รีวิวหนัง Weapons เวเพินส์ | เล่าเรื่องปริศนาเด็กหายได้สนุก บอกเลย!

เกิดเหตุในคืนหนึ่ง ที่มีเด็ก 17 คน ต่างลุกจากเตียงแล้ววิ่งออกไปจากบ้าน หายไปในความมืดและไม่มีใครกลับมา เกิดเป็นปริศนาที่ทำให้คนดูทั้งโรงต้องตามหาว่า ตกลงเด็กไปไหน ใครเอาไป และเอาไปทำอะไร เรื่องราวเหล่านั้นจะถูกบอกเล่าไว้ในหนัง ‘Weapons’ หรือชื่อไทย ‘เวเพินส์’ ครับ

คิดเห็นเช่นไรกับหนังสยองขวัญเรื่องนี้?

หนังที่หลายคนยกให้เป็นหนังสยองขวัญแห่งปี เล่าเรื่องได้น่าติดตาม ด้วยการแบ่งเป็น 7 องก์ย่อยที่เล่าในมุมของแต่ละตัวละคร แล้วให้มันปะติดปะต่อในหัวคนดูเอง ทำให้หนังหักมุมหลายตลบ คนดูร้องอ๋อในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า อารมณ์หนังมีทั้งความหลอน ความโหด ความสับสน และก็ปรากฏว่า มีความขำเพิ่มเข้ามาด้วย

กลายเป็นหนังสยองขวัญที่ดูสนุก และสำหรับคนที่ไม่ตกใจกับอะไรพวกนี้อีกแล้ว เราสนุกไปกับการเล่าเรื่องและดนตรีประกอบน้อยแต่มากที่สุดเลย

เรื่องย่อหนัง ‘Weapons’

เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่ง ในวันพุธที่แสนธรรมดาเหมือน ๆ กับวันอื่น แต่มันกลับแตกต่างออกไป เมื่อนักเรียนในห้องของครูใหม่ที่ชื่อ จัสติน แกนดี้ (จูเลีย การ์เนอร์ จากซีรีส์ ‘Ozark’ และหนังเรื่อง ‘The Fantastic Four: First Steps’) ที่มีอยู่ 18 คน กลับหายไปทั้งห้อง ยกเว้นเพียงเด็กชายคนเดียวที่ชื่อ อเล็กซ์​ ลิลลี่

ภาพจากกล้องวงจรปิดของแต่ละบ้าน บอกตรงกันว่า ในเวลา ตีสอง 17 นาที เด็กทั้ง 17 คนต่างก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเปิดประตูบ้าน จากนั้นก็กางแขนวิ่งหายไปในความมืดและไม่กลับมาอีกเลย

เหตุการณ์ดังกล่าวส่งผลให้บรรดาผู้ปกครองต่างพากันกล่าวหาและกล่าวโทษครูแกนดี้ แต่หนังเรื่องนี้ จะพาคนดูไปพบกับอะไร คำถามนี้ คุณต้องเป็นหาคำตอบกันเอาเอง

รีวิวหนัง ‘เวเพินส์’

จะว่าไป มันเป็นหนังที่ไม่ต้องรู้เรื่องย่อ ไม่ต้องดูตัวอย่างไปก่อนเข้าโรงเลยก็ได้ เพราะเรื่องย่อของหนังก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของหนังเพียงเท่านั้น ภายในยังมีอะไรอีกมากมายให้ได้พบและประหลาดใจ แถมวิธีการเล่าเรื่องก็ไม่ธรรมดา สามารถทำให้ผู้ชมประหลาดใจและติดตามเรื่องด้วยความสนุกตั้งแต่ต้นยันจบ

ผลงานการเขียนบทและกำกับของ Zach Cregger ผู้ให้กำเนิด ‘Barbarian’ ในปี 2022 ที่พาไปพบกับเรื่องลึกลับของการหายตัวไปของเด็กทั้ง 17 คนในค่ำคืนเดียว

เรื่องราวประหลาดแต่ลึกลับนี้เริ่มต้นด้วยการพุ่งเป้าไปที่ครูแกนดี้ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยสักนิดเดียวกับการหายตัวไปของเด็ก ๆ แต่ผู้ปกครองกับเอาแต่กล่าวโทษเธอ ผู้คนทั้งเมืองกลับมองเธอด้วยสายตาดูแคลน ซึ่งต้องบอกว่า น่าประหลาดใจอย่างมากที่โลกหาแพะให้กับการสูญเสียของตนอย่างไร้ความคิด แต่แล้วก่อนจะได้รู้อะไรต่อ หนังก็พาเราไปพบกับการเล่าในแบบแบ่งตอน

ซึ่งวิธีการเล่าแบบนี้ มันพาเราไปเจอกับข้อมูลใหม่จากเหตุการณ์เดิมได้ซ้ำแล้วซ้ำอีก จากเหตุการณ์ทั้งหมดถูกแบ่งเล่าไปทีละมุมของตัวละคร คนดูก็จะร้อง “อ๋อ” ในใจ เมื่อเอาข้อมูลใหม่ไปอธิบายเหตุการณ์เก่า แถมยังเจอเรื่องอึ้งใหม่ ๆ ได้ไม่หยุดหย่อนอีกต่างหาก ชอบเลย วิธีการเล่าเรื่องแบบนี้

เมื่อมองตัวเองก็พบว่า เป็นพวกตายด้าน ไม่ได้ตื่นตกใจกับฉาก jumpscare หรือความน่าหวั่นหวาดอะไรกับหนังพวกนี้อีกแล้ว แต่สนุกกับการได้ติดตามเรื่องราวอันลึกลับว่า มันเกิดอะไรขึ้นและเกิดขึ้นได้ยังไงมากกว่า แม้จะมีฉากแรงหรือโหด ก็ไม่ได้รู้สึกสะพรึงไปกับมัน ซึ่งหนังก็เล่ามาได้อย่างน่าสนใจ พาอยากรู้เพิ่มเข้าไปอีก

อีกสิ่งที่ชื่นชอบก็คงเป็นดนตรีประกอบ ที่ทำมาอย่างน้อย (แต่ได้มาก)​ มันทำให้รู้สึกทั้งลึกลับชวนสงสัยปนระทึกจิต ลองไปดูกันเองเถิด จะรู้สึกได้แบบผมจริง ๆ

และเมื่อดูหนังไปถึงตอนจบ ก็พบว่า ทุกส่วนเสี้ยวที่เล่ามามากมาย ที่สุดก็กลายเป็นเนื้อเดียวกัน พร้อมทั้งทำให้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า นี่เขาต้องการให้มันเป็นหนังแนวใดกันแน่ เดี๋ยวลึกลับ(แต่ชวนค้นหาคำตอบ) เดี๋ยวสยองขวัญ (มีฉากโหด ๆ โผล่มา) ไปไปมามา กลายเป็นว่าชวนขำได้เฉย

ชอบทั้งการเล่าเรื่อง ชอบทั้งดนตรีประกอบ คงต้องบอกว่า สมกับที่อยากไปดูโรงจริง ๆ เลยครับ

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง