันจึงถือเป็นโอกาสครั้งสำคัญที่ไม่พลาดชม ‘5 Centimeters per Second’ หรือชื่อไทย ‘ยามซากุระร่วงโรย’ บนจอใหญ่ ระบบเสียงดีดี

คิดเห็นเช่นไรกับแอนิเมชันรวม 3 เรื่องสั้น..เรื่องนี้?

เหมือนเพื่อนที่ห่างหายกันไปนาน แล้วก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในวันที่วัยล่วงเลยมาพอควร แต่ความอ่อนไหวยังคงอยู่แฮะ กับแอนิเมชันที่เป็น 3 เรื่องสั้นเรียงต่อกัน เล่าการเดินทางผ่านกาลเวลาของชายหนุ่มที่ไม่เคยลืมเลือนหญิงคนเดียวในใจ กับ 3 ช่วงเวลาที่เขาเดินผ่าน จากจุดเริ่มต้นของซากุระที่โปรยปรายด้วยความเร็ว 5 เซนติเมตรต่อวินาที เขาต้องอดทนรอด้วยความคิดถึงและโหยหา ท่ามกลางมวลหิมะที่แสนเหน็บหนาว ความเหงาและโดดเดี่ยว ภาพสวยตรึงตาหากการเล่าที่กระโดดข้ามไปก็ทำได้เพียงบอกเล่าความรู้สึก แต่ไม่อาจเข้าใจทุกเหตุผล

แม้มันจะใกล้เคียงกับโลกจริง รักเดียวของหัวใจ กลับได้เพียงอยู่ในความทรงจำตลอดไป

เรื่องย่อหนัง ‘5 Centimeters per Second’

ในปี 1991 ทาคากิ โทโนะ (พากย์ญี่ปุ่นโดย Kenji Mizuhashi) และอาการิ (พากย์ญี่ปุ่นโดย Yoshimi Kondou) เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนประถม ช่วงเวลานั้น ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากจนถูกล้อว่าเป็นแฟนกัน แต่แล้วต่อมา เหตุเพราะหน้าที่การงานของพ่อแม่ ทำให้อาการิต้องย้ายไปอยู่ต่างเมือง ทั้งสองยังคงรักษาสัมพันธภาพด้วยการเขียนจดหมายติดต่อกันเรื่อยมา

ในวันที่ทาคากิพบว่าตนจำเป็นต้องย้ายที่เรียนอีกครั้งแถมห่างไกลจากอาการิยิ่งกว่าเดิม เขาจึงพยายามจะนัดเจอกับเธออีกครั้ง

รีวิวหนัง ‘ยามซากุระร่วงโรย’

นี่คือ ‘5 Centimeters per Second’ เวอร์แอนิเมชันที่ทางฟีนิกซ์เน็กซ์นำเข้ามาฉายเพื่อเรียกกระแสให้กับเวอร์หนังคนแสดง (Live Action) ที่กำลังจะเข้าฉายตามมา สำหรับคนที่ยังไม่เคยดู มันคือหนังที่เกิดจากแอนิเมชันเรื่องสั้น 3 เรื่องมาเล่าต่อเนื่องกัน นี่อาจไม่เหมือนรีวิวสักเท่าไหร่ อาจเป็นแค่คำรำพันของนายแพทต่อหนังแอนิเมชันเรื่องนี้..ก็เท่านั้น

บทที่ 1 “ซากุระ” .. ความโดดเดี่ยว ความคิดถึง และความเหน็บหนาว

เรื่องแรกจะเป็นความสัมพันธ์ของอาการิและทาคากิที่เรียนด้วยกันในช่วงประถม ก่อนจะห่างกันเพราะต้องย้ายบ้าน เรื่องราวในนั้นจึงอบอวลด้วยความคิดถึง ความโหยหา หนังถูกบอกเล่าผ่านเสียงอ่านจดหมายของฝ่ายหญิง ประกอบภาพบรรยากาศของช่วงฤดูกาลต่าง ๆ โดยเฉพาะช่วงหน้าหนาวที่หิมะร่วงหล่น จนเราแทบจะไม่ได้เห็นซากุระอย่างชื่อตอนกันเลย

การย้ายแล้วย้ายอีก ทำให้ระยะทางที่ไกลกันอยู่แล้ว ก็กลับยิ่งห่างกันมากขึ้นไปอีก ทำให้สองคนต้องนัดพบกันให้หายคิดถึงสักที ทว่า หิมะและความหนาวเหน็บกลับเป็นอีกหนึ่งอุปสรรคที่ทำให้การพบกันช่างแสนยากเย็น ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่า พวกเขาจะได้เจอกัน ช่วงนี้ น้ำตาจะเอ่อหน่อย ๆ

เหมือนความเป็นวัยรุ่นมันจะกลับมาทำงานอีกครั้ง

บทที่ 2 “คอสโมนอท” .. ความโหยหากับการแอบรัก

ดูเหมือนระยะทางที่ยิ่งห่างและเวลาที่ล่วงเลย จะยิ่งผลักให้ความสัมพันธ์ของอาการิและทาคากิยิ่งต้องเหินห่าง เมื่อหนังเดินทางมาถึงเรื่องสั้นที่สอง ช่วงมัธยมนี้ มีตัวละครใหม่เข้ามา คานาเอะ สุมิดะ (พากย์ญี่ปุ่นโดย Satomi Hanamura) ที่จะเรียกกันว่า โทโนะ และ สุมิดะ

ช่วงนี้ การส่งเมลทางมือถือจะเป็นวิธีหลักแทนการเขียนจดหมาย แต่ทว่า การที่ทาคากิยังคงฝังใจกับอาการิ ทำให้แม้คานาเอะจะแสดงออกมากเท่าใดว่าชอบเขา ก็ไม่เคยมีเสียงตอบรับกลับมาเลยสักครั้ง

เรื่องนี้จะมีเรื่องความสนใจและความฝันถึงอนาคตเข้ามาร่วมด้วย ทาคากิที่สนใจเรื่องอวกาศ และญี่ปุ่นที่เจริญถึงขั้นส่งกระสวยขึ้นไปบนฟ้า งานภาพจึงสวยแปลกตาว่าเรื่องแรก ทั้งได้เห็นความมุ่งมั่นในการฝึกเซิร์ฟของคานาเอะ

บทที่ 3 “ห้าเซนติเมตรต่อวินาที”

ความจริงในทุกเรื่อง จะพูดถึงตัวเลขอัตราความเร็วอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็น ห้าเซนติเมตรต่อวินาที — ความเร็วของซากุระที่ร่วงหล่นลงพื้น, ความเร็วของกระสวยอวกาศ และความเร็วของหิมะ

เรื่องนี้จะบอกเล่าถึงช่วงเวลาที่ทั้งคู่อยู่ในวัยทำงานแล้ว หนทางที่ไม่เคยบรรจบกันอีกเลย ก็ดูเหมือนจะยิ่งไกลห่างออกไป ทางรถไฟที่ขวางกั้นถูกหยิบมาใช้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีเพียงถ้อยคำและความทรงจำเท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในหัวใจของเขา บทเพลงอันไพเราะ ความหมายอันลึกซึ้ง

ถูกถ่ายทอดออกมาคล้ายมิวสิควิดีโอ…ก่อนทุกอย่างจะจบลง

Taglines: A chain of short stories about their distance

โดยรวมๆ แล้วมันก็คือซีรีส์ของ 3 แอนิเมชันเรื่องสั้นที่ว่าด้วยชีวิตของชายคนหนึ่งที่ไม่ยอมมูฟออนจากหญิงที่เป็นเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก และความสัมพันธ์ที่เหินห่างเพราะระยะทางและเวลา ซึ่งจะผ่านไปกี่ปี ๆ ได้กลับมาดูอีกครั้งก็ยังตะลึงและชื่นชมในด้านงานภาพ ที่สอดประสานได้ดีกับเพลงประกอบ ภาพของหิมะโปรยปรายในมุมต่าง ๆ มันช่างมหัศจรรย์จนเหมือนภาพฝัน หิมะที่โปรยปราย พาคนดูรู้สึกหนาวเหน็บไปพร้อมกับมัน ซากุระที่มาเพียงน้อยนิดพาความอบอุ่นใจในช่วงแรก แต่กลับกลายเป็นหม่นเศร้าในช่วงท้าย

เรื่องราวเดินไปพร้อมถ้อยคำที่รำพันจนคล้ายเอ่ยบทกวี ที่อาจดูเจื้อยแจ้วไปบ้าง หากแต่มันก็อาจเป็นแง่จริงของชีวิต

คนบางคน ผ่านมาเพื่อให้เราจดจำ..ชั่วชีวิต แต่ไม่เคยได้ครองคู่กัน

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง