รีวิวซีรีส์ Notes from the Last Row บันทึกจากหลังห้อง | นิยายใหม่ของครู

เคยมั้ย ที่เรารู้สึกต่ำต้อยน้อยหน้า ที่ไม่เคยประสบความสำเร็จอย่างใครเขา ต้องทนอยู่กับความรู้สึกภูมิใจในตัวเองต่ำ ถูกมองว่าเป็นไอ้ขี้แพ้อยู่ร่ำไป ซีรีส์เรื่องนี้ก็เล่าอะไรทำนองนั้น ‘Notes from the Last Row’ หรือชื่อไทย ‘บันทึกจากหลังห้อง’ พูดถึงอาจารย์ที่อยากประสบความสำเร็จในการเป็นนักเขียน ด้วยการทำข้อตกลงกับนักศึกษาที่มีพรสวรรค์

คิดเห็นเช่นไรกับซีรีส์เกาหลีแนวดราม่านักเขียนเรื่องนี้?

ถ้าจะหาซีรีส์ที่เชี่ยวด้านหักมุมระดับเทพกันจริงๆ ล่ะ เรื่องนี้อาจจะอยู่ในข่ายนั้นก็เป็นได้ เมื่ออาจารย์ที่อยากมีงานนิยายเรื่องใหม่ เจอกับศิษย์ที่มีพรสวรรค์ ครูตกลงจะสอนเขียนงานให้กับศิษย์หลังเห็นไอเดียที่น่าสนใจ เรื่องราวที่หลอกล่อคนดูแบบพอคาดเดาได้บ้าง แต่ก็ยังสนุกในการติดตามอยู่ดี ทั้งพาไปเจอกับวิธีการสร้างนิยายสักเรื่องหนึ่ง มันต้องผ่านอะไรมาบ้าง

ชอบใจในดนตรีประกอบที่เป็นแจ๊สแทบจะทั้งเรื่อง กับวิธีการเล่าที่พาเราเซอร์ไพรส์ได้หลายหน

เรื่องย่อซีรีส์ ‘Notes from the Last Row’

มันเป็นเรื่องราวของอาจารย์และศิษย์คู่หนึ่งที่มีความสนใจร่วมกันในเรื่องของการเขียนนิยาย เริ่มที่ ฮอมุนโอ (Choi Min Sik จากหนังเรื่อง ‘Exhuma’) ที่เป็นอาจารย์ด้านวรรณกรรมในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ผู้เคยมีผลงานนิยายแค่เพียงเรื่องเดียว และไม่เคยเขียนออกมาได้อีก จนถูกนักเรียนตราหน้าว่าไอ้ขี้แพ้ แม้เขาจะมีภรรยาแล้ว แต่ก็กลับแยกกันอนคนละห้องกัน

เขามีเพื่อนร่วมรุ่นที่กลายเป็นนักเขียนคิมซูฮุน (Heo Jun Ho จากซีรีส์ ‘Bloodhounds’) ที่เป็นทั้งเพื่อนและเป็นคนทำมุนโออยากจะเป็น เหตุเพราะอาจารย์พัค (Jo Han Chul จากซีรีส์ ‘Boyfriend on Demand’) ชวนมางานเสวนา และให้เขาเป็นคนสัมภาษณ์ นั่นทำให้อาจารย์ฮอได้พบกับนักเขียนคิมอีกครั้ง

ช่วงเวลาเดียวกันนั้น อาจารย์ฮอก็ได้พบกับ อีคัง (Choi Hyun Wook จากซีรีส์ ‘Weak Hero Class 1’ และ ‘Twenty Five Twenty One’) หนุ่มวิศวฯ นั่งแถวหลังห้อง ที่มีพรสวรรค์ในเรื่องการเขียนที่ทำพาร์ทไทม์หลายงาน

อาจารย์ฮอตกลงเป็นอาจารย์สอนพิเศษแนะแนวการเขียนนิยายให้กับอีคัง ก่อนที่ผู้เป็นอาจารย์จะเริ่มหลงใหลในงานเขียนของอีคังมากขึ้นทุกที

รีวิวซีรีส์ ‘บันทึกจากหลังห้อง’

เริ่มต้นขึ้นมา มันเล่าเรื่องอาจารย์สูงวัยผู้กลายเป็นไอ้ขี้แพ้ ฟังดูไม่น่าจะเป็นซีรีส์ที่น่าสนใจมากสักเท่าใดนัก ตัวเอกกลายเป็นพวกขี้แพ้อีกแล้ว แต่พอดีมันเป็นเรื่องนักเขียน มันเลยฉุกชวนให้สนใจใคร่อยากรู้ต่อ

มันเล่าเรื่องฮอมุนโอ คนที่ไม่ประสบความสำเร็จในด้านการเป็นนักเขียน ก็เลยต้องมาเป็นอาจารย์มหา’ลัย ความน้อยหน้าพาให้เกิดความอิจฉา เขาอิจฉาเพื่อนร่วมรุ่นของตนที่ไปได้ดีกว่าในเส้นทางนักเขียน ขณะที่ตัวเองมีเพียงผลงานชิ้นเดียวแถมยังไม่ประสบความสำเร็จ ก็พอดีได้เจอนักศึกษาอีคังที่ดูมีพรสวรรค์ แถมยังดูโลภอยากได้ไอเดียของเด็กมาใช้สร้างสรรค์งานชิ้นใหม่ ทำให้ชีวิตที่ห่อเหี่ยวของอาจารย์กลับกลายมีสีสันขึ้นทันตา

แถมยังยอมขโมยข้อสอบแข่งขันมาให้เพื่อจูงใจอีคังอีกต่างหาก มันเกินไปจริงๆ ความไม่อยากเป็นขี้แพ้นี่มันก็มีพลังเหมือนกันนะเนี่ย

แต่แรงบันดาลใจของหนุ่มอีคังเนี่ย มันคือการแทรกซึมตัวเองเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ใกล้เคียงไอเดียของ ‘ชนชั้นปรสิต’ อยู่ประมาณนึงเลยแฮะ เขาวางแผนเป็นเพื่อนของ คิมเซยุน (Lee Jin Woo จากซีรีส์ ‘Cabbage Your Life’) หนุ่มศึกษาด้านบรรณารักษ์ที่บ้านของเขาทั้งใหญ่โตโอ่อ่า และมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้า มาเป็นแรงบันดาลใจในงานเขียน

ทว่า นับวันอาจารย์ฮอ เหมือนยิ่งติดหนึบกับการบ้านความเรียงของอีคัง ทุกครั้ง เขาตื่นเต้นที่จะได้อ่านตอนใหม่ และรู้สึกขัดใจทุกครั้งที่เจอ “กรุณาอ่านต่อ..ตอนถัดไป”

ผมมองว่า คนเขียนเขาวางเรื่องเอาไว้ได้ค่อนข้างดี โปรยด้วยการบอกแรงจูงใจของตัวเอกสูงวัย ใส่เรื่องราวที่เผยถึงความถลำลึกมากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่เป็นอันทำอะไร แถมยังมีอะไรเซอร์ไพรส์คนดูอยู่เป็นระยะ หักมุมในสิ่งที่เล่ามาอยู่หลายหน หลอกล่อคนดูได้เก่งพอตัว แม้เราจะพยายามนึกบางอย่างให้นำหน้ามัน แต่ก็ยังพบความอึ้งได้อยู่ดี

อาจารย์ฮอ นอกจากมีชีวิตที่ไม่ประสบความสำเร็จด้านการเป็นนักเขียนแล้ว เขายังมีโจฮยอนซุก (Jin Kyung จากหนังเรื่อง ‘Midnight Sun’) ภรรยาที่ไม่ได้รักอีกด้วย แต่ภรรยาของเขามีอาชีพเป็นนักบำบัด มีความรู้ด้านจิตวิทยา น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถบำบัดจิตใจของสามีตัวเองได้ อย่างมากก็ให้คำปรึกษา และเกือบจะกลายเป็นหนึ่งในตัวเดินเรื่องเท่านั้น

เป็นซีรีส์ 6 ตอนที่เล่าอะไรมากไม่ได้ เพราะมันจะกลายเป็นสปอยล์นั่นเอง

แต่โดยรวมคือ มันเขียนได้น่าสนใจ แม้มันจะเป็นซีรีส์แนวดราม่า แต่มันก็เหมือนกับเป็นงานเขียนนิยายแนวลึกลับที่ซ้อนทับไปมา มีจุดหลอกล่อให้หลงตายใจ ก่อนจะเฉลยว่าที่เชื่อมันไม่ใช่

มีแง่คิดหลายสิ่งที่แทรกซึมอยู่ข้างในนั้น อย่างเช่น งานเขียนที่ดี ย่อมต้องมาจากผู้เขียนที่มองทุกรายละเอียดอย่างลึกซึ้ง ทั้งมองเห็นแก่นของเรื่องราว การหยิบยืมงานคนอื่นมาปรับมุมมองเพื่อเป็นงานชิ้นใหม่อาจไม่เลวร้าย ต่างจากการขโมยงานคนอื่นมาใส่เป็นชื่อตนเอง

บางคนอาจไม่เคยประสบความสำเร็จ ถูกสบประมาทเสมอมา อิจฉาเพื่อนที่ได้ดิบได้ดีมาตลอด จึงวาดหวังจะสร้างงานชิ้นใหม่จากการฉกฉวยไอเดียคนอื่น (สุดท้ายจะลงเอยอย่างไรก็ต้องติดตามเอาเอง)

ในอีกด้านหนึ่ง มันก็เล่าถึงกรรมวิธีการสร้างงานเขียน อย่างการใช้ความรู้สึกข้างในมาร้อยเป็นเรื่องใหม่ หรือไม่ก็เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ แล้วร้อยเรียงมาเป็นถ้อยคำ บางส่วนอาจเป็นสิ่งที่ใช้จินตนาการต่อเติมเอาเองเพื่อให้เรื่องมันสมบูรณ์

ผมชอบใจในดนตรีประกอบ ที่แทบจะเป็นแจ๊สเสียทั้งหมด และชอบใจในบทที่สุดท้าย ก็พาเราไปเจอกับคำตอบของเหตุการณ์ทั้งมวล

รายละเอียดเกี่ยวกับซีรีส์