รีวิวหนัง Teenage Sex and Death at Camp Miasma | เชือดหวานๆ

ความหลงไหลในการทำหนัง บางทีก็พาผู้กำกับไปไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด นี่คือหนังที่เล่าเรื่องของผู้กำกับและนักแสดง ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma‘ หรือชื่อไทย ‘มิอัสมา ค่ายสยองของสองเรา‘ ทั้งสองคนเป็นหญิงทั้งคู่ คนหนึ่งกำลังจะได้ทำหนังภาคใหม่ อีกคนเคยได้แสดงหนังภาคต้นกำเนิด สองคนมาพักด้วยกันในค่ายร้างที่เคยใช้ถ่ายทำ

คิดเห็นเช่นไรกับหนังเรื่องนี้?

เรื่องราวของสาวผู้กำกับดาวรุ่งที่ได้โอกาสสร้างภาคใหม่ของหนังไล่เชือดระดับตำนาน แต่เธอไม่อยากทำแค่ภาคต่อโง่ๆ อยากสร้างอะไรที่สดใหม่ จนตั้งดั้นด้นไปพักค้างคืนยังค่ายร้างที่ใช้ถ่ายทำหนังจริง ๆ กับหญิงสาวไฟนอลเกิร์ลที่เคยเล่นในภาคแรก กลายเป็นการค้างแรมด้วยกันของสองสาว หนังเดินเรื่องด้วยความเยือกเย็น ท่ามกลางความพร่าเลือนของเรื่องจริงและโลกหนัง

แหวะอกวงการหนัง บอกเล่าความสัมพันธ์หลากหลาย หวานบวกคาวเลือด ได้ฟีลที่แปลกดี ชอบดนตรีประกอบ แต่ความเชื่องช้าก็ฉุดรั้งความประทับใจต่อตัวหนังไป

เรื่องย่อหนัง ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’

คริส (Hannah Einbinder จากซีรีสื ‘Hacks’) ผู้กำกับสาวดาวรุ่งจากเวทีซันแดนซ์ เธอกำลังได้รับโอกาสในการรีเมกหนังไล่เชือดระดับตำนานอย่าง ‘Camp Miasma’ ที่เคยมีมาถึงสิบภาค เธอตั้งมั่นไว้ว่าจะไม่ยอมทำให้ภาคใหม่เป็นเพียงภาคต่อโง่ๆ ของแฟรนไชส์มิอัสม่าอีกแล้ว เธอไม่ต้องการจะรีเมกของรีเมกของรีเมกอะไรแบบนั้นอีก

เมื่อเธอได้รับรู้ว่า แคมป์ที่เคยใช้ถ่ายทำหนังภาคดั้งเดิมนั้นอยู่ไม่ไกลจากที่พักนัก เลยเลือกจะดุ่มเข้าไปในค่าย จึงได้พบกับ บิลลี่ (Gillian Anderson จากซีรีส์ ‘The X Files’ และหนัง ‘Tron: Ares’) นักแสดงหญิงที่เล่นเป็นไฟนอลเกิร์ลในภาคแรกของแฟรนไชส์นี้

คริสเลยได้ใช้เวลาร่วมกับบิลลี่เพื่อความเข้าใจตัวละครตัวนี้ ก่อนที่จะได้พบอะไรที่มากกว่านั้น

รีวิวหนัง ‘มิอัสมา ค่ายสยองของสองเรา’

ในความรู้สึกของนายแพท หนังเรื่องนี้มันมีกลิ่นเฉพาะตัวอยู่นะ ปกติแล้ว เราก็จะพบหนังไล่เชือดมันเน้นความระทึกและฉากเลือดสาดแบบโหดๆ แต่กับเรื่องนี้ไม่ มันใส่ผสมเอาความโรแมนติกเข้ามา บางช่วงก็ใส่ความตลกเข้ามา บวกกับเทคนิคการถ่ายทำ และเพลงประกอบอีก สร้างกลิ่นที่ไม่เหมือนใครให้กับตัวเองได้เก่งจริงๆ

เรื่องราวของหญิงสาวที่เป็นผู้กำกับรุ่นใหม่ไฟแรง กลายเป็นดาวรุ่งที่ประสบความสำเร็จจากซันแดนซ์ ที่กำลังปั้นโปรเจกต์ใหม่ที่เป็นหนังภาคต่อแนวไล่เชือดระดับตำนาน เพราะมันถูกสร้างต่อและรีเมกกันจนมีเป็นสิบภาคแล้ว จนมันเริ่มจะน่าเบื่อ และจนคนดูบ่นว่ามันห่วยแล้ว เธอเลยพยายามค้นหาและเข้าใจมัน เพื่อจะสร้างการตีความใหม่ที่ใช่สำหรับเธอจริงๆ

ด้วยความที่คริสเป็นผู้กำกับฯ ดาวรุ่งที่อยากจะทำมันให้ออกมาดีจริงๆ เธอดูหนังภาคเก่าๆ มาแล้วหลายรอบ จนแทบจะจดจำได้ทุกสิ่ง และเมื่อเธอเลือกจะเข้ามาพักอยู่ในค่ายร้างที่เคยใช้ถ่ายทำหนังตั้งแต่ภาคแรก ก็ทำให้เธอได้พบเจอกับบิลลี่ที่เล่นเป็นไฟนอลเกิร์ล หญิงสาวคนสุดท้ายในภาคนั้น ความอยากจะเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของเด็กสาวคนนั้นทำให้เธอดำดิ่งอยู่ในเรื่องราวเหล่านั้นอย่างคาดไม่ถึง

เช่นเดียวกับคนดู เหมือนว่าหนังต้องการจะบอกว่าผู้กำกับอย่างคริส กำลังเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในหนังสักเรื่องเพื่อจะเข้าใจมันจริงๆ จนหลุดเข้าไปสู่โลกของหนัง แถมเขาก็ยังเล่าเรื่องให้เส้นแบ่งระหว่างโลกจริงกับโลกของหนังมาพร่าเลือน จนคนดูเริ่มจะไม่รู้ละ อันไหนจริง อันไหนหนัง

ระหว่างที่ดูหนังไป ก็จับความรู้สึกตัวเองไป ไม่รู้ว่าเพราะหิมะในหนังหรือแอร์ในโรงกันแน่ ที่ทำให้เรารู้สึกหนาวได้ขนาดนี้ แต่ที่แน่ๆ นี่ไม่ใช่หนังไล่เชือดอย่างที่เราเข้าใจ มันให้ความรู้สึกหวานๆ ซะมากกว่า กับความสัมพันธ์ของสองตัวเอก แต่ก็ไม่ทิ้งฉากเลือดสาดไป กลายเป็นเชือดแบบหวานๆ มาแทน

สิ่งที่หนังทำให้เรา มีตั้งแต่การเลี้ยงกลิ่นสัมผัสแบบเดิมไปตลอดทั้งเรื่อง การเลือกใช้เพลงประกอบที่ค่อนข้างถูกใจเราไปซะทั้งหมด การหยิบเอาประเด็นในวงการหนังมาพูดถึง เรื่องที่ผู้กำกับคนหนึ่งจะต้องเจอะเจอเมื่อต้องทำหนังสักเรื่องกับค่ายหนังสักค่ายหนึ่ง ซึ่งมันก็พาขำได้ประมาณหนึ่ง

เช่นเดียวกับที่หยิบเอาความสัมพันธ์ทางเพศในรูปแบบที่แตกต่างหลากหลายมาพูดถึง รวมทั้งความโดดเด่นด้านการถ่ายทำที่ทำให้ภาพมันดูแปลกออกไป

Tagline: Blood. Lust.

แต่อย่างว่าแหละ ความที่มันเดินเรื่องเล่าเรื่องในแบบเฉพาะตัว มันอาจผิดไปจากภาพจำของหนังแนวระทึกไล่เชือด บทสนทนาของตัวละครแม้จะมีประเด็นที่น่าสนใจและกระตุ้นความคิด แต่ก็กลับทำให้จังหวะเรื่องดูเชื่องช้า จนเรียกได้ว่า หนังไร้ความน่ากลัวไปอย่างสิ้นเชิง ยิ่งกับคนที่เริ่มมีอายุอย่างเรา การได้อยู่ในโรงมืดที่พร้อมจะชักชวนให้หลับอยู่แล้ว นี่อาจเป็นจังหวะหนังที่ไม่ถูกเส้นกันสักเท่าไหร่ แม้จะชื่นชมในหลายภาคส่วน แต่ก็ไม่ชวนให้ไปถึงขั้นประทับใจอย่างที่อยากให้มันเป็น

การที่เขาทำให้เส้นแบ่งระหว่างโลกจริงกับหนังมันพร่าเลือน มันก็อาจเป็นข้อเสียก็ได้ เพราะมันทำให้เราสับสนในเวลาที่เดินออกมาจากโรงหนัง ขณะเดียวกัน ความเชื่องช้าของหนัง ก็อาจทำให้ความสามารถในการทำความเข้าใจหนังของคนดูโดนลดถอยลง

ความแปลกใหม่ของมันจึงอาจกลายเป็นดาบสองคม ที่ฉุดรั้งหนังไม่ให้ขึ้นไปถึงขั้นน่าประทับใจ

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง