รีวิวหนัง The Drama แต่งก็บ้า..ดราม่าเบอร์นี้ | งานแต่งคือการแสดงฉากหนึ่ง

ในช่วงชีวิตเรา คงจะได้ดูหนังที่เล่าถึงความสัมพันธ์ของคู่รักที่ดำเนินมาถึงวันแต่งงานกันหลายเรื่องแล้วแหละ แต่ถ้าจะเล่าถึงมันอีกก็ต้องมองหามุมมองที่แตกต่างออกไป ซึ่งผู้กำกับรายนี้เขาหาพบ ‘The Drama’ หรือชื่อไทย ‘แต่งก็บ้า..ดราม่าเบอร์นี้’ เล่าถึงคู่รักใกล้แต่ง แต่คนหนึ่งดันมารับรู้ความลับดำมืดของอีกคนนึงนี่สิ งานแต่งงานเลยทำท่าจะล่มอยู่รอมร่อ

คิดเห็นเช่นไรกับหนังที่ว่าชีวิตคู่เรื่องนี้?

ชอบในกรรมวิธีการดำเนินเรื่องนี้แฮะ จังหวะมันดูแปลกประหลาดแต่กลับลงตัว บางช่วงมันเหมือนหนังสยองขวัญ แต่ดันมาอยู่ในหนังที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ ก็มันเป็นหนังตลกร้ายนี่นา เมื่อคนนึงได้รู้ความลับดำมืดของอีกคนจนสร้างความกระอักกระอ่วน และต้องไปต่อทั้งที่ใจปั่นป่วน หนังมันชวนสำรวจตัวเองได้ดี แล้วก็ชอบฉากเต้นรำที่แทนความหมายของความสัมพันธ์ได้ดีด้วย

เซนเดย์อา และ โรเบิร์ต แพททินสัน เข้าคู่กันได้ดีเหลือเชื่อ แถมจบสวยอีกต่างหาก

เรื่องย่อหนัง ‘The Drama’

ชาร์ลี (Robert Pattinson/โรเบิร์ต แพททินสัน จากหนังเรื่อง ‘The Batman’ และ ‘The Lighthouse’) และเอ็มม่า (Zendaya/เซนเดย์อา จากหนังเรื่อง ‘Dune’ และ ‘Dune Part Two’) คือคู่รักที่กำลังจะจัดงานแต่งงาน

พวกเขาให้เพื่อนรักอย่าง ไมค์ (Mamoudou Athie) และ เรเชล (Alana Haim) มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาว พวกเขาคิดสุนทรพจน์ที่จะใช้ในวันแต่งงาน ถ่ายภาพสตูดิโอ จัดหาดีเจเปิดเพลง ซ้อมเต้นรำ และอะไรต่อมิอะไร

แต่ในห้วงช่วงเวลาเตรียมงานแต่งนี่แหละที่ดูเหมือนจะเหตุการณ์ดราม่าเกิดขึ้นมากมายที่อาจส่งผลให้งานแต่งต้องสะดุด จนเกิดความสงสัยกันไปแล้วว่า ที่สุดแล้ว งานแต่งงานของหนุ่มสาวคู่นี้มันจะเกิดขึ้นได้จริงๆ มั้ยนะ?

รีวิวหนัง ‘แต่งก็บ้า..ดราม่าเบอร์นี้’

เอาจริงๆ หนังของ Kristoffer Borgli ที่เข้าเมืองไทยก็พอมีอยู่ ไม่ว่าจะ ‘Sick of Myself’ หรือ ‘Dream Scenario’ แม้นายแพทจะเพิ่งได้ดูเพียงเรื่องหลัง แต่พอมาดูเรื่องนี้ก็ยอมรับเลยว่า เขาเป็นคนที่สร้างจังหวะได้เก่งดี แม้ว่าหนังเรื่องนี้จะถูกการตลาดโปรโมตให้คนเข้าใจผิด หรือ mislead ไปบ้าง ว่าหนังจะอยู่ในโทนรอมคอมหรือโรแมนติกดราม่า ทว่ามันกลับออกมาเป็นเรื่องจริงจังและตลกร้าย ทว่ามันก็ไม่แตกต่างอะไรกับที่ตัวละครได้ประสบพบเจอ

หนังมันพูดถึงชาร์ลีและเอ็มม่าที่เป็นคู่รักและกำลังตระเตรียมงานแต่งของตัวเอง แต่ในระหว่างนั้น คนหนึ่งกลับได้รู้ความจริงอันดำมืดในอดีตของอีกคนผ่านบทสนทนาอันยืดยาวนั้น มันทำให้ความรู้สึกที่คนหลังมีต่อคนแรกนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อท่าทีของคนรอบข้างที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง นี่มันไม่ใช่หนังโทนอบอุ่นอีกต่อไปแล้ว

ในทีแรก มันอาจดูเป็นหนังพล็อตความสัมพันธ์ของคู่รักแต่งงานที่เผชิญกับอุปสรรคบางอย่าง แต่มันกลับแตกต่างออกไป หนังใช้จังหวะการตัดต่อที่น่าสนใจ ทำให้เหมือนดูหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่ง แต่เล่าชีวิตของคนหนึ่งคู่ แทรกฉากเล็กๆ เข้ามาบ้าง ใส่ฉากกึ่งมโน เปลี่ยนตัวละครให้เป็นอีกแบบ ล้อไปกับเรื่องราวบ้าง ซึ่งมันก็ชวนอึดอัดดี

แม้บางช่วงเวลา หนังอาจจะชวนรู้สึกน่าเบื่อสำหรับบางคนซึ่งตั้งความหวังกับหนังในอีกแบบหนึ่ง จนเห็นบางคนลุกออกไปเข้าห้องน้ำ (ก็เข้าใจแหละ เล่นสนทนากันยืดยาวปานนั้น แถมความลับดำมืดนั่นก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่คนไทยจะอินกัน แต่คนเมกันอินแน่นอน ขอบอก) แต่ถ้าคนดูปรับใจเข้ากับหนังและไปต่อกับมัน ก็จะพบว่า นี่มันหนักตลกร้าย ดาร์กคอเมดี้ ที่พาเราขำขื่นไปกับความสัมพันธ์แสนกระอักกระอ่วนนี่นา

และเมื่อมันเดินไปถึงช่วงท้าย ประหลาดดีที่มันทำให้เราขำก๊ากออกมา แม้รู้อยู่เต็มอกว่าสำหรับตัวละครตัวนั้น มันไม่ใช่เรื่องน่าขำเลยสักนิด

Taglines: Witness the wedding of the year.

มันคงตั้งใจจะตั้งคำถามแหละ ว่าถ้าเราได้รู้อดีตอันดำมืดของคนรัก เจอเสียงของคนรอบข้างที่ถาโถมเข้ามาและส่งผลต่อความคิดเรา เราจะยังไปต่อไหวมั้ย งานแต่งครั้งนี้จะถูกยกเลิกไปหรือเปล่า เช่นเดียวกับคนดูที่อาจจะมีเสียงในหัวดังอยู่ตลอดเวลาว่า สงสัยจะเลิกกันว่ะ ก็เลิกกันไปสิ อะไรประมาณนี้

ขณะเดียวกัน บทของหนังก็พาเราไปเจอจุดเปลี่ยนบางอย่าง ที่ทำให้หนังเดินไปถึงบทสรุปในแบบที่ต้องการได้ พาคนดูนั่งพินิจและเข้าใจได้ว่า แทนที่จะมองแต่คนอื่น ลองมองสำรวจตัวเองดูก่อนมั้ย

มันพาเราไปเจอความจริงที่ว่า ทุกคนอาจมีความลับที่ไม่เคยบอกใคร เราอาจจะเป็น “คนดีย์” ที่แสร้งทำตัวเป็น “คนดี” อยู่ก็ได้ ชิมิ

ทั้งหมดทั้งมวลก็คงต้องบอกว่า นอกจากผู้กำกับ/เขียนบทกับคนตัดต่อจะทำหน้าที่ได้ดีแล้ว คนที่ต้องปรบมือให้กับคงเป็นทีมนักแสดงโดยเฉพาะคู่พระนาง เซนเดย์อา และ โรเบิร์ต แพททินสัน ที่เล่นกันได้อย่างมีเคมีเข้าขา พวกเขาเหมือนคู่ที่รักกันจริงอย่างเหลือเชื่อ

ฉากที่ชอบที่สุดในหนัง นอกเหนือจากฉากในงานเลี้ยงที่ชวนขำขื่นออกมานั่น ก็เห็นจะเป็นฉากที่ชาร์ลีและเอ็มม่าซ้อมเต้นกันนั่นแหละ ความรู้สึกก็คือ การเต้นรำคู่กันนั้น มันจะต้องเกิดจากความรักและไว้เนื้อเชื่อใจกัน คนหนึ่งจะยอมเอาตัวพิงอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจ ถ้าขาดสิ่งนี้ไป ความสัมพันธ์ก็จะพังลง

อีกสิ่งที่สัมผัสได้และมันเกี่ยวเนื่องกับชื่อหนังก็คือ เราได้มองเห็นกระบวนการเตรียมงานต่างๆ ก่อพิธีและในพิธี ยิ่งถ้าสองคนอยู่ในมู้ดที่กระอักกระอ่วนต่อกัน แต่ต้องแสร้งยิ้มเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปแล้วล่ะก็

“งานแต่ง มันก็คือการแสดงรูปแบบนึงนั่นแหละ”

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง