รีวิวซีรีส์ Between Steps ก้าวรักทีละนิด | รุ่นน้องกับรุ่นพี่

ในบางเวลา เราก็อยากจะเสพความเนิบนาบของเสี้ยวเวลาหนึ่งในช่วงชีวิตผู้คนดูบ้าง เลยเอาตัวเองมาเจอกับ ‘Between Steps’ หรือชื่อไทย ‘ก้าวรักทีละนิด’ ซีรีส์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของผู้กำกับที่เคยสร้างผลงานอย่าง ‘Something in the Rain’ ที่คราวนี้ มาเล่าเรื่องของชายหญิงที่เจอกันในสถานศึกษา คนหนึ่งเป็นรุ่นพี่ที่ต้องสูญเสียขาเป็นหัวหน้าทีมวิจัย กับอีกคนที่เป็นรุ่นน้องที่เพิ่งมาในทีมวิจัยหุ่นยนต์

คิดเห็นเช่นไรกับซีรีส์สไตล์ Slow-burn เรื่องนี้?

เป็นซีรีส์เรื่องสุดท้ายจากผู้กำกับอันพันซอกแล้วสินะ เรื่องราวที่เล่าถึง พระเอกที่เป็นรุ่นพี่ผู้พิการต้องใช้ขาเทียม ที่ต้องการจะมีประสบการณ์เดตสักครั้ง จนได้เจอกับสาวรุ่นน้องที่ประทับใจจนเข้ามาร่วมในทีมวิจัยหุ่นยนต์ของเขา แต่ระหว่างทางก็มีอุปสรรคหลายสิ่งหลายอย่าง ทั้งด้วยอุปนิสัยของทั้งคู่เอง ทั้งคนรอบข้างที่บางส่วนชอบทำตัวจุ้นจ้าน แล้วไหนจะทั้งข้อจำกัดด้านสุขภาพและโรคภัย ทุกอย่างประเดประดังทำให้คู่ชายหญิงที่ต่างก็มีข้อเสียเป็นของตัวเองต้องใช้เวลายาวนานกว่าจะลงเอย

กับเรื่องราวที่เดินไปอย่างเรื่อยๆ เหมือนตั้งใจให้เราค่อยดูพัฒนาการทางด้านความรักของคนทั้งคู่ไปอย่างไม่เร่งร้อน

เรื่องย่อซีรีส์ ‘Between Steps’

พัคมินแจ (Choo Young Woo/ซูยองอู จากซีรีส์ ‘The Trauma Code: Heroes on Call’) เป็นอดีตนักว่ายน้ำตัวดังสมัยไฮสคูลที่สูญเสียขาขวาเพราะเหตุมะเร็ง ตอนนี้เขาเป็นนักศึกษาปริญญาเอกปีสุดท้ายในคณะวิศวกรรมเครื่องกล ที่กำลังทำวิจัยด้านหุ่นยนต์อยู่กับเพื่อนและรุ่นน้อง แล้วจู่ๆ เขาก็เกิดอยากจะมีประสบการณ์เดทสักครั้งในชีวิตขึ้นมา

ขณะที่ อิมยูจิน (Kim So Hyun/คิมโซฮยอน จากซีรีส์ ‘Good Boy’) เป็นนักศึกษาหัวดีเรียนเก่งของคณะแฟชันและสิ่งทอที่กำลังจะเรียนจบ แต่เธอประกวดออกแบบที่ไหนก็ยังไม่เคยชนะ กลายเป็นนักศึกษาที่อาจารย์คังมีรัน (Ryu Kyung In/รยูคยองอิน) มุ่งหมายจะให้เป็นผู้สืบทอดแต่เธอไม่ได้สนใจ ในที่สุด เธอก็ได้พบกับมินแจโดยบังเอิญและเกิดความประทับใจขึ้นมา

หลังจากถูกมองเป็นแกะดำตัวสร้างปัญหาของคณะ ระหว่างอับจนหนทางจะเรียนต่อในคณะนี้ ยูจินก็เลือกจะเปลี่ยนสายมาทางวิศวกรรมหุ่นยนต์หลังพบกับมินแจ ความสัมพันธ์ที่มีทั้งหวานและขมจึงบังเกิดขึ้นในห้องปฏิบัติการหุ่นยนต์แห่งนี้

รีวิวซีรีส์ ‘ก้าวรักทีละนิด’

กลายเป็นว่า อนาคตอันสดใสในอาชีพนักว่ายน้ำของพัคมินแจ ต้องสูญสิ้นไปเพราะโรคมะเร็งกระดูก แต่แม้ตกต่ำถึงขีดสุด เขาก็ยังได้ค้นพบเป้าหมายในด้านวิศวกรรมหุ่นยนต์ ทว่า เขาก็ซุกซ่อนความอ่อนไหวอยู่ภายในท่าทีเรียบเฉย และอยากได้มีประสบการณ์เดตสักครั้ง ขณะที่อีกฝ่าย ก็เป็นสาวสวยเรียนเก่งจะคณะสิ่งทอที่บุคลิกส่วนตัวพาเข้าตาจน ขัดแย้งกับอาจารย์จนไม่อาจเรียนต่อในสาขาเดิมได้ เลยต้องค้นหาหนทางใหม่ในทางวิศวกรรมหุ่นยนต์ที่ตนยังไม่รู้ไม่เพียงพอ

ด้วยการที่เธอเป็นฝ่ายรู้สึกประทับใจ จนเลือกเปลี่ยนสาขา กับการอีกฝ่ายตัดสินใจรับเธอเข้ามาเป็นหนึ่งในทีมทำโปรเจ็กต์ ทำให้ยูจินได้ใกล้ชิดกับมินแจ และความสัมพันธ์ของคู่พระนางก็ค่อยๆ เริ่มต้นขึ้นจากตรงนั้น

และเรื่องราวมันก็ดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อยราวกับชีวิตผู้คนจริงๆ ที่ไม่ได้มีอะไรหวือหวา หรือมีอุปสรรคขวากหนามแบบชัดเจนอะไรขนาดนั้น เพียงเรื่องนี้จะมีตัวละครที่น่ารำคาญใจโผล่มาอยู่บ่อยๆ ไล่กันไปตั้งแต่ คิมเซจิน (Lim Jin Hyo/อินจินฮโย) หนุ่มแว่นเอกวิศวกรรมอิเลกทรอนิกส์ จาก ม.ไคสต์ ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นคนเพี้ยนๆ เขาได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทีม ที่อาศัยอยู่ใกล้กับรุ่นพี่มินแจ มีนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็น ช่างสังเกต แต่ก็ช่างจุ้นจ้าน เลยมักจะไปขัดขวางการแอบคบกันของสองพระนางอยู่บ่อยๆ ส่วนรุ่นน้องหนุ่มคนอื่นๆ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก

เป็นพี่ชายของยูจินอย่าง อิมยูซอง (Kim Min Suk/คิมมินซอก) นั่นแหละที่ชอบมายุ่มย่ามเจ้ากี้เจ้าการ ขณะที่ตัวเองก็ไม่มีงานมีการทำ วันๆ ได้แต่เกาะพ่อแม่กินไปวันๆ มีหน้าที่แค่ไปซื้อของให้เท่านั้น

แม้แต่ตัวละครคู่พระนางก็ยังมีนิสัยบางอย่างที่ดูน่ารำคาญใจสำหรับคนดูอยู่เช่นกัน

บางทีคนดูอย่างเราก็อาจจะไม่ค่อยเก็ทหรือเข้าใจความคิดของตัวละครอย่าง อิมยูจิน สักเท่าไหร่ จะว่าไป ก็ดูยูจินจะเป็นนางเอกสายแข็งเหมือนกันนะ ชอบทำหน้าปั้นปึ่งใส่พระเอกอยู่ตลอด โวยวายนู่นนี่นั่น แล้วกลายเป็นคนต้องมาซึมเอง

อีกช่วงนึง ท่ามความรู้สึกรำคาญสองหนุ่มที่ชอบมาจุ้นจ้านกับยูจิน การที่ยูจินต้องถูกปฏิเสธหลายๆ ครั้งก็น่ารำคาญใจไม่แพ้กัน ใครจะเข้าใจว่าที่จริงแล้ว พระเอกเลือกกจะปฏิเสธเพราะอะไรทั้งที่ตัวเองก็มีใจ

แต่สิ่งหนึ่งที่เห็น ก็คือ เหมือนสังคมจะยังมองคนพิการในแง่ไม่ดี มีความกดให้ต่ำ ทำให้พวกเขารู้สึกด้อยค่า เป็นบุคคลที่ไม่ควรเอามาแต่งงานด้วย ทำให้พระเอกที่เป็นพวกขี้ขลาดอยู่แล้ว ก็ยิ่งขลาดหนักไปเลยทีนี้ แต่พอเห็นว่านางเอกไม่ได้เปลี่ยนไป เขาก็เริ่มเบาใจขึ้น

ซีรีส์มันทำให้รู้สึกในใจได้ว่า การได้เห็นและเข้าใจว่าแต่ละคนต่างมีจุดอ่อน ข้อด้อย เราแค่เข้าใจมัน เข้าใจเจ้าของร่างกายด้วยว่าเขาไม่ได้อยากเกิดมาเพื่อเป็นแบบนั้น และเขายังสามารถจะปรับตัวเพื่ออยู่กับมันได้ เขาอดทนและแข็งแกร่งแค่ไหนที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างปกติสุขร่วมกับคนที่ร่างกายปกติ อะไรประมาณนั้น

ที่น่าสนใจ ก็คงเป็นเรื่องงานภาพของซีรีส์ ที่ดูมีฟีลเหมือนดูหนังมากกว่า สัดส่วนภาพที่ยาวยังกับใช้ฉายในโรงหนัง เมื่อดูบนจอทีวีก็จะพบว่ามีส่วนเว้นดำบนล่าง อาจเพราะกล้องที่ใช้ถ่าย ไม่ก็เป็นที่ฟิลเตอร์

กลับมาที่ซีรีส์อีกครั้ง เหมือนเรื่องมันเล่าถึงความสัมพันธ์ของชายหญิงคู่หนึ่งที่ใช้เวลายาวนานเหลือเกิน ผ่านเรื่องผ่านราวมายาวนานแล้วก็ยังไม่ลงเอยกันสักที อาจเคยมีบางช่วงที่พลัดพราก มีใครสักคนที่หันไปคบหากับคนอื่น ก่อนที่ในอีกวัน สายลมจะพัดพาพวกเขาให้กลับมาเจอกันใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังมีอุปสรรคให้ยุ่งยากพาคนดูหงิดหงิดใจได้อยู่เช่นเดิม

ความงี่เง่า เข้าใจผิด ไร้สาระอะไรนั่น ที่ทำให้เกิดเรื่องราว นอกจากเรื่องครอบครัว นิสัยส่วนตัว คนรอบข้าง ก็ยังมีเรื่องโรคภัยที่เป็นอุปสรรคของความรัก

ซีรีส์เรื่องนี้ ไม่ได้ปิดม่านลงด้วยการเฉลยคำตอบของทุกอย่าง แต่จบลงได้แค่บางประเด็น และก็เหลือบางอย่างไว้ เป็นไปตามแนวของ Slice of Life บอกกับเราว่า มันก็แค่เสี้ยวส่วนหนึ่งของชีวิต

มันยังไม่มีตอนจบของตัวละครอย่างแท้จริงตราบใดที่เขาหรือเธอยังไม่หมดลมหายใจ

รายละเอียดเกี่ยวกับซีรีส์