รีวิวซีรีส์ We Are All Trying Here เราต่างพยายามสุดใจ | สู้กับความไร้ค่า

ซีรีส์เกาหลีบางเรื่อง อาจไม่เคยติดอันดับท็อปเทนอะไรกับเขา แต่ได้รับคำชื่นชมเพียงจากคนกลุ่มหนึ่ง มีผู้ชมแค่เพียงกลุ่มหนึ่ง บางทีเท่านั้นมันก็อาจพอแล้วสำหรับทีมงานและนักแสดง ในเมื่อมันดูเป็นซีรีส์เฉพาะกลุ่ม ซีรีส์อย่าง ‘We Are All Trying Here’ หรือชื่อไทย ‘เราต่างพยายามสุดใจ’ ก็คงไม่แปลกที่จะมีคนแค่กลุ่มหนึ่งที่ดูอย่างชื่นชอบ

คิดเห็นเช่นไรกับซีรีส์เรื่องนี้?

แม้มันจะไม่ใช่ซีรีส์ที่แมส ไม่ใช่ของที่คนทั่วไปจนชมชอบ แต่มันใช่สำหรับเรามากๆ เรื่องราวของผู้กำกับหนังที่ไม่เคยได้เดบิวต์ มีบุคลิกชอบพูดวิจารณ์เขาไปทั่วจนดูไม่น่าคบหา กับโปรดิวเซอร์สาวมีปมที่สับแหลกทุกบทหนังแต่กำลังซึมเศร้า สองคนที่กลับเข้าใจซึ่งกัน มองเห็นคุณค่าซึ่งกันและกัน ช่วยประคับประคองให้ความรู้สึกไร้ค่าเหือดแห้งไป และกลับมารู้สึกมีค่าอีกครั้ง

เป็นซีรีส์ที่ช่วยชุบชูใจคนที่ไร้ความสำเร็จและกำลังหมองหม่นได้ดี แถมสองนักแสดงนำก็สวมบทบาทได้ดีสุดๆ ใครชอบซีรีส์แนวนี้ต้องอินอะ บอกเลย

เล่าถึงตัวละครหลักในซีรีส์ ‘We Are All Trying Here’ กันก่อนนะ

มันเป็นเรื่องราวของคนสองคนที่โลกไม่เข้าใจ ใช้ชีวิตอยู่นอกเหนือความคาดหวังของสังคม แต่พวกเขากลับเข้าใจซึ่งกัน ครั้งนี้

คนแรกคือ บยอนอึนอา (Go Youn Jung/โกยุนจอง จากซีรีส์ ‘Can This Love Be Translated?’) สาวสวยที่อาศัยอยู่กับยายที่ขายคัมบับ ในออฟฟิศ เธอเป็นโปรดิวเซอร์ (หรือที่เขาเรียกกันว่า พี่ดี) ของบริษัททำหนังชื่อ ชเวฟิล์ม คนที่กำลังหมดแรงเพราะเข้ากับใครไม่ได้ในที่ทำงาน

ความจริงแล้ว มันคงเป็นเพราะคำวิจารณ์สับบทหนังของหลายผู้กำกับอย่างไม่ไว้หน้าจนได้ฉายาว่า “ยัยขวาน” แต่ผู้กำกับเหล่านั้นกลับชื่นชอบและส่งบทให้เธอวิจารณ์ จนหัวหน้าชเวดงฮยอน (Choi Won Young/ชเววอนยอง) รู้สึกถูกข้ามหน้าข้ามตา เอาแต่หาเรื่องด่าเธออยู่ตลอด สุขภาพจิตก็เลยย่ำแย่ ถึงขนาดต้องไปหาจิตแพทย์อะคิดดู

อีกคนคือ ฮวังดงมัน (Koo Kyo Hwan/คูคโยฮวาน จากซีรีส์ ‘Parasyte: The Grey’) หนุ่มผู้กำกับหนึ่งเดียวในชมรมแปดคนที่ยังไม่เคยมีผลงานเดบิวต์แม้จะผ่านมาแล้ว 20 ปี เฝ้าแต่บ่นด้อยค่าตัวเอง โวยวายจนคนอื่นๆ รู้สึกหงุดหงิดรำคาญ เอาแต่ปิดไฟเปิดหนังดูคนเดียวในห้องเช่าของพี่ชายที่ทำงานเป็นช่างเชื่อม เลี้ยงแมวหน้าตาเหมือนแบทแมนไว้ตัวนึง ชอบอาชีพสอนเด็กเขียนบทเพราะการพูดมันทำให้ตัวเองรู้สึกมีพลัง แต่ความที่ไม่ค่อยมีตังค์เลยชอบไปทุกที่ที่ได้กินฟรี และเป็นลูกหนี้ที่ไม่จ่ายค่าบำรุงรักษา

พวกเขามักจะมารวมหัวกันที่ร้านอาจิท ร้านอยู่ชั้นสองเหนือโกพัคฟิล์มโปรดักชั่นนั่นแหละ ในบรรดาสมาชิกชมรมแปดคนที่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องมหา’ลัย เหลือเพียง อีจุนฮวาน (Sim Hee Seop/ซิมฮีซอบ) คนเดียวที่ยังคงรับฟังและเป็นเพื่อนเขาอยู่ นอกนั้นก็ตั้งท่ารังเกียจเขาทั้งหมด โดยเฉพาะ พัคกยองเซ (Oh Jung Se/โอจองเซ จากซีรีส์ ‘Tempest’) ผู้กำกับที่กำลังเปิดตัวหนังเรื่องใหม่

ขณะโกฮเยจิน (Kang Mal Geum/คังมัลกึม) ภรรยาของเขาเป็นทั้งโปรดิวเซอร์ของโกพัคฟิล์มและเป็นเจ้าของร้านนี้ ส่วนพัคยองซู (Jeon Bae Su/จอนแบซู) คือพี่ใหญ่ใจดีที่ได้เดบิวต์ก่อนเพื่อน

แต่บางคนก็มาทางโปรดิวเซอร์แฮะ อย่างเช่น ชเวฮโยจิน (Park Ye Ni/พัคเยนี) คนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอึนอา ส่วนอีกสองคนก็คือหนุ่มร่างท้วม อีคีรี (Bae Myung Jin/แบมยองจิน) และหนุ่มแว่น อูซึงแท (Jo Min Kook/โจมินกุก)

รีวิวซีรีส์ ‘เราต่างพยายามสุดใจ’

นี่ผลงานการเขียนบทเรื่องใหม่ของ นักเขียนพัคแฮยอง (เจ้าของผลงาน ‘My Liberation Notes’ และ ‘My Mister’) ที่หลายคนชื่นชม ส่วนในเรื่องนี้ จะพูดถึงคนในวงการหนัง และมีอุปกรณ์หนึ่งที่จะถูกใช้ในการเล่าเรื่อง นั่นคือ “นาฬิกาบอกภาวะทางอารมณ์” ที่อยู่ในขั้นทดสอบและหลายตัวละครถูกเลือกให้ใส่มันเพื่อแลกกับค่าตอบแทน นาฬิกาตัวนี้จะบ่งบอกอารมณ์ออกมาเป็นสีเขียว (ดี) และแดง (ไม่ดี) พร้อมระบุถ้อยคำบอกอารมณ์ของผู้ใส่ในเวลานั้นด้วย

ฮวังดงมัน คนหมดไฟ กับ บยอนอึนอา คนหมดแรง

ฮวังดงมันในวันนี้ เขากลายเป็นคนที่แปลกแยก เอาแต่วิจารณ์หนังของคนอื่นไปทั่ว เลยไม่มีใครชอบหรืออยากคบเพราะมองว่าน่ารำคาญ ทั้งที่ในใจของเขานั้นมันพังอยู่ การที่ไม่เคยสำเร็จแม้สักครั้งแต่ยังต้องมีชีวิตอยู่ เขาจึงพยายามความสุขกับอยู่กับตัวเอง ฟังเพลงในหูฟังแล้วยิ้มร่าเริงอยู่คนเดียว การที่เขาเป็นเช่นนี้มานานยี่สิบปี มันเหมือนเขาสูญเสียความสามารถในการอยู่ร่วมกับคนอื่นไปแล้ว

สิ่งที่ทำให้ดงมันได้มาอยู่ใกล้กับอึนอามากขึ้น ไม่ใช่เพราะบทที่เขามาเสนอให้กับหัวหน้า แต่เป็นเพราะเสียงตะโกน “ดงมันเอ๊ย” ยามค่ำคืนนั่นต่างหาก ด้วยความที่บ้านใกล้ เลยมักได้เจอกันแถวทางข้ามรถไฟ จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์คือในวันที่เธอขอให้เขาส่งบทหนัง “ผู้บันดาลลมฟ้าอากาศ” ให้เธออ่าน

ที่จริง ดงมันเป็นคนมีจินตนาการนะ เพียงแค่เรื่องราวของเขาอาจยังไม่โดนใจตลาด อึนอายังบอกเลยว่าบทหนังของเขา พระเอกไม่มีพลังเลย ดงมันถามเธอในคราวต่อมาว่า พลังมันมีขายที่ไหน บางทีคำตอบของมันอาจเป็นเพราะการรักใครสักคนก็เป็นได้

ส่วนอึนอา ด้วยสภาพภายนอก เรามักมองเห็นใบหน้าซีดๆ นิ่งและหมองหม่น แถมมักจะเลือดดำเดาไหลอยู่บ่อยครั้ง นั่นอาจเป็นผลมาจากความเครียด อันเกิดเพราะบรรยากาศบั่นทอนในที่ทำงานที่ต้องเจอทุกวี่วัน

ช่วงแรกที่ทำงานในชเวฟิล์ม ก็ดูเหมือนการวิจารณ์บทแบบสับแหลกของเธอจะได้ผล แต่พอพวก ผกก. ต่างส่งบทให้เธอ หัวหน้าก็ชักจะเขม่นและเกลียดขี้หน้า ช่วงตกต่ำมาถึงอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยังเก็บเธอไว้ ตั้งแต่นั้น ความว่างเปล่าและอาการซึมเศร้าก็เกาะอึนอาเรื่อยมา จนวันที่ได้เจอกับ ผกก. หมดไฟอย่างดงมัน

วิถี วิบากกรรม ของคนในวงการหนัง

ในซีรีส์เรื่องนี้ จะแทรกเอาแง่มุมต่างๆ ที่บรรดาคนเขียนบทและผู้กำกับหนังทั้งหลายอาจเคยเจอะเจอ เช่น โดนบุลลี่จากเพื่อนร่วมวงการ คนที่พยายามครั้งแล้วครั้งเล่าในการเขียนและส่งบทไปยังสตูดิโอต่างๆ แล้วได้แต่คำปฏิเสธกลับมา บางคนอาจได้รับโอกาสกำกับแต่จำต้องทนกล้ำกลืนยามรับรู้รีวิวแย่ๆ หรือผู้กำกับหนังหลายหนต้องหางานอื่นเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพและรอวันได้รับโอกาสสักครั้ง

นอกจากนี้ก็ยังมีกรณีของผู้กำกับที่เขียนบทไม่ผ่านสักที จนต้องไปให้นักเขียนคนอื่นมาช่วยเกลา แต่กลับไม่ยอมใส่เครดิตของนักเขียนผู้นั้นลงไปด้วย

อีกสิ่งก็คือ ความจริงที่ถูกปกปิดไว้เพื่อภาพลักษณ์ที่ดีของคนในวงการบันเทิง ฉากหน้ามีแต่ความสวยงาม เบื้องหลังอาจปิดบังเรื่องดราม่าครอบครัวเอาไว้ และกลัวว่าสักวันมันจะถูกเปิดเผย

แต่สิ่งหนึ่งที่เราคิดก็คือ พระเอกของเรื่องโคตรมุ่งมั่นรักเดียวกับการเป็นผู้กำกับหนังซะเหลือเกิน ถ้าเป็นคนอื่น ยี่สิบปียังไม่ได้ทำหนังนี่อาจจะผันตัวเองไปทำอย่างอื่นแล้วก็เป็นได้ การจับเจ่าอยู่กับความด้อยค่าที่ได้รับและที่ซ้ำเติมตัวเอง จนแปรเปลี่ยนเป็นคนที่ใครๆ เขาก็ไม่รัก วิจารณ์หนังคนอื่น แม้มันจะเป็นเรื่องจริง แต่พอคนเขารังเกียจก็ไม่มีใครอยากจะฟังจากปากเราแล้วล่ะ

บท และการแสดง คือ สิ่งที่ต้องชื่นชม

เอาจริงๆ เห็นรายชื่อนักแสดง ผมว่าหลายคนก็เชื่อมั่นแล้วว่า ซีรีส์เรื่องนี้จะอุดมไปด้วยนักแสดงที่เล่นดี เราอาจเห็นน้องสาวคนสวยอย่าง โกยุนจอง ที่หน้าตาจิ้มลิ้มเล่นเรื่องไหนก็พาคนดูอ่อนระทวยไปเสียหมด มารับเล่นเรื่องนี้ ทำให้เห็นเลยว่า น้องมีความสามารถจริง แม้หน้าจะยังสวย แต่ทีมงานเลือกจะให้เธอแต่งออกมาหน้าซีดๆ

บทบาทของเธอต้องเป็นคนที่สิ้นหวัง ซึมเศร้า และเก็บบางสิ่งไว้ข้างใน ซึ่งยุนจองเล่นออกมาได้ดีเลยแหละ ทั้งสีหน้า แววตาและน้ำเสียง นัยน์ตาแสนเศร้านั้น ยุนจองแสดงออกมาได้ดีจริงๆ เวลาเธอมีความสุข นัยน์ตาของเธอก็ยิ้มได้จริงๆ มันใช่เลย เชื่อเลย ว่าซั่น

ขณะที่ฝ่ายพระเอกอย่าง คูคโยฮวาน อาจมีบางกลุ่มที่บอกว่า พระเอกคนนี้ไม่เห็นหล่อเลย ว่าไม่ได้นะครับ ถ้าเรื่องการแสดง เขากินขาดอยู่แล้ว ท่าทางการเดินนี่ต่างออกไป ใส่สีหน้า เปลี่ยนอารมณ์ เก่งมาก สามารถทำคนน้ำตาไหลตามได้เลย ว่าซั่น

นอกจากนี้ นักแสดงคนอื่น บ้างก็เคยทำผลงานดีๆ มาซีรีส์เรื่องก่อน โอจองเซ ชเววอนยอง และ จอนแบซู รวมไปถึง พัคแจฮุน ที่เล่นเป็นพี่ชายของดงมันนั่นก็ด้วย เราเห็นมาจากหลายเรื่องแล้ว เชื่อขนมกินได้

Taglines: Why does my life have to meet your standards?

เชื่อว่า หลายคนที่ดูในช่วงแรก คงรำคาญคาแรกเตอร์ดงมันอยู่ไม่น้อย เมื่อเขาที่ไม่เคยเดบิวต์ได้สักที เอาแต่วิจารณ์กึ่งด่าหนังและการแสดงอย่างไม่ไว้หน้า แต่ดูๆ ไปเถิดแล้วจะเข้าใจหัวอกของคนที่สังคมมองว่าขี้แพ้บ้างว่ามันก็มีที่มาเหมือนกัน แถมก็ยังมีบางตัวละครที่เข้าใจ แถมยังคอยพูดจาเตือนสติอีกด้วย ซึ่งเราก็จะได้เห็นว่าตัวละครนี้ค่อยๆ ปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นมา

ซีรีส์มันว่าด้วยมนุษย์ที่สู้กับความไร้ค่าของตนเอง ดีลกับความอิจฉาในใจตัวเอง ที่บางครั้ง แค่มีสักคนมองเห็นค่า เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังเผชิญ อะไรๆ มันก็อาจดีขึ้นได้ อย่างที่เขาว่า “คนที่รู้สึกไม่มีค่า เมื่อมีคนเห็นค่า เขาก็จะรู้สึกมีค่าขึ้นมา มีอะไรขึ้นมา” อีกอย่างที่โดนใจก็คือ คนเรา “อย่าลืมที่จะขอความช่วยเหลือ เพียงเอ่ยออกไป หลุมที่แคบนั้นก็กว้างขึ้นมากแล้ว”

ยังมีอะไรให้ควรค่าแก่การเขียนถึงอีกมาก แต่เกรงว่าบทรีวิวหน้านี้มันจะยืดยาวเกินไป งั้นคงจบห้วนๆ กันตรงนี้แหละนะ

รายละเอียดเกี่ยวกับซีรีส์