รีวิวหนัง Number One นับหนึ่งถึงมื้อแม่ | เรียกน้ำตา ดูแล้วอยากกลับบ้าน

บางครั้งบางที คนเราก็มักจะลืมเลือนคนที่รักเรา คนที่ให้กำเนิดเรา คนที่ทำอาหารให้เรากิน เลี้ยงเราจนโต ถ้ามีหนังเกาหลีสักเรื่องที่บอกเล่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกได้ดี โดยใช้แฟนตาซีเข้ามาเสริมสร้างพล็อต ก็คงต้องยกให้กับเรื่องนี้ ‘Number One‘ หรือชื่อไทย ‘นับหนึ่งถึงมื้อแม่’ ที่กำลังเข้าฉายในโรงภาพยนตร์บ้านเราครับ

คิดเห็นเช่นไรกับหนังเกาหลีแนวครอบครัวเรื่องนี้?

หนังดราม่าครอบครัวที่หยิบมาพล็อตแฟนตาซีมารับใช้เรื่องราวให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ลูกชายที่มองเห็นตัวเลขลดลงทุกครั้งที่กินข้าวฝีมือแม่ และต้องรับมือกับความเจ็บปวดที่เข้าหาอย่างไม่ยอมหยุด เป็นหนังเกาหลีใต้อีกเรื่องที่พาคนดูร้องไห้เช็ดน้ำตาป้อยๆ ไม่หยุด ขณะเดียวกัน ก็พาหัวเราะทั้งน้ำตาได้ซะงั้น

ต้องยอมรับในการแสดงของทั้ง จางฮเยจิน ชเวอูชิก และกงซึงยอน ซะจริงๆ

เรื่องย่อหนัง ‘Number One’

มันเป็นเรื่องราว ฮามิน (Choi Woo Sik/ชเวอูซิก จากหนังเรื่อง ‘Wonderland’ และ ‘The Divine Fury’) เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่เริ่มมองเห็นตัวเลข 365 ที่นับถอยหลังทุกคนที่เขากินข้าวฝีมือของอึนซิล (Jang Hye Jin/จางฮเยจิน จากหนังเรื่อง ‘Love in the Big City’ และ ‘Soulmate’) ผู้เป็นแม่ มันทำให้เขาเชื่อว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังนับถอยหลังไปถึงยังวันตายของแม่

แน่นอน เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจะไม่ให้วันนั้นมาถึง

แต่แล้วไม่กี่ปีถัดมา หลังย้ายมาอยู่โซล เขาก็คบหากับ รยออึน (Gong Seung Yeon/กงซึงยอน จากซีรีส์เรื่อง ‘The First Responders’ และ ‘Karma’) ในวันที่เขาเลือกจะใช้ชีวิตกับเธอ ความจริงอันน่าตกใจก็ปรากฏขึ้น

รีวิวหนัง ‘นับหนึ่งถึงมื้อแม่’

จากตัวอย่าง เราคงมองเห็นทิศทางของหนังได้แต่ก็เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น เมื่อเราเดินเข้าไปกับหนังเต็มในโรง ก็จะพบกับเหตุการณ์แวดล้อมมากมาย ทั้งความจริงของครอบครัวนี้ เหตุที่พวกเขาเหลือกันสองแม่ลูก จุดเริ่มต้นการมองเห็นตัวเลข ที่หนังปูมาอย่างพอดีที่ทำให้เราเข้าใจในสิ่งที่ตัวละครกำลังเผชิญอยู่

แถมสองคนนี้ ชเวอูซิก และ จางฮเยจิน ยังเล่นกันได้อย่างมีเคมีแม่กับลูกชาย จนคนดูเชื่อไปเลยว่า สองคนนี้เป็นแม่ลูกกันจริงๆ และพอทำให้เชื่อได้แล้ว จะใส่อะไรมา คนดูก็อินได้หมดแหละ ความจริงที่หลายคนน่าจะรู้กันแล้วก็คือ สองคนนี้เคยเล่นเป็นแม่ลูกกันมาแล้วก่อนหน้า ในหนังดังระดับคว้าออสการ์เรื่อง ‘Parasite ชนชั้นปรสิต’ นั่นยังไงล่ะครับ

เหมือนมันจะเป็นหนังที่เล่าความสัมพันธ์ของแม่กับลูกชาย ก็ใช่อยู่ แต่ความจริง มันเล่าไปถึงความสัมพันธ์ในแบบคนรักของลูกชายกับแฟนสาวด้วย แถมเธอก็เคยเป็นเด็กในบ้านอุปถัมภ์มาก่อนอีกต่างหาก ทำให้แรงจูงใจด้านการสร้างครอบครัวมีมากกว่าคนทั่วไปอยู่พอควร

ในเรื่องนี้ เราจะได้เจอกับ กงซึงยอน ในเวอร์ชันที่สวยน่ามองมากๆ ไม่ได้มอมแมมหรือดูเท่แบบพาราเมดิกอย่างในซีรีส์ ‘The First Responders’ แต่เรื่องนี้เธอเล่นเป็นนักโภชนาการ ก็เป็นอะไรที่เกี่ยวกับอาหารอีกอะแหละ

ทั้งเรื่องจริงแทบจะวนเวียนอยู่กับเรื่องการทำอาหาร แม่ทำอาหารให้ลูก แฟนก็เป็นนักโภชนาการ บางช่วงถ่ายช็อตทำอาหารแบบชวนหิวมาก จนนึกว่าเป็นหนังแนวทำอาหารไปยังงั้นเลย

อีกสิ่งที่หนังทำได้ดี คือ ใช้พล็อตแฟนตาซีมาเล่นได้โดนจุด วางปมใหม่ใส่เข้ามาเรื่อยๆ โดยไม่หลุดเส้นของความสัมพันธ์ (ทั้งระหว่างแม่ลูก และคนรัก) และเรื่องของอาหาร

ลูกชายที่มองเห็นตัวเลขโผล่ขึ้นมาเสมอทุกครั้งกินข้าวฝีมือแม่ และตัวเลขจะลดลงทุกครั้ง จนเขาต้องยอมทำร้ายจิตใจแม่ ทำร้ายทั้งจิตใจตัวเอง เป็นเรื่องที่สะเทือนใจคนดูอย่างยิ่ง แถมพอเขามีแฟน มันก็ยังเล่าอีกมุมที่สะเทือนใจอีกหน เมื่อเธอถามว่าทำไมจึงไม่ไปหาแม่บ้าง มันกลายเป็นหนังที่พาคนดูสะอื้นอยู่หลายหน และมันก็ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่เล่าไม่ได้ตรงนี้ บอกได้แค่หนังมันขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตาบวมออกจากโรง

แต่มันก็ไม่ได้ใจร้ายกับเราขนาดนั้น หลายฉากก็เล่าเอาฮาตึงเหมือนกันนะ จางฮเยจิน นี่ฝีมือจริงๆ

เรื่องนี้ไม่ได้มีกันแค่สามคนนี่เท่านั้นนะ เพราะยังพา ยูแจมยอง และ คิมยองมิน มาร่วมเล่นด้วย คนแรกนี่ทำให้หนังมันมีมิติที่สมบูรณ์ขึ้น เข้าใจองค์รวมได้มากขึ้น คนหลังนี่มาเพราะต้องมาแต่ดันปล่อยมุกได้ด้วย ฮากันไปอีกหนึ่งดอก

โดยรวมก็คงต้องบอกว่า แม้มันจะดูฟีลกู้ด แต่มันทำคนดูร้องไห้ขี้มูกโป่งอย่างไม่ปรานีปราศัย ดูหนังจบแล้ว หลายคนจะคิดถึงแม่ อยากกลับไปกอดแม่ กลับไปกินข้าวกับแม่อีกครั้ง…อย่างแน่นอน

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง