รีวิวหนัง Human Resource | พนักงานใหม่ (ที่ต้องอดทน) บนโลกใบนี้

ในหนึ่งช่วงชีวิตของคนเมือง พวกเขาต่างเกิดมาเป็นหนึ่งสมาชิกใหม่ของโลกใบนี้ ที่ต้องเติบโตอย่างไม่มีวันพัก แม้เหนื่อยหรือท้อก็ไม่อาจพบเจอวันหยุด และจำเป็นต้องอดทนเพื่อวันใหม่ต่อไป วันนี้ ผมได้เอาตัวเองไปพบเจอกับหนังไทย ‘พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)’ หรือชื่อฝรั่ง ‘Human Resource’ ผลงานที่เก้าจาก เต๋อ นวพล ในโรงหนังแล้วครับ

คิดเห็นเช่นไรกับหนังไทยจาก เต๋อ นวพล เรื่องนี้?

เอาจริง ๆ มันเป็นหนังที่หยิบเอาสภาพสังคมจริงมาบอกเล่าให้คนเมืองรู้สึกคล้อยตามได้ไม่ยากเลย เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาพบเจอทุกวี่วันอยู่แล้ว ชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพื่ออยู่รอด เผชิญทุกปัญหาในออฟฟิศ หน้าที่การงาน สภาพครอบครัว สภาพอากาศ สารพิษ ผู้คนในสังคม ไปถึงระบบเส้นสาย จนทำให้หญิงสาวที่กำลังจะเป็นแม่คนต้องครุ่นคิดหนักว่า จะเลี้ยงดูสมาชิกใหม่ของครอบครัวและของโลกใบนี้ให้เติบโตอย่างดีได้ยังไง

ด้วยสัดส่วนภาพที่แคบชวนอึดอัด สอดรับไปกับเรื่องราวที่ชวนรู้สึกจริง พาคนดูครุ่นคิดไม่ต่างจากตัวละคร หนังที่เลือกจะไม่ตัดสิน แต่คนดูอาจได้คำตอบเมื่อหนังจบลง

เรื่องย่อหนัง ‘พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)’

มันเป็นเรื่องของคนสี่คนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ และอยู่ท่ามกลางชีวิตของพนักงานประจำ

หนึ่งคือ เฟรน (ประภามณฑล เอี่ยมจันทร์ จากหนัง ‘นคร-สวรรค์’) พนักงานฝ่ายทรัพยากรบุคคลของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ที่มีหน้าที่จัดหาและดูแลพนักงานในบริษัทตาม KPI ที่ถูกตั้งเอาไว้ แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็เป็นมนุษย์เพศหญิงคนหนึ่งที่เป็นภรรยาของสามี เทม (เผ่าเพชร เจริญสุข จากซีรีส์ ‘สาธุ’ และ ‘สาธุ 2’) ผู้เพียรพยายามหารายได้เลี้ยงครอบครัว แต่ในตอนนี้ เฟรมเริ่มตั้งท้องแล้ว และเธอยังไม่ได้บอกข่าวดีนี้กับสามี

คนที่สาม คือ เต้น (อะตอม ชนกันต์ รัตนอุดม ศิลปินนักร้อง) เพื่อนร่วมของของเฟรม เขาก็อยู่ในแผนก HR เช่นกัน แต่เขาเป็นชายหนุ่มที่มีพื้นเพทางบ้างที่ดี ขณะที่ จิดา (พิมพ์มาดา ใจสักเสริญ หรือ Pimma PiXXiE) คือพนักงานคนใหม่ที่ได้รับเลือกให้เข้ามาทำที่บริษัทแห่งนี้

รีวิวหนัง ‘Human Resource’

ก่อนเข้าไปดูก็พอจะรู้แกวอยู่บ้าง ว่านี่จะเป็นภาพยนตร์ของเต๋อ นวพล ที่ตั้งคำถามเชิงสังคมกับผู้ชม แต่เมื่อเข้าไปดูจริงๆ ก็พบว่าหนังต้อนรับคนดูด้วยความอึดอัด ไม่ว่าจะด้วยสัดส่วนภาพ ด้วยวิธีการถ่าย ด้วยวิธีการตัดต่อและดำเนินเรื่อง หนังมันตั้งใจให้คนดูรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ แหละ

ความรู้สึกระหว่างดูหนังเรื่องนี้

หนังใช้สัดส่วนภาพที่ค่อนข้างแคบ บังคับให้คนดูโฟกัสอยู่แต่กับภาพตรงหน้าที่เกือบจะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถ่ายตัวละครเพียงด้านข้าง ตั้งใจให้คนดูมองเห็นแต่เพียงบางส่วนของแววตาและสีหน้า เพื่อเก็บงำบางสิ่งไม่ให้คนดูมองเห็น ผลักให้คนดูเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์เท่านั้น แถมบางส่วนก็เล่นกับการแช่ภาพนิ่ง ๆ เห็นชัดว่าตั้งใจมาเพื่อเปิดพื้นที่ให้คนดูนั่งครุ่นคิดตามไป

อาจดูเหมือนหนังเลือกจะทำงานกับคนที่เข้ากับมัน แต่ความจริงหนังเลือกจะพูดกับทุกคนบนโลกนี้

ภาพยนตร์ลำดับที่ 9 ของ เต๋อ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ เรื่องนี้ ตระเวณไปฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์มาหลายที่ทั่วโลก ที่สำคัญ ฉายเปิดตัวในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 82 คำชมและรางวัลอาจเป็นส่วนส่งเสริมให้คนบางส่วนรู้สึกอยากดู และเราก็ดันเป็นหนึ่งในคนกลุ่มนั้นซะด้วย

ประเด็นในหนังมันมีทั้งภาพเล็กและภาพใหญ่

ภาพเล็กมันคือชีวิตที่เป็นปัจเจกของแต่ละคน คนคนนึงเป็นพนักงานฝ่ายบุคคล มีหน้าคัดคนเข้าทำงานในองค์กร (แถมก็ยังเป็นองค์กรที่ไม่ใส่ใจดูแลจิตใจพนักงาน มีเจ้านายที่ท็อกซิก จนนบางคนเลือกจะหนีไปดื้อ ๆ) ขณะเดียวกัน เธอก็เป็นภรรยาของสามีที่หัวแข็งและอยากมีลูก เป็นว่าที่แม่ของเด็กในท้อง เป็นลูกของแม่ เธอรู้สึกเหมือนถูกกดทับ ทั้งจากสามีและจากสังคม

ภาพใหญ่ มันคือโลกใบนี้ สมาชิกของโลกที่ดิ้นรนอยู่อย่างอดทน บ้างสิ้นหวัง บ้างพยายามมองโลกในแง่บวก และก็ยังมีสมาชิกใหม่ที่กำลังจะเกิด พวกเขาจะเติบโตให้ดีอย่างไร ต้องใช้ทั้งเงิน เวลา ความรัก และอีกหลายปัจจัยที่เกินกำลังจะควบคุม

แถมตัวละครหลักอย่าง เฟรน เธอเป็นทั้งพนักงานฝ่ายบุคคล และเป็นทั้งมนุษย์ที่เตรียมจะให้กำเนิดสมาชิกใหม่ของโลก

ขณะที่บางคนเกิดมาร่ำรวย ลาออกได้ แต่บางคนยังต้องจำใจทำงานอยู่ในบริษัทเหี้ยๆ นี่ต่อไปเพราะยังออกไม่ได้ ส่วนพวกที่ทำตัวเหี้ย ๆ กลับอยู่รอดในสังคมเพราะทุกคนต่างยอมและปล่อยให้มันทำ คิดๆ ไป หนังเรื่องนี้สามารถเป็นหนังการเมืองเรื่องหนึ่งได้เลย

เล่าเรื่องธรรมดา ที่ชวนรู้สึกจริง

หลายคนยังคงเป็นมนุษย์ออฟฟิศ มนุษย์เงินเดือน หลายคนกระเด็นกระดอนออกมาระหกระเหินข้างนอกแล้ว แต่ทุกคนยังอยู่ในสังคมเดิมๆ สังคมที่หล่อหลอมให้เรากลายเป็นคนที่ต้องเติบโต พัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ต้องมีครอบครัว มีลูก ทั้งๆ ที่เอาแค่ตัวเองยังจะไม่รอดกันเลย

ต้องออกจากบ้านไปสู้ชีวิตทุกวัน เจอทั้งรถติด ทั้งรับมือกับเจ้านาย ทำให้ผ่าน KPI และแข่งขันกับเพื่อนร่วมงาน กลับบ้านพร้อมกับความเครียดรุมเร้า พอจะมีลูกขึ้นมา ก็เจอกับข่าวคราวโน่นนี่นั่นที่พาให้หดหู่และห่วงว่าลูกของเราจะเติบโตขึ้นมาอย่างไรในสังคมแบบนี้ พ่อแม่ต้องหาเงินให้พอเพื่อลูกจะได้เรียนโรงเรียนอินเตอร์ อยู่ในสังคมดี ๆ ได้มีคอนเน็คชั่นดี ๆ โดยที่ไม่รู้ว่านั่นอาจเป็นเพียงความพยายามกลบปมด้อยตัวเอง

ด้วยเรื่องราวที่พาเราเข้าไปเดินดูชีวิตคนเมืองที่ทำงานประจำในบริษัท พาเราออกไปอยู่ในรถบนถนน พบเจอความไร้ระเบียบ พบกับบางเหตุการณ์ที่อาจเห็นจนชินตาแต่ลืมคิดถึงรายละเอียด พาเราไปฟังข่าวที่ลอยมาเป็นเสียงแต่กระทบของการดำเนินชีวิต

หนังเลือกจะไม่ตัดสิน และให้คนดูครุ่นคิดเอาเอง สิ่งไหนดีหรือไม่ดี มันเกิดขึ้น เกิดเพราะอะไร แตกแยกย่อยไปได้อีกหลายทาง บางเหตุการณ์ธรรมดาก็อาจพาน้ำตาไหลได้ เพราะส่วนเสี้ยวหนึ่งชองชีวิตเคยผ่านสิ่งที่คล้าย ๆ กันนั้นมาก่อน

หนังเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่การเกิด การตายที่เคยอยู่ในหนัง ‘Die Tomorrow‘ ก็ถูกพูดถึงอีกครั้งเช่นกัน

ความรู้สึกหลังดูหนังเรื่องนี้

ในเวลาที่หนังพยายามจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นได้จริงในสังคมโดยไม่ตัดสินอะไร มันก็ทำให้เราคนดูต้องนั่งคิดตาม ในสังคมมันมีคนแบบนี้อยู่จริง ๆ ไม่ใช่เรื่องราวที่คิดประดิษฐ์บทขึ้นมา พร้อมกับตั้งคำถามในใจไปว่า แล้วเราจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไหม เห็นคนทำผิดตรงหน้า ก็ได้แต่ยอมเพื่อเอาตัวให้รอดไปอีกวัน จนคนทำผิดได้ใจ อย่างนั้นหรือเปล่า เจอเจ้านายบ่นว่า แต่เป็นลูกน้องก็ต้องก้มหน้ารับคำและทำงานต่ออย่างไร้ปากเสียง เพียงเพื่อความอยู่รอดในหน้าที่การงาน เพื่อได้เงินมาปลดเปลื้องภาระ อย่างนั้นหรือเปล่า

บางทีก็รู้สึกว่า การอยู่ในสังคมแบบนี้มันสิ้นหวังสิ้นดี

นอกจากงานด้านภาพและการตัดต่อแล้ว ด้านการแสดงก็เป็นอีกส่วนที่ทำให้หนังดูจริงได้ขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็น เอิงเอย ประภามณฑล ที่รับบทเฟรน กับ อะตอม ชนกันต์ ที่รับบทเต้น สอง HR ผู้หนักอกกับการสัมภาษณ์พนักงานใหม่ หรือ เผ่าเพชร ที่ถ่ายทอดบทสามีผู้ท็อกซิกแต่ก็เลือกทำทุกทางเพื่อครอบครัว และอีกคนก็คือ พิมพ์มาดา ที่แม้จะได้บทน้อยเหลือเกิน แต่เพียงช็อตสั้น ๆ ก็ทำใจสั่นสะเทือนซะแล้ว

หนังจบลงด้วยเหตุการณ์คล้ายเดิมแต่กลับให้อีกความรู้สึก แต่อาจเป็นความรู้สึกเดิมที่ยังรู้สึกอยู่ เพราะไม่รู้จะหาหนทางออกให้กับชีวิตนี้ยังไง ได้แต่อดทนแล้วใช้ชีวิตมันต่อไป

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง