รีวิวหนัง เทอม 4 Haunted Universities 4 | เรื่องหลอนมีประเด็น

แต่ละมหาวิทยาลัยต่างก็มีเรื่องเล่าหลอนๆ เป็นของตัวเอง ครั้งนี้มันถูกเล่ามาเป็นหนที่สี่แล้วนะ ‘Haunted Universities 4’ หรือชื่อไทย ‘เทอม 4’ เลยแบ่งเป็น 4 ตอน หยิบเอาตำนานมาเล่าแถมยังใส่ประเด็นให้มันดูน่าสนใจ หนังไทยแนวสยองขวัญที่ได้เวลาเข้าฉายในโรงสัปดาห์นี้

คิดเห็นเช่นไรกับหนังสยองขวัญพันธุ์ไทยเรื่องนี้?

สี่ตอนจากเรื่องเล่าในรั้วมหาวิทยาลัยใน 4 ภาค จะเล่าถึงประเด็นการก้าวข้าม การเรียนรู้ และเปลี่ยนแปลงตัวเองหลังผ่านประสบการณ์บางอย่าง ก็คงต้องบอกว่า คนทำเขาตั้งใจทำมันให้ออกมาดี หยิบตำนานสยองขวัญที่เขาเล่าลือ มาเล่าเป็นเรื่องราวจบในตอนที่หลอนและน่าติดตาม จนทำให้เรื่องเหล่านั้นพาคนดูขนลุกไปพร้อมกับได้แง่คิดจริงๆ ครับ

แม้ว่าอาจมีบางส่วนที่ยังขาดไปบ้าง เกินไปบ้าง แต่โดยรวมของมันก็ดูเหมือนจะอยู่มือขึ้น นักแสดงก็เล่นดี ถ่ายทำ-ตัดต่อได้ดี ปิดจบด้วยเพลงประกอบเพราะมาก

เรื่องย่อหนัง ‘Haunted Universities 4’

มัน 4 เรื่องเล่าในตำนานจาก 4 มหาวิทยาลัย 4 ภูมิภาคของประเทศไทย ที่เริ่มต้นจาก ‘สะพานขาว’ เรื่องราวของสองคู่รักนักเดินทางที่เลือกจะสิ้นสุดการเป็นแฟนที่สะพานในตำนาน นำแสดงโดย เก้า-จิรายุ ละอองมณี และ วี-วิโอเลต วอเทียร์

ต่อด้วย ‘เรือนนางสนม’ เรื่องราวของหญิงสาวสองคน หนึ่งเป็นรุ่นพี่ทำงานถ่ายแบบที่เป็นไอดอลของสาวรุ่นน้อง เมื่อทั้งสองคนตัดสินใจไปถ่ายแบบในเรือนร้างอาถรรพ์ที่เคยเป็นที่พำนักของนางสนม ก่อนที่ความสยองจะบังเกิดขึ้น นำแสดงโดย โจริญ คัมภีรพันธุ์ (Jorin 4EVE) และ เอิงเอย-ประภามณฑล เอี่ยมจันทร์

เรื่องที่สาม ‘คืนดีเดย์’ เรื่องของนักศึกษาใหม่ที่ดันไปโดดกิจกรรมวันดีเดย์ ในคณะที่มีเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับรุ่นพี่ที่จะตามมาบูมสยองให้ถึงฆาต นำแสดงโดย แทด-ฐาปนา จงกลรัตนาภรณ์, เจน-กุลจิราณัฐ วรรักษา และ ตังโก้-ฐิตินันต์ รัตนฐิตินันต์

และเรื่องสุดท้าย ‘ห้องชมพู’ เมื่อวัยรุ่นที่เหมือนไข่ในหิน อยู่บ้านมาทั้งชีวิตได้ออกโบยบินเรียนมหา’ลัยต่างถิ่นเลยได้อยู่อพาร์ตเมนต์คนเดียว แต่ดันเจอห้องสีชมพูที่ทาทับตำนานความสยองของอดีตเอาไว้ นำแสดงโดย พั้น-พันธิตา บุญชวน

รีวิวหนัง ‘เทอม 4’

หนังไทยแนวสยองขวัญที่ประกอบด้วยหนังย่อยหลายเรื่อง หลังสร้างปรากฏการณ์และความสำเร็จมาตลอด ทำให้มันเดินทางมาถึงภาคที่สี่ในวันนี้ และก็ดูเหมือนจะยิ่งทำยิ่งเข้าฝักขึ้นเรื่อยๆ หนนี้แบ่งเป็น 4 ตอนย่อยแต่กลับไม่อ่อมไม่น่าเบื่อเลยแฮะ

หนังเปิดหัวด้วยตอนแรก ‘สะพานขาว’ ที่เล่าถึงสะพานในตำนานที่อยู่ภายในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคอีสาน เรื่องเล่าเกี่ยวกับคู่รักหนุ่มสาวที่จบชีวิตที่นี่ และเมื่ออีกคู่หนุ่มสาวที่เลือกจะเลิกกันผิดที่ พวกเขาจึงถูกผีรังควาน

การได้เก้ากับวีมาเล่นคู่กัน ยิ่งเหมือนได้เห็นคู่รักจริงๆ เห็นสายตาที่ส่งให้กันแบบ เฮ้ย นี่พวกแกรักกันจริงๆ นี่หว่า ที่โดดเด่นกว่าคือบท มันพาตัวละครก้าวข้ามความอ่อนไหว พาเราเจอข้อมูลใหม่ได้ตลอด บางช่วงก็ระทึกว่าตัวละครกำลังจะเจออะไร บางช่วงก็หลอนไปกับผีที่ออกมาหลอก

ในโรงที่แอร์โคตรหนาวจนไม่รู้ว่าที่ขนลุกมันเป็นเพราะความหนาวหรือเพราะว่าผี แต่กลับเป็นตอนที่น้ำตาซึม วีเล่นดีมากครับผม

คราวนี้ มาถึงตอนสอง ‘เรือนนางสนม’ กันบ้าง ตอนที่พาคนดูไปหลอนแบบจิตๆ ในเรือนร้างตำนานสยอง เรื่องที่มีประเด็นน่าสนใจของคนในวงการ หนังใช้ความมืดให้เป็นประโยชน์ได้ดี เรือนโบราณยามกลางคืนที่แสงน้อยชวนหลอนอย่างมาก เจอกับเทคนิคที่ดูแตกต่าง ได้ภาพที่ดูแปลกใหม่

เพิ่งได้เห็นโจริญแสดงครั้งแรก เลยต้องบอกว่าอึ้งอยู่เหมือนกันว่า น้องเล่นได้ดีเลย พอฟัดพอเหวี่ยงกับเอิงเอยที่มากประสบการณ์กว่า กลายเป็นว่าสองตอนแรกของเทอมที่สี่ค่อนข้างมาดีเลยเชียวล่ะ

เมื่อมาถึงตอนสาม ‘คืนดีเดย์’ หนังหนมาเล่นทางตลกผสมหลอน ซึ่งพาร์ทตลกก็พาขำได้พอประมาณ แต่ใจจริง อยากเห็นหนังที่ตลกจากแอ็คชันหรือการกระทำมากกว่า

หนังมันเล่าถึงตำนานของรุ่นพี่ที่ประสบอุบัติเหตุสยอง พวกเขาจะกลับมาบูมให้กับเด็กใหม่ที่โดดกิจกรรม โดยเฉพาะวันดีเดย์ แต่เท่าที่ดูก็ยังไม่จะชอบในกรรมวิธีการเล่าสักเท่าไหร่ แม้ประเด็นของการก้าวข้ามความรู้สึกเจ็บปวดมันจะดีก็ตาม ส่วนตัวมองว่า เจนเล่นเป็นนุ้ยได้ดูเป็นธรรมชาติดี ขณะแท้ดที่เล่นเป็นเพื่อนหนุ่มก็ทำหน้าที่ได้ในระดับโอเค

มาถึงตอนสุดท้าย ‘ห้องชมพู’ ที่ถึงเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังมีความสุขเมื่อได้โบยบินออกมาอยู่คนเดียวในวันที่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย แต่หอพักสุดเก่าและเหลือเพียงห้องเดียวทำให้เธอได้เจอเรื่องหลอน เพราะห้องที่ถูกทาทับด้วยสีชมพูนั้นมันมีตำนาน หนังพาตัวละครชายแท้เต็มคราบที่ทำตัวได้เลวทรามจนคนดูต้องสะใจในชะตากรรม เช่นเดียวกับตัวละครนำ เริ่มต้นเรื่องด้วยการไม่มีสิทธิเลือก แต่สุดท้าย เธอได้บทเรียนและได้เลือกเองซะทีเนอะ

น้องพั้นผมสั้นน่ารักมาก ตอนดูก็โกรธแทนน้องเลย ทำไมพวกมันต้องมาทำกับน้องแบบนี้ แต่แม้จะรู้ว่าหนังกำลังเล่าถึงประเด็นใด แต่ความไม่เชื่อก็ออกมาทำงานจนได้ ในหอพักที่เก่าโทรม ผนังเก็บเสียงไม่ดี มีเพื่อนร่วมหอที่เอาแต่ทะเลาะโวยวายทั้งวัน แต่ภายในกลับตกแต่งดูดีเกินจะเชื่อ เตียงที่ดูฮิปเกิน เพื่อนชายก็ดูไม่เหมือนเด็กคณะเดียวกัน แต่ใดๆ ที่ชอบก็คือ การตั้งชื่อตัวละคร คะนิ้ง กับ เชอ เนี่ยอะ มันคุ้นๆ อยู่เหมือนกันนะ

แต่ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน ตัวละครหลักในแต่ละตอนต่างก็ได้รับบทเรียนที่จะต้องก้าวข้ามความเจ็บปวดนั้นออกไป หนังใส่ประเด็นที่ดีเข้ามาในหนังสี่ตอนที่หลอนแตกต่าง ปิดท้ายด้วยเพลงประกอบที่เพราะไม่เบาก่อนส่งเราออกจากโรงไป

รายละเอียดเกี่ยวกับหนัง